Εκδήλωση μνήμης για τον Σήφη Βαλυράκη ,πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή
23 Ιανουαρίου 2026 στό κτήριο της Ε.Σ.Η.Ε.Α στην Αθήνα,με την ευκαιρία των πέντε
χρόνων ,από την δολοφονία του.

Παρευρέθηκαν και μίλησαν οι τέως Πρωθυπουργοί,Γ.Παπανδρέου και Α.Σαμαράς,ο πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974
Β.Γκουγκής,ο τέως Πρόεδρος της Βουλής Α.Κακλαμάνης.

Ο Νίκος Σηφουνάκης στην ομιλία  του τόνισε:

Αν η τιμή της Ελλάδας ως λαός και ως χώρα δεν αμαυρώθηκε από την επικράτηση εντός μιά μέρας του πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών, που διήρκησε επτά χρόνια το οφείλει στη γενναιότητα λίγων νέων παιδιών της, που  από την επομένη της 21ης
Απριλίου 1967 ενεργοποιήθηκαν με δυναμικές πράξεις αντίστασης.

Ένας από αυτούς υπήρξε ο Σήφης Βαλυράκης.

Έδρασε με θάρρος, συνελήφθη, βασανίστηκε, απέδρασε, ξανασυνελήφθη και ξανά απέδρασε από τις φυλακές της Κέρκυρας με μυθιστορηματικό τρόπο και κολυμπώντας
έφτασε στην Αλβανία.

Από φυλακισμένος στην στρατοκρατούμενη Ελλάδα η απόδραση του στην Αλβανία δεν του χάρισε την , ποθούμενη ελευθερία, βρέθηκε ξανά φυλακισμένος στα καταναγκαστικά έργα της κομμουνιστικής Αλβανίας, κατηγορούμενος ως κατάσκοπος
της χούντας.
Στις διηγήσεις του ο Σήφης με το πλούσιο χαμόγελο, εξιστορούσε τις περιπέτειες των
αποδράσεων του όπως αυτή πάνω στην οροφή τραίνου ,αλλά και την πάλη του με τον
αφρό της αγριεμένης θάλασσας.

Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα πολλοί κρατούμενοι σε φυλακές κατάφεραν να αποδράσουν αλλά βεβαίως τότε ήταν χιλιάδες φυλακισμένοι και εξόριστοι.

Στην Ελλάδα της Χούντας ήταν χιλιάδες οι εξόριστοι που συνελήφθησαν προληπτικά
λόγω φρονημάτων από το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου.

Λίγοι όμως ήταν εκείνοι που φυλακίστηκαν γιατί αντιστάθηκαν με πράξεις, και μόνο
δύο κατόρθωσαν να αποδράσουν επιτυχώς.

Ο Σήφης Βαλυράκης από την Κέρκυρα και ο Νίκος Ζαμπέλης από την Αίγινα.

Ένας άλλος σύντροφός τους έκανε πολλές απόπειρες απόδρασης, απέδρασε αλλά
καταδόθηκε και συνελήφθη και οι καταδότες εισέπραξαν τα 500 χιλιάδες αργύρια.

Αναφέρομαι στον Αλέξανδρο Παναγούλη γιατί γνώρισα την αδελφική του σχέση με
τον Σήφη Βαλυράκη και κατανόησα πόσο έμοιαζαν ως άνθρωποι.

                                                                                                                                                1
Στις 21 Αυγούστου του 1973 ο δικτάτορας Παπαδόπουλος έδωσε γενική αμνηστία.

Τον Οκτώβριο του 1973 ο Παναγούλης έφτασε  στην Ιταλία, μια χώρα που όλες οι
Δημοκρατικές πολιτικές παρατάξεις τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν ως ηρωικό
 πρόσωπο.

