Την έντονη αντίδραση των γονέων απέναντι στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών ανέδειξε από το βήμα της Βουλής ο βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, Παναγιώτης Δουδωνής, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών, στο οποίο περιλαμβάνεται το άρθρο 34 για την κατάργηση των σχολικών επιτροπών.

Ως εισηγητής της μειοψηφίας, ο κ. Δουδωνής αναφέρθηκε ειδικά στην τεκμηριωμένη αντίδραση της Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Μυτιλήνης, καταθέτοντας σχετικό έγγραφο στη Βουλή και επισημαίνοντας ότι η αντίθεση στο μέτρο δεν προέρχεται μόνο από την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και από τους ίδιους τους γονείς.

Όπως ανέφερε στην ομιλία του, η εμπειρία από την εφαρμογή της κατάργησης των σχολικών επιτροπών σε μικρούς και μεσαίους δήμους είναι ήδη αρνητική. Σύμφωνα με τον βουλευτή, πρόκειται για ένα υπερσυγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης που αδυνατεί να ανταποκριθεί τόσο στις καθημερινές ανάγκες των σχολείων όσο και στις επείγουσες καταστάσεις που προκύπτουν. «Η πολιτική είναι ένας συνδυασμός του επείγοντος με το αναγκαίο», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι με το νέο σύστημα ούτε το αναγκαίο εξυπηρετείται έγκαιρα ούτε το επείγον αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Δουδωνής στη στάση των γονέων, τονίζοντας ότι εκπρόσωποι συλλόγων γονέων και κηδεμόνων έχουν ήδη τοποθετηθεί στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, εκφράζοντας με σαφήνεια την αντίθεσή τους. «Όλοι λένε το ίδιο», ανέφερε, προσθέτοντας ότι οι λόγοι της αντίδρασης είναι συγκεκριμένοι και τεκμηριωμένοι.

Σε ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της παρέμβασής του, ο βουλευτής έθεσε ρητορικά το ερώτημα αν υπάρχει οποιοσδήποτε θεσμικός παράγοντας που θα μπορούσε να γνωρίζει ή να θέλει περισσότερο το καλό των παιδιών από τους ίδιους τους γονείς τους. «Αυτό χτυπάει σε κάθε λογική», τόνισε, απορρίπτοντας την ιδέα ότι μια κεντρική διοικητική δομή μπορεί να υποκαταστήσει την άμεση γνώση και το ενδιαφέρον της σχολικής κοινότητας.

Η αναφορά στη στάση της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Μυτιλήνης προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στη συζήτηση, καθώς αναδεικνύει ότι η αντίθεση στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών δεν αποτελεί μεμονωμένη πολιτική διαφωνία, αλλά ευρύτερο κοινωνικό αίτημα που εκφράζεται από γονείς, δημάρχους και τοπικούς φορείς.