Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ Αμπελουργίας Ανεμώτιας. Η ημέρα περιλάμβανε παιδικά και βιωματικά εργαστήρια, μουσική παράσταση με σκοπούς της Λέσβου και της Μικράς Ασίας, αλλά και μια ξεχωριστή συναυλία του Γιάννη Ζουγανέλη, που γέμισε το χωριό με γέλιο και χαρά.

Το απόγευμα, λίγο πριν την έναρξη των εκδηλώσεων, τον λόγο πήρε ο πρόεδρος του Συλλόγου Αμπελουργών Ανεμότιας «Ο Κάμπος», Μιχάλης Μαρμάρου, ο οποίος καλωσόρισε το κοινό και μίλησε με συγκινητικά λόγια για το νόημα του φεστιβάλ. «Το Φεστιβάλ Αμπελουργίας έχει ψυχή, όραμα και στόχους», τόνισε, σημειώνοντας ότι είναι «αποτέλεσμα μακράς σκέψης, αγώνα και συλλογικότητας».

Αναφερόμενος στις τέχνες, υπογράμμισε ότι δεν αποτελούν πολυτέλεια, αλλά ανάγκη και εργαλείο επιβίωσης για τις μικρές κοινότητες, «οι τέχνες είναι πράξη, είναι αναγκαιότητα. Και για τις μικρές κοινότητες σαν τις δικές μας είναι και ελπίδα».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην τέχνη της πέτρας, που χαρακτήρισε όχι μόνο ως υλικό αλλά ως «μνήμη, γλώσσα και σχέση». Όπως εξήγησε, οι λιθοξόοι της Ανεμότιας δεν έσμιλευαν απλώς πέτρες, αλλά «έχτιζαν συνδέσεις», διαβάζοντας την ισορροπία της κάθε πέτρας και τοποθετώντας την εκεί που ταίριαζε, «όπως ακριβώς και οι ανθρώπινες κοινότητες».

«Όταν οι σχέσεις στέκουν με ισορροπία και όχι με καταναγκασμό, τότε το οικοδόμημα δεν τρίζει· αντέχει», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η τέχνη της πέτρας, όπως και της ύφανσης ή της αμπελουργίας, ήταν πάντοτε συλλογική και όχι μοναχική.Ο κ. Μαρμάρου στάθηκε επίσης στη σημασία της συνεργασίας, ανασύροντας εικόνες από την τοπική ζωή, «ο μάστορας, ο παραγιός, το παιδί που κουβαλούσε νερό, η γιαγιά που έφερνε τον καφέ στο διάλειμμα, όλοι είχαν ρόλο. Αυτό το μαζί ήταν που έδινε νόημα στην τέχνη. Και σήμερα μπορούμε να το ξαναβρούμε».

Σε ένα από τα πιο δυνατά σημεία της ομιλίας του, ανέφερε ότι «η μουσική δεν ήταν διασκέδαση, ήταν εξομολόγηση. Ο οίνος δεν ήταν απλώς ποτό, ήταν κοινωνία, τελετουργία, μοιρασιά. Όταν η κοινότητα ξαναβρίσκει τρόπο να εκφραστεί, τότε ξαναβρίσκει τον εαυτό της».Κλείνοντας, χρησιμοποίησε την εικόνα ενός παλιού λιθοξόου της Ανεμότιας.«Δεν ψάχνω την τέλεια πέτρα, ψάχνω αυτή που ταιριάζει με τις άλλες».

Αυτό, όπως τόνισε, είναι και το κάλεσμα του φεστιβάλ – όχι να βρεθεί η τελειότητα, αλλά οι συνδέσεις που λείπουν, οι τέχνες που ενώνουν και οι πράξεις που ξανακάνουν μια κοινότητα γειτονιά.

Ακολούθως, τον λόγο πήρε η αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Δυτικής Λέσβου, Ζαχαρούλα Ιωακήν, η οποία μετέφερε τις ευχές του Δημάρχου και δήλωσε ότι «είναι τιμή μας να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες. Εδώ στην Ανεμότια ξεκινήσατε από το μηδέν και φτάσατε σε ένα επίπεδο που αξίζει τον θαυμασμό μας». Εξήρε την ενωμένη δουλειά των κατοίκων του χωριού και εξέφρασε την ευχή το φεστιβάλ να γίνεται κάθε χρόνο όλο και καλύτερο.

Η δεύτερη μέρα της Κυριακής 17 Αυγούστου 2025 ξεκίνησε με το παιδικό βιωματικό εργαστήρι κυανοτυπίας που επιμελήθηκε η zero waste καλλιτέχνης Γιούλα Κουτσουμπού, όπου τα παιδιά πειραματίστηκαν με το φως του ήλιου δημιουργώντας ηλιακά έργα τέχνης πάνω σε ανακυκλωμένα υλικά.

Στη συνέχεια, στήθηκε ένας αυτοσχέδιος αργαλειός  όπου οι συμμετέχοντας ύφαναν με νήματα αλλά και με στάχια, λουλούδια και κλαδιά από τη φύση της Ανεμώτιας. Το συλλογικό υφαντό που δημιουργήθηκε αποτέλεσε αντανάκλαση της συνεργασίας και της κοινότητας.

Το βράδυ, το Αναγνωστήριο Αγιάσου «Η Ανάπτυξη» παρουσίασε μια μουσική παράσταση με σαντούρια και μπουζούκια, γεμάτη μνήμες από τη Λέσβο και τη Μικρά Ασία. Η ατμόσφαιρα κορυφώθηκε με τη συναυλία-παράσταση του Γιάννη Ζουγανέλη «Όταν γελάει η καρδιά», που συνδύασε χιούμορ, μουσική και διάδραση με το κοινό. Μαζί του εμφανίστηκαν η ηθοποιός Τάνια Ρόκκα, ο Αλέξανδρος Ζουγανέλης και ο Θαλής Τριανταφύλλου, δημιουργώντας μια βραδιά γεμάτη ενέργεια, συγκίνηση και κέφι.

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ δεν ήταν μόνο ψυχαγωγία αλλά και προβληματισμός, αναστοχασμός και πολιτιστικό βίωμα. Ο Σύλλογος Αμπελουργών Ανεμώτιας και η ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. "Ηφαίστειο Ανεμώτιας" απέδειξαν πως ξέρουν να παντρεύουν την παράδοση με τη σύγχρονη δημιουργία και να αναδεικνύουν τη δύναμη της συλλογικότητας. Ένα φεστιβάλ που χτίζει δεσμούς όπως οι λιθοξόοι έστηναν τις πέτρες.Με σεβασμό, κατανόηση και ισορροπία.