Από την επομένη της άφιξής του αν και η τότε κυβέρνηση του Mariano Rumor,ήταν
μονοκομματική με διαμεσολαβητή τον σοσιαλιστή ηγέτη Pietro  Nenni-ο οποίος ήταν
υπουργός σε προηγούμενη κεντροαριστερή κυβέρνηση-,μερίμνησε συνάντηση με
τον Υπουργό Εξωτερικών που ήταν ο Aldo Moro,από τον οποίο ζήτησε να παρέμβει
στην Αλβανική Κυβέρνηση για να απελευθερώσει τον Σήφη.

Η Αλβανία είχε από τον περασμένο αιώνα στενές σχέσεις με την Ιταλία όπως και
σήμερα,και αν η Βόρειος Ήπειρος δεν ενσωματώθηκε με την Ελλάδα το 1912-13
αλλά και το 1945,αιτία βασική υπήρξε η σθεναρή άρνηση της Ιταλίας,που τη θεωρούσε
Καίτη θεωρεί προτεκτοράτο της.

Το κατόρθωσε και ένα απομεσήμερο ο Σήφης έφτασε στο αεροδρόμιο του Φιουμιτσίνο
ο Παναγούλης,η Φαλάτσι,ο άλλος δραπέτης Ν.Ζαμπέλης και πολλοί Έλληνες εμιγκρέδες τον υποδεχτήκαμε.

Ήταν καταβεβλημένος  αλλά το πρόσωπό του πάντα χαμογελαστό,και το χιούμορ του
κυριαρχούσε ακόμα και όταν εξιστορούσε βασανιστικές στιγμές του.

Μετά έφυγε για την Σουηδία.

Έπεσε η χούντα,επιστρέψαμε στην  Ελλάδα και συνδεθήκαμε στενότερα και οικογενειακώς.

Η Μίνα ,πάντα αρχόντισσα στα καλέσματα στο σπίτι τους,ο Σήφης γλεντζές στά
καλέσματα τα δικά του στά Λευκά ´Ορη των Χανίων.

Συνυπήρξαμε είκοσι χρόνια στην  Ελληνική  Βουλή και σε κυβερνήσεις του
Α.Παπανδρέου.

Ο Σήφης ήταν πάντα στόχος της Ακροδεξιάς.

Φυλλάδες τον έκαναν πρωτοσέλιδα για δολοφονίες της οργάνωσης 17 Νοέμβρη,
και επιχειρούσαν επί χρόνια να τον εμπλέξουν,όπως και τον,Κ.Λαλιώτη,και βεβαίως
τον Α.Παπανδρέου,ως επικεφαλής της οργάνωσης δολοφόνων.

Δεν είναι άσχετο με το κλίμα που είχε δημιουργηθεί επί είκοσι χρόνια για το πρόσωπό
του,με ότι συνέβη πριν πέντε χρόνια,με την δολοφονία του.

Από το 2009, Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου,ο Σ.Βαλυράκης εξελέγη Πρόεδρος της
Εξεταστικής Επιτροπής για  το σκάνδαλο Siemens,και τις διαδρομές του Μαύρου χρήματος και στοχοποιήθηκε από τα κυκλώματα που το διακινούσαν.

Εγώ μέλος της Κυβέρνησης,με Πρόεδρο της άλλης Εξεταστικής Επιτροπής γιά το
σκάνδαλο της Marfin και MIG,τον αείμνηστο Δημήτρη Τσιρώνη, συνεργασθήκαμε
να ξεσκεπάσουμε την απάτη που είχε στήσει ο Α. Βγενόπουλος ο οποίος   επιτέθηκε
με σωρεία αγωγών.
Δυστυχώς δεν εισακουστήκαμε, φαλίρισε η Marfin και συμπαρέσυρε την Κύπρο στη
πτώχευση και χιλιάδες καταθέτες να χάσουν τις αποταμιεύσεις τους.

Υπήρξαν συνεχείς οι επαφές μας με τον Σ.Βαλυράκη, που τόνιζε  -επίθεση και όχι άμυνα –να   ξεσκεπάσουμε, τα βρώμικα κυκλώματα.

Αυτός ήταν ο αγωνιστής Σήφης Βαλυράκης