Η μεγάλη προσέλευση θεατών και τα ενθουσιώδη σχόλια του κοινού είχαν ως αποτέλεσμα να συνεχιστούν οι προβολές της ταινίας «Μπιτσκόμπερ» στο Σινέ Αρίων στη Μυτιλήνη. Συγκεκριμένα προβολές θα γίνουν αύριο Κυριακή 8 Μαρτίου στις 9.15 το βράδυ και την Τετάρτη 11 Μαρτίου επίσης στις 9:15 το βράδυ.


Εμπνευσμένη από γράμματα του Νίκου Καββαδία, η ταινία συνομιλεί με το έργο του μεγάλου λογοτέχνη και εστιάζει σε χαρακτήρες που μοιράζονται το ίδιο πάθος και την ίδια αγωνία για τη θάλασσα. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Ηλίας, ένας νέος που ονειρεύεται να ακολουθήσει τη ναυτική κληρονομιά του πατέρα του. Όταν βρεθεί μπροστά σε ένα καράβι από παλιοσίδερα, θα κληθεί να το ανακατασκευάσει — και μαζί να δοκιμάσει τα όρια της δικής του αντοχής.


Πρόσφατες κριτικές
DOCTV –  ★★★★
https://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG19650

ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ (Beachcomber), Λυρικό Ψυχολογικό Υπαρξιακό Δράμα του Αριστοτέλη Μαραγκού. Ο Ηλίας ονειρεύεται να πλεύσει στις ανοιχτές θάλασσες, κυνηγώντας τη σκιά της κληρονομιάς του ναυτικού πατέρα του. Όταν, σαν οφθαλμαπάτη, η μοίρα του εμφανίσει μπροστά του ένα καράβι από παλιοσίδερα, θα τον καλέσει να τη φτιάξει από την αρχή και να αποδείξει εάν η σκουριά της ζωής του μπορεί να αντέξει το ταξίδι

«Αυτοί που αγαπούν με πάθος τη θάλασσα, δε μπορούν να γίνουν ποτέ επαγγελματίες θαλασσινοί. Ποτέ δε μπόρεσαν να συνηθίσουν τη θάλασσα. Τους ζαλίζει. Βλέπεις μέσα στα μάτια τους κάτι το παράξενο και στα σκεβρωμένα τους πρόσωπα κάτι το αλλοπαρμένο. Αυτούς τους περιφρονούν και τους λένε ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ» (Νίκος Καββαδίας) Βασισμένη στις επιστολές του Νίκου Καββαδία, μια ταινία για τα ταξίδια που δεν έγιναν ακόμη (και που πολύ πιθανόν να μην γίνουν ποτέ, παρά μόνο μέσα στο κεφάλι μας) Πρώτη ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους για τον Αριστοτέλη Μαραγκό. Αργυρός Αλέξανδρος Σκηνοθεσίας και Ειδικό Βραβείο Φωτογραφίας για τον Γιώργο Καρβέλα. Το σενάριο υπογράφουν ο σκηνοθέτης και η Χρυσούλα Κοροβέση. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου του Μπουένος Άιρες

