Σε ένα παράλληλο σύμπαν λοιπόν, μια μέρα του χρόνου, θα αφιερωθεί στα άτομα με κινητικά προβλήματα, και όλοι οι κάτοικοι της Μυτιλήνης θα περάσουν το 24ωρο καθιστοι σε καροτσάκι. Από την ώρα που θα ξυπνήσουν, να προσπαθήσουν με ένα αναπηρικό να πάνε στις δουλειές τους, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σούπερ μάρκετ, για καφέ, για φαγητό και για ποτό.

Βάζω στοίχημα ότι κανένας δε θα μπορέσει να φτάσει στον προορισμό του. Όλοι θα σταματήσουν στη πόρτα του σπιτιού τους, και πραγματικά θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η φάτσα τους εκείνη την ώρα!

Πιστεύω ότι θα αναθεωρήσουν πολλά, και θα δούνε με άλλο μάτι τον ανάπηρο.
Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν θέμα κινητικοτητας σε μια πόλη, είναι πολύ περισσότεροι απ όσοι νομίζουμε. Όχι, δε πιστεύω ότι κρύβονται, "απλά" δε μπορούν να βγουν απ έξω στο φως και στον κόσμο γιατί είναι γεμάτο λακκούβες και ΣΚΑΛΙΆ!
Πιο συγκεκριμένα, δεν υπάρχει σπίτι, πολυκατοικία, που να μην έχει σκαλιά, ή που να έχει προβλέψει μια ράμπα ιδανική για ένα αναπηρικό, και όχι μια ράμπα "άρπα κόλλα" με λαμαρίνα, σε άθλια κλίση και λυγισμενη απ το βάρος, τύπου να δείξουμε ότι σκεφτόμαστε το συνάνθρωπο αλλά μη τρελαθουμε κιόλας!

Για να είμαι ειλικρινής, είμαι πάρα πολύ νευριασμενη. Αγανακτισμενη.

Δεν γίνεται να ψάχνω σπίτι για να μετακομίσω με το παιδί μου και παντού να έχει σκαλιά. Κανένας να μην έχει μεριμνήσει για ένα καρότσι αναπηρικό ή βρεφικό, για έναν άνθρωπο με βαδιστικο βοήθημα, για έναν ηλικιωμένο!! Να μη μου φτάνει η δυσκολία μου, αλλά επίσης κάποιος να με δυσκολεύει ακόμα παραπάνω!
Πραγματικά, εσείς που αδιαφορειτε (δε ξέρω συγκεκριμένα να πω ποιος έχει την ευθύνη), πιστεύετε πως πάντα θα είστε νέοι να ανεβοκατεβαινετε;; για να το τραβήξω και λίγο παραπέρα, πιστεύετε πως εσείς ή τα παιδιά σας θα έχετε πάντα γερά τα πόδια σας;;; έχετε υπογράψει κάποιο συμβόλαιο με τον Θεό ή το σύμπαν γι αυτό; ΔΕΝ βλέπετε γύρω σας ανθρώπους με αναπηρία; δεν ξέρετε;

Απλά αδιαφορειτε. Δεν υπάρχει άλλη λέξη. Ευελπιστώ σε ένα παράλληλο σύμπαν λοιπόν...