Γιορτές για τους κατοίκους της ακριτικής Λέσβου σημαίνουν οικογένεια, επιστροφή, μετακίνηση. Φέτος όμως σημαίνουν και κάτι ακόμη. Σιωπή στo λιμάνι. Από την Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου έως και το Σάββατο 28 Δεκεμβρίου δεν υπάρχει κανένα πλοίο για Πειραιά, ενώ το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται από την Πέμπτη 1 Ιανουαρίου έως και το Σάββατο 3 Ιανουαρίου. Για τρεις συνεχόμενες ημέρες σε δύο γιορτινές εβδομάδες η Λέσβος μένει μόνη της, αποκομμένη από τη στεριά.

Το λιμάνι της Μυτιλήνης μένει άδειο από αναχωρήσεις και γεμάτο από απορίες. Πώς γίνεται ένα μεγάλο νησί να μην έχει ούτε ένα δρομολόγιο μέσα στις γιορτές.Ποιος αποφασίζει ότι οι ανάγκες των νησιωτών μπαίνουν σε παύση. Η απάντηση βρίσκεται στις επιλογές της Attika Group που εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά τη γραμμή Χιος-Πειραιάς και καθορίζει τα δρομολόγια με καθαρά επιχειρηματική λογική και στην ανοχή του Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής που παρακολουθεί χωρίς να παρεμβαίνει.

Για όσους ζουν στο νησί το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι απόλυτα πρακτικό και βαθιά ανθρώπινο. Εργαζόμενοι που περίμεναν να έρθουν με άδεια έστω λίγες μέρες, οικογένειες που είχαν κανονίσει να βρεθούν με συγγενείς, όλοι βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε μια κλειστή πόρτα. Όχι λόγω καιρού. Όχι λόγω απαγορευτικού. Απλώς επειδή δεν υπάρχει πλοίο.

Πολίτες που επικοινώνησαν με το "Ν" και ήθελαν να ταξιδέψουν όταν μπήκαν να κλείσουν εισιτήρια διαπίστωσαν έκπληκτοι πως για τις μέρες που ήθελαν να ταξιδέψουν  δεν υπήρχε πλοίο.  Υπάρχουν και εκείνοι που απλώς παραιτήθηκαν από το ταξίδι, αποδεχόμενοι ότι φέτος οι γιορτές θα τους βρουν μακριά από ανθρώπους και υποχρεώσεις.

Η αγανάκτηση είναι διάχυτη. Όπως λένε οι ίδιοι οι πολίτες, αν η Λέσβος μπορεί να μένει χωρίς πλοίο για τρεις ημέρες τα Χριστούγεννα και άλλες τρεις την Πρωτοχρονιά, τότε η νησιωτικότητα δεν είναι πολιτική αλλά σύνθημα. Η Attika Group κόβει δρομολόγια και το Υπουργείο Ναυτιλίας επιλέγει να μην βλέπει, μετατρέποντας τον αποκλεισμό σε κανονικότητα.

Το γεγονός ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και την επόμενη εβδομάδα δείχνει ότι δεν πρόκειται για λάθος ή συγκυρία αλλά μια συνειδητή επιλογή που φορτώνεται στις πλάτες των κατοίκων. Η αγορά δυσκολεύεται, οι μετακινήσεις παγώνουν, το νησί στέλνει ένα μήνυμα απομόνωσης την ώρα που θα έπρεπε να είναι ανοιχτό και ζωντανό.

Η Λέσβος δεν ζητά χάρη. Ζητά το αυτονόητο. Να υπάρχει πλοίο. Να μπορεί να αναπνέει. Να μη μαθαίνει κάθε γιορτή ότι η σύνδεσή της με τη χώρα εξαρτάται αποκλειστικά από ένα πρόγραμμα δρομολογίων του μονοπωλείου της Αttica Group και από την αδράνεια ενός Υπουργείου που όφειλε να προστατεύει τους νησιώτες και όχι να τους αφήνει να μετρούν μέρες αποκλεισμού.