Βαθμολογία (4/5). Η δεύτερη από τις καλύτερες φετινές ελληνικές ταινίες, είναι και η πιο αγαπημένη μας. Πρόκειται για ένα σκοτεινό, υπερβατικό, ρεαλιστικό και ποιητικό, φιλοσοφικό και υπαρξιακό δράμα πάνω στην αδυναμία του να ανταποκριθεί κανείς στην εικόνα του ιδεατού εαυτού του, ειδικά σε σχέση με το εξιδανικευμένο παρελθόν των προγόνων του. Απόλυτα σινεφίλ, δεν γίνεται ποτέ βαρύγδουπη ή ψευτοδιανοουμενίστικη. Ο μελαγχολικός και απελπις πεσιμισμός της για τα ανθρώπινα, άγγιξε δικές μας χορδές. Συγκλονιστικός στον κεντρικό ρόλο ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Χρήστος Πασσαλής (Κυνόδοντας, Μαύρο Λιβάδι, Χώρα Προέλευσης & Η Πόλη και η Πόλη, Ηαυκία 6-9)ψευτοδιανοουμενίστικη. Ο μελαγχολικός και άπελπις πεσιμισμός της για τα ανθρώπινα, άγγιξε δικές μας χορδές. Συγκλονιστικός στον κεντρικό ρόλο ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Χρήστος Πασσαλής (Κυνόδοντας, Μαύρο Λιβάδι, Χώρα Προέλευσης & Η Πόλη και η Πόλη, Ησυχία 6-9). [Πηγή: www.doctv.gr]
ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ (Beachcomber). Λυρικό Ψυχολογικό Υπαρξιακό Δράμα του Αριστοτέλη Μαραγκού. Ο Ηλίας ονειρεύεται να πλεύσει στις ανοιχτές θάλασσες, κυνηγώντας τη σκιά της κληρονομιάς του ναυτικού πατέρα του. Οταν, σαν οφθαλμαπάτη, η μοίρα του εμφανίσει μπροστά του ένα καράβι από παλιοσίδερα, θα τον καλέσει να τη φτιάξει από την αρχή και να αποδείξει εάν η σκουριά της ζωής του μπορεί να αντέξει το ταξίδι.    «Αυτοί που αγαπούν με πάθος τη θάλασσα, δε μπορούν να γίνουν ποτέ επαγγελματίες θαλασσινοί. Ποτέ δε μπόρεσαν να συνηθίσουν τη θάλασσα. Τους ζαλίζει. Βλέπεις μέσα στα μάτια τους κάτι το παράξενο. Και στα σκεβρωμένα τους πρόσωπα κάτι το αλλοπαρμένο. Αυτούς τους περιφρονούν και τους λένε ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ» (Νίκος Καββαδίας). Βασισμένη στις επιστολές του Νίκου Καββαδία, μια ταινία για τα ταξίδια που δεν έγιναν ακόμη (και που πολύ πιθανόν να μην γίνουν ποτέ, παρά μόνο μέσα στο κεφάλι μας). Πρώτη ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους για τον Αριστοτέλη Μαραγκό. Αργυρός Αλέξανδρος Σκηνοθεσίας και Ειδικό Βραβείο Φωτογραφίας για τον Γιώργο Καρβέλα. Το σενάριο υπογράφουν ο σκηνοθέτης και η Χρυσούλα Κοροβέση. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου του Μπουένος Άιρες.    Βαθμολογία (4/5): Η δεύτερη από τις καλύτερες φετινές ελληνικές ταινίες, είναι και η πιο αγαπημένη μας. Πρόκειται για ένα σκοτεινό, υπερβατικό, ρεαλιστικό και ποιητικό, φιλοσοφικό και υπαρξιακό δράμα πάνω στην αδυναμία του να ανταποκριθεί κανείς στην εικόνα του ιδεατού εαυτού του, ειδικά σε σχέση με το εξιδανικευμένο παρελθόν των προγόνων του. Απόλυτα σινεφίλ, δεν γίνεται ποτέ βαρύγδουπη ή ψευτοδιανοουμενίστικη. Ο μελαγχολικός και άπελπις πεσιμισμός της για τα ανθρώπινα, άγγιξε δικές μας χορδές. Συγκλονιστικός στον κεντρικό ρόλο ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Χρήστος Πασσαλής (Κυνόδοντας, Μαύρο Λιβάδι, Χώρα Προέλευσης & Η Πόλη και η Πόλη, Ησυχία 6-9). 



ΑΥΓΗ (Κυρκός) – ★★★½
https://www.avgi.gr/tehnes/518967_oi-tainies-tis-ebdomadas

Ο Ηλίας, ένας παροπλισμένος ναυτικός, ένας άνθρωπος που η θάλασσα τον ξέβρασε πριν προλάβει να γεράσει, σκάβει την άμμο όχι για να βρει χρυσάφι, αλλά για να ανασύρει το θαμμένο του παρελθόν. Η ανακάλυψη γίνεται κάλεσμα επιστροφής· όχι στο χωριό, αλλά στον πυρήνα μιας ταυτότητας που χρόνια τώρα έπλεε ακυβέρνητη. Η πράξη του δεν είναι μόνο προσωπική, αλλά είναι σχεδόν τελετουργική, σαν να υπακούει σε μια πανάρχαια προσταγή επιστροφής στις ρίζες. Ο αποθαλασσωμένος ήρωας θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη σκιά του πατέρα του, η οποία είναι πιο βαριά κι από άγκυρα, και θα συμφιλιωθεί με τις ματαιώσεις του προτού αφήσει την ψυχή του να ξεβραστεί σε οποιοδήποτε λιμάνι τον αντέξει.

