Σκληρή απάντηση στην κυβερνητική επιχειρηματολογία για το νέο νομοσχέδιο σχετικά με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας έδωσε από το βήμα της Βουλής η βουλευτής Λέσβου του ΚΚΕ, Μαρία Κομνηνάκα, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια ανεστραμμένη εικόνα της πραγματικότητας για τον κόσμο της εργασίας.

Η ίδια έκανε λόγο για ένα πλαίσιο διατάξεων που εμφανίζονται ως φιλεργατικές, αλλά στην πράξη συνοδεύονται από εξαιρέσεις και προϋποθέσεις που, όπως υποστήριξε, λειτουργούν υπέρ των εργοδοτών. Στάθηκε ιδιαίτερα στη ρύθμιση για τη μετενέργεια, σημειώνοντας ότι παραμένει ενεργή «μέχρι ο εργοδότης να εξαναγκάσει σε υπογραφή νέας σύμβασης με χειρότερους όρους», ενώ για την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων επισήμανε ότι προβλέπονται εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που η επιχείρηση επικαλείται οικονομικά προβλήματα ή άλλους απροσδιόριστους λόγους.

Αναφορά έκανε και στο ζήτημα των αυξήσεων, επισημαίνοντας ότι το νομοσχέδιο θέτει ως όρο να μην θίγεται η ανταγωνιστικότητα της επιχείρησης, ενώ κατήγγειλε πως ενοχοποιούνται οι μισθολογικές αυξήσεις για την ακρίβεια, αντί να στοχοποιούνται τα υψηλά κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και τη ρύθμιση για τη μονομερή προσφυγή στον ΟΜΕΔ, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να μπλοκάρεται από επιτροπή που θα κρίνει με κριτήρια ανταγωνιστικότητας.

Με σκωπτική διάθεση, η βουλευτής του ΚΚΕ σχολίασε ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να κατασκευάσει μια εικόνα «κοινωνικής συμφωνίας», επαναφέροντας στο προσκήνιο συνδικαλιστικές ηγεσίες που, όπως είπε, οι εργαζόμενοι είχαν καταδικάσει στη συνείδησή τους για την απουσία τους από τους αγώνες. Κατηγόρησε μάλιστα την ηγεσία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας ότι λειτουργεί ως μηχανισμός αναχαίτισης των διεκδικήσεων, μιλώντας για «δερβέναγες» που κρατούν τον κόφτη στις απαιτήσεις των εργαζομένων.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα σε μεγάλες επενδύσεις, φέρνοντας ως παραδείγματα το έργο στο Ελληνικό και το εργοστάσιο της Βιολάντα, τονίζοντας ότι πίσω από τους πανηγυρισμούς για την ανάπτυξη κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα για τους εργαζόμενους.

Σύμφωνα με την ίδια, απάντηση σε αυτή την πολιτική δίνεται μέσα από τη σύμπλευση εργαζομένων και αγροτών «απέναντι στην κοινή θηλιά του καπιταλιστικού κέρδους». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην απεργία της 28 Φλεβάρη, 3 χρόνια μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, που διοργανώνεται από τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων, συνδικάτα και μαζικούς φορείς, με κεντρικό σύνθημα «Όχι άλλες χαμένες ζωές για τα δικά τους κέρδη».

«Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει», υπογράμμισε, καταλήγοντας ότι οι διαδηλώσεις δεν αποτελούν απλώς μνήμη για το παρελθόν, αλλά διεκδίκηση για το παρόν και δέσμευση για το μέλλον, ώστε «η τάξη μας να ζήσει όπως αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας».