Ειδήσεις, ένα σωρό ειδήσεις. Με μια απ' αυτές, θάθελα να ξεκινήσω και το σημερινό κείμενο, όμως δεν ξέρω ποια να πρωτοβάλω.

• Η Ελλάδα ετοιμάζεται να στείλει στρατό στη Γάζα για να βοηθήσει τους Αμερικάνους και τους Ισραηλινούς να «σταθεροποιήσουν» τη κατάσταση, τη στιγμή μάλιστα που το Ισραήλ ετοιμάζεται να προσαρτήσει στο ισραηλινό κράτος και τη Δυτική Όχθη.

  ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

• Η Ελλάδα θα στείλει «παρατηρητή» στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, που αφού «ειρήνευσε» την Παλαιστίνη, θέλει να «ειρηνεύσει» και τον υπόλοιπο κόσμο, Κούβα, Βενεζουέλα, Κολομβία, Γροιλανδία, Ιράν και όπου αλλού.

• Η Ελλάδα, με απόφαση fast track της ελληνικής Βουλής, παραχώρησε στις ΗΠΑ 400 στρέμματα στο Θριάσιο πεδίο, Ελευσίνα, για να στήσουν εκεί ένα άλλο «προτεκτοράτο», απέναντι στη Cosco, στον Πειραιά.

  ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

• Η Ελλάδα «συσφίγγει» τις σχέσεις με την Ινδία, μήπως και «γλύψει», τα ελληνικά μονοπώλια δηλαδή και η ελληνική αστική τάξη, το όποιο κόκκαλο της πετάξουν από τον IMEC, τον «δρόμο» ενέργειας, εμπορίου, γεωστρατηγικών σχεδίων και ό,τι άλλο, που ξεκινά από την Ινδία, περνά από την πολύπαθη Παλαιστίνη και καταλήγει στην Ευρώπη.

Και μαζί μ' όλα αυτά, η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο, έχει εμπλακεί μέχρι τα μπούνια στον Ρωσο-ΝΑΤΟϊκό πόλεμο στην Ουκρανία, έχει γίνει πύλη εισόδου, Αλεξανδρούπολη, του μεγαλύτερου μέρους ΝΑΤΟϊκού πολεμικού υλικού, ήδη έχουμε γίνει και το ενεργειακό πρατήριο των Αμερικάνων στην Ευρώπη, βλέπε LNG, και βέβαια οι Ρώσοι μάς στέλνουν τα χαμπέρια ότι «Σε κάθε περίπτωση θα μας αντιμετωπίσουν ανάλογα».

Από την άλλη, οι Ευρωπαίοι «ταγοί», τρομάρα τους..., προσπαθούν να καλλιεργήσουν στους λαούς τους κουλτούρα πολέμου, ο δε υπουργός «μας», ο Δένδιας, μας λέει να μάθουμε, να συνηθίσουμε πιο σωστά, να βλέπουμε να έρχονται φέρετρα από τα μέτωπα.

Και πακέτο μ' όλα αυτά, στο εσωτερικό της χώρας μας τα πάντα πορεύονται με βήμα πολέμου, όλα λειτουργούν στον ρυθμό της πολεμικής οικονομίας.

Οι κοινωνικοί εταίροι, ΣΕΒ, διοίκηση της ΓΣΕΕ και κυβέρνηση, υπογράφουν «κοινωνικό συμβόλαιο» ώστε να συνεχιστεί σταθερά και αδιατάρακτα η «κοινωνική ειρήνη» και η «σταθερότητα του πολιτικού συστήματος», δηλαδή η εκμετάλλευση του ελληνικού λαού με τα 13ωρα, με δουλειά «ήλιο με ήλιο», με φθηνή «ευέλικτη» και πάντα διαθέσιμη, στα θέλω των εργοδοτών, εργατική δύναμη και ζωές αναλώσιμες στο βωμό της κερδοφορίας τους. Δεν διστάζουν, δε, στο βωμό αυτό να θυσιάζουν και την υγεία του λαού, και την παιδεία του, και τις κοινωνικές παροχές του και ό,τι άλλο μπορούν απ' αυτό να βγάλουν χρήμα.

Κι εμείς τι κάνουμε; Θα τους βλέπουμε να παίζουν ρουλέτα στη πλάτη μας, να παίζουν με τις ζωές μας, αυτοί να κερδίζουν κι εμείς να κλαίμε τη μοίρα μας;

Ναι, αδελφέ μου. Νέτα - σκέτα ναι. Αν συνεχίσουμε να τους κοιτάμε γονατιστοί, αυτοί θα κερδίζουν κι εμείς θα περιμένουμε να δούμε ποιος θα κερδίσει για να πάμε μαζί του.

Αν, όμως, πατήσουμε στα πόδια μας, όχι. Αν πατήσουμε στα πόδια μας και σηκώσουμε το ανάστημά μας, όπως κάνουν μια σειρά ταξικά σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, τότε όχι. Νέτα - σκέτα όχι.