Σε ζεστό και βαθιά συμβολικό κλίμα πραγματοποιήθηκε η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του συλλόγου Φίλοι Ιστορικής Μνήμης και Πολιτιστικής Δημιουργίας, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια χρονιά τον χαρακτήρα της μεγάλης παρέας που κρατά ζωντανή τη μνήμη και τον πολιτισμό του τόπου. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε, όπως έχει πια καθιερωθεί, στον φιλόξενο χώρο του ξενοδοχείου Λέσβιον, με τους διοργανωτές να ευχαριστούν θερμά τους ιδιοκτήτες για τη διαρκή στήριξη.

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσίαση παλιών καλάντων της Μυτιλήνης, μέσα από το λεσβιακό μνημολόγιο που έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών και εκδόθηκε από την Εταιρεία Λεσβιακών Μελετών. Κάλαντα που διασώθηκαν από μια εποχή όπου στον Δήμο λειτουργούσαν 3 χορωδίες, η Νεανική, η Εφηβική και η Ψάπφα, όλες δημιουργήματα του Νίκου Τσιριγώτη, και που είχαν τραγουδηθεί με ξεχωριστό τρόπο στο Δημοτικό Θέατρο. Ο Κώστας Καρατζάς, βασικός συντελεστής του συλλόγου, έφερε ξανά αυτά τα ακούσματα στο προσκήνιο, υπενθυμίζοντας ότι αποτελούν ζωντανό κομμάτι της τοπικής ταυτότητας και είναι διαθέσιμα και μέσα από τα αφιερώματα του συλλόγου.

Στους χαιρετισμούς τονίστηκε ότι η κοπή της πίτας δεν είναι μια τυπική εθιμοτυπική πράξη, αλλά μια ευκαιρία απολογισμού και νέου ξεκινήματος. Η ιστορική μνήμη, όπως επισημάνθηκε, δεν μπορεί να μένει εκτός των πολιτιστικών δράσεων, ενώ η συλλογικότητα και η αυθεντικότητα είναι στοιχεία που κρατούν αυτή την προσπάθεια ζωντανή. Έγινε αναφορά στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, στην ειρήνη που δοκιμάζεται, αλλά και στη δύναμη των ανθρώπων που δρουν από το δικό τους μετερίζι.

Ξεχωριστή θέση στον απολογισμό είχαν οι σημαντικές εκδηλώσεις της χρονιάς που πέρασε. Ανάμεσά τους, η εκδήλωση για τον Αργύρη Αδαλή, τον σπουδαίο αρχιτέκτονα του 19ου αιώνα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη Μυτιλήνη με εμβληματικά κτίρια, πολλά από τα οποία αντικρίζει πρώτα ο επισκέπτης της πόλης. Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στην εκδήλωση για τους 3 Πατριάρχες του σαντουριού, μια συνεργασία με την την Εφορεία Αρχαιοτήτων και το Μουσικό Σχολείο, που πραγματοποιήθηκε στον χώρο του Κάτω Κάστρου και άφησε έντονο αποτύπωμα στους συμμετέχοντες και στους απογόνους των μεγάλων μουσικών.

Συγκινητική ήταν και η αναφορά στην εκδήλωση στο νεκροταφείο του Αγίου Παντελεήμονα για τον Νταϊπαναγιώτου, τον άνθρωπο που συμμετείχε στην απόβαση της Νορμανδίας και δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην πατρίδα του παρά μόνο μετά θάνατον το 1975, ως μια πράξη δικαίωσης της μνήμης του.

Κλείνοντας, έγινε μια λιτή αλλά φορτισμένη αναφορά στη νέα εκδήλωση που ετοιμάζεται για το 2026 και θα είναι αφιερωμένη στο Πρωτοπάτση, με τον σύλλογο να δηλώνει έτοιμος να συνεχίσει τη διαδρομή του με το ίδιο πάθος, κρατώντας ζωντανές τις ιστορίες, τους ανθρώπους και τις παρέες που δίνουν νόημα στη συλλογική μνήμη.