Η επιστολή της Στεφανίας Στρατιώτου, ανιψιάς του Στέφανου Φουντή, ενός εκ των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, φέρνει στο προσκήνιο μια προσωπική και  βαθιά συγκινητική διάσταση της ιστορικής μνήμης που έχει και τοπικό χαρακτήρα.

Όπως αναφέρει, στη Γάνδη είχε σπουδάσει ο θείος της, Στέφανος Φουντής, γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1908 στον Μανταμάδο της Λέσβου, μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα.

Στην επιστολή τονίζεται ότι ο Στέφανος Φουντής δεν ήταν απλώς ένα όνομα σε μια λίστα εκτελεσμένων. Ήταν ένας άνθρωπος με όνειρα και σχέδια, με ζωή μπροστά του, όπως και οι υπόλοιποι 199. Άνθρωποι που άφησαν πίσω οικογένειες, γονείς, αδέλφια και φίλους. Άνθρωποι που γνώριζαν τι τους περίμενε, αλλά δεν λύγισαν, υπερασπιζόμενοι ιδανικά, αξίες και την ελπίδα μιας ελεύθερης πατρίδας με το ίδιο τους το αίμα.

Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:

Στη Γάνδη του Βελγίου εκεί όπου πρόσφατα βρέθηκαν τα ντοκουμέντα και οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, είχε σπουδάσει ο θείος μου Στέφανος Φουντης(3/7/1908-1/5/1944) μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος, ένας από εκείνους τους 200 που εκτελέστηκαν την πρωτομαγιά του 1944.

Η ίδια πόλη που σήμερα φέρνει στο φως τις εικόνες της θυσίας τους, υπήρξε για εκείνον τόπος γνώσης και νεανικών ονείρων, και όμως η πορεία του δεν έμελλε να οριστεί από τις σπουδές του, αλλά από την στάση του απέναντι στην ιστορία.

Ο Στέφανος Φουντής γεννημένος στον Μανταμάδο της Λέσβου δεν ήταν απλώς ένα όνομα σε μια λίστα. Ήταν ένας άνθρωπος με όνειρα, με σχέδια, με ζωή μπροστά του, όπως και οι υπόλοιποι 199.

Ήταν άνθρωποι που άφησαν πίσω τους οικογένειες, γονείς, αδέλφια, φίλους. Άνθρωποι που γνώριζαν τι τους περίμενε, αλλά δεν λύγισαν. Υπερασπίστηκαν ιδανικά, αξίες και την ελπίδα μιας ελεύθερης πατρίδας με το ίδιο τους το αίμα.

Πήγαν στο εκτελεστικό απόσπασμα τραγουδώντας με ψηλά το κεφάλι και υψωμένες γροθιές, με αξιοπρέπεια, με πίστη, με μια δύναμη που μόνο η βαθιά συνείδηση του δικαίου μπορεί να δώσει. Δεν ικέτευσαν, δεν φοβήθηκαν, δεν πρόδωσαν.

Για εμάς δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά. Είναι οικογενειακή μνήμη. Είναι ένα κομμάτι της ταυτότητας μας. Κάθε φορά που το όνομα του προφέρεται, δεν ανακαλούμε μόνο τον θάνατο του, ανακαλούμε το θάρρος του, και μαζί του το θάρρος όλων εκείνων που στάθηκαν δίπλα του.

Μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια μπορεί να νιώσει κανείς. Συγκίνηση για τη θυσία, υπερηφάνεια για το ανάστημα και μια βαθιά αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση: Να μην λησμονηθούν ποτέ

Στέφανος Φουντής-Αιώνια τιμή

Στεφανία Στρατιώτου

του Κωνσταντίνου και της Ιφιγένειας Φουντή