Ο Αριστοτέλης Μαραγκός αναμοχλεύει τα πύρινα γραπτά του Νίκου Καββαδία και σκηνοθετεί ένα χειροποίητο κομψοτέχνημα όπου η σκουριασμένη αίσθηση των ανοιχτών κάδρων και η αρμύρα, που σχεδόν ποτίζει τη φωτογραφία, μας συστήνουν σε ένα σύμπαν όπου η ποίηση εμπνέεται από παλιοσίδερα, οι λογοτεχνικοί μύθοι έχουν μυρίσει το χνώτο του καφενείου και η ιμπρεσιονιστική αφήγηση ψιθυρίζει άπεπτες αλήθειες που καμία βαθιά θάλασσα δεν μπορεί να πνίξει. Ο σκηνοθετικός φακός δεν αφηγείται απλώς τον αγώνα μιας ιδιωτικής εκσκαφής, αλλά σκαλίζει κι αυτός με τον τρόπο του τους ήρωες. Και με σκουριασμένη πυξίδα εισχωρεί σε ένα πυκνό σύμπαν, όπου τα παλιοσίδερα εμπνέουν ποίηση και τα καφενεία ανασαίνουν μύθους. Αυτό το γοητευτικά ημίτρελο και παθιασμένο, αρσενικό ψυχογράφημα βρίσκει τον τρόπο να γίνει οικουμενικό, μέσω μιας σκηνοθεσίας που δεν παρατηρεί ή καταγράφει απλώς τους ήρωες της ιστορίας, αλλά μεθάει μαζί τους, μιλάει τα «καπετανιλίκια» τους και ξοδεύεται παρέα τους μέσα στους τεντωμένους χρόνους της επαρχίας, εκεί όπου οι ώρες τεντώνονται σαν σκοινί έτοιμο να κοπεί. Και στο κέντρο όλων, η αλάνθαστη ερμηνεία του Χρήστου Πασσαλή που συσσωρεύει σιωπές μέχρι να τις μετατρέψει σε μια σωματική έκρηξη στο φινάλε, το οποίο μοιάζει με κύμα που καθυστέρησε, αλλά τελικά έσκασε με όλη του τη δύναμη.



Enetpress – Νίνος Φένεκ Μικελίδης – ★★★½
https://www.enetpress.gr/%ce%bd%ce%b5%ce%b5%cf%83-%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%b5%cf%83-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b4%ce%b9%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bd/

Σύγκρουση φαντασίας και πραγματικότητας είναι στο επίκεντρο της βουτηγμένης σε μια ποιητική ατμόσφαιρα ταινίας «Μπιτσκόμπερ» του Αριστοτέλη Μαραγκού που πρωτοειδαμε στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα της φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η ιστορία της ταινίας του Μαραγκού («The Time Keepers of Eternity») στρέφεται γύρω από τις απελπιστικές προσπάθειες ενός άντρα, του Ηλία, που ονειρεύεται να χτίσει, υπό τη σκιά της ναυτικής κληρονομιάς του πατέρα του, ένα καράβι παλιοσίδερα που μαζεύει από την παραλία. Καθώς όμως ο μύθος που έχτισε γύρω από τον εαυτό του καταρρέει, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματική του φύση.

Παράλληλα με τις συχνά μάταιες, δοσμένες με χιούμορ, προσπάθειες του Ηλία και της μικρής ομάδας των φίλων του, στην οποία κάποια στιγμή προστίθεται και μια νεαρή γυναίκα, που σχεδιάζει να ταξιδέψει μαζί τους, ο Μαραγκός χρησιμοποιεί, μέσα από μαγνητόφωνο και βίντεο, την όμορφη, λογοτεχνικού τύπου αφήγηση του πατέρα του, Ηλία (αφήγηση κάτι ανάμεσα στα βιβλία του Χέρμαν Μέλβιλ και του Τζόζεφ Κόνραντ), για να δημιουργήσει την αλλόκοτη, ποιητική ατμόσφαιρα (στην οποία βοηθά ιδιαίτερα και η ανάμεσα στο μυστήριο και το εξωπραγματικό μουσική του Ράνταλ Τέιλορ), συμπληρώνοντας τα με σύμβολα, όπως το μισοπεθαμένο ψάρι ή τη θαμμένη στο χώμα άγκυρα, για να σχολιάσει τον κλεισμένο στο δικό του κουβούκλιο, Ηλία – στο μισό-σάπιο καράβι που μόνο στη μάντρα παλιοσιδηρικών είναι η θέση του – σαν ένας καπετάνιος Ahab, που ψάχνει για τον ανύπαρκτο Μόμπι Ντικ, κλεισμένος σ’ έναν κόσμο χωρίς διέξοδο, απ’ όπου, μόνος τρόπος για να απεγκλωβιστεί είναι να χαράξει το δικό του, διαφορετικό δρόμο