Η οδός Αθανασίου Μητρέλια μπορεί να είναι το επίσημο όνομά της, όμως για τους ανθρώπους της Μυτιλήνης πρόκειται για τα «Λαδάδικα». Γιατί ορισμένοι δρόμοι δεν κρατούν την ιστορία τους σε πινακίδες, τη φυλάνε σε μυρωδιές, αφηγήσεις και αναμνήσεις.

Περπατήστε στα Λαδάδικα και αφήστε για λίγο τη φαντασία σας να ταξιδέψει στο παρελθόν: Οι πόρτες ανοίγουν ξανά, βαρέλια με ελαιόλαδο στοιβάζονται έξω από μικρά καταστήματα, έμποροι συζητούν ζωηρά, καΐκια περιμένουν στο λιμάνι και η μυρωδιά του φρέσκου λαδιού ανακατεύεται με την αλμύρα του Αιγαίου.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα «Λαδάδικα» ήταν η καρδιά του εμπορίου της Μυτιλήνης. Περισσότερα από 20 ελαιομεσιτικά και ελαιοεμπορικά γραφεία έδιναν ζωή στον δρόμο, σε μια εποχή που το ελαιόλαδο ήταν ο πράσινος χρυσός της Λέσβου. Γύρω του κινείτο μια ολόκληρη οικονομία: παραγωγοί, έμποροι, σαπωνοποιοί, ναυτικοί.

Η θέση των Λαδάδικων δεν ήταν τυχαία. Το παλιό τελωνείο της πόλης βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Πλατείας Σαπφούς και ο χώρος μπροστά στη θάλασσα ήταν γεμάτος βαρέλια που περίμεναν να ταξιδέψουν με καΐκια προς άλλα λιμάνια. Πίσω από τα Λαδάδικα απλωνόταν η ψαραγορά, ο μπαλουχανάς, ενώ λίγο πιο μέσα βρισκόταν η λαχαναγορά της πόλης. Η Μυτιλήνη ξυπνούσε και ανέπνεε καθημερινά μέσα από το εμπόριο, τις φωνές και τις συναντήσεις.