«Σας το είχα υποσχεθεί πριν φύγω», δήλωσε με αίσθημα ευθύνης ο Ραφαήλ Ασπρολούπος, επιστρέφοντας στη Μυτιλήνη από ένα ταξίδι που εξελίχθηκε σε αποστολή υψηλού κινδύνου. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ήταν ανάμεσα στους 205 Έλληνες ακτιβιστές που συμμετείχαν στην πορεία αλληλεγγύης προς τη Γάζα. Η πορεία αυτή, μέρος διεθνούς κινητοποίησης, έμελλε να αντιμετωπίσει παρεμπόδιση, καταστολή και κράτηση από τις αιγυπτιακές αρχές.

Ο Ραφαήλ ήταν ανάμεσα στους 41 ακτιβιστές που συνελήφθησαν στο αεροδρόμιο του Καΐρου, αν και διέθεταν έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα και βίζες. Η ομάδα του, 45 συνολικά άτομα από Αθήνα, υποβλήθηκε σε όλους τους απαραίτητους ελέγχους και ετοιμαζόταν να εξέλθει από το αεροδρόμιο όταν τους σταμάτησαν οι αιγυπτιακές αρχές. Χωρίς εξήγηση, τους διαχώρισαν, τους έκλεισαν σε δωμάτια φύλαξης, τους πήραν διαβατήρια, κινητά, και τους έθεσαν υπό ολικό επικοινωνιακό αποκλεισμό.

«Δεν υπήρχε ούτε επίσημη δικαιολογία, ούτε προσχήματα. Είχαμε περάσει από όλους τους ελέγχους. Μας πήραν τα πάντα και μας κράτησαν σχεδόν 12 ώρες χωρίς κανένα δικαίωμα επικοινωνίας».

Η απελευθέρωση ήρθε μετά από συντονισμένες πιέσεις της ελληνικής νομικής ομάδας και του Προξενείου στο Κάιρο. Ο ίδιος αναφέρει ότι το ελληνικό προξενείο, με την παρουσία μεταφραστή, επιχείρησε διακριτικά να αποκλιμακώσει την ένταση, προωθώντας την «ήσυχη» αποχώρηση της ομάδας.«Οι Αιγύπτιοι δεν ήθελαν σκάνδαλο. Η επιλογή που μας τέθηκε ήταν: ή οικειοθελής αποχώρηση ή απέλαση. Τελικά, μας άφησαν ελεύθερους με συνοπτικές διαδικασίες».

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, οι αποστολές θα κατευθύνονταν από το Κάιρο στην Ελ Αρίς, κοντινή πόλη στα σύνορα με τη Γάζα, μέσω οργανωμένων λεωφορείων. Όμως, η πορεία μπλοκαρίστηκε επανειλημμένα από τις αιγυπτιακές αρχές, κυρίως στους σταθμούς διοδίων μεταξύ Καΐρου και Ισμαηλίας.Εκεί, εμφανίστηκαν παραΚρατικοί και αστυνομικοί με πολιτικά, ενώ αναφέρθηκαν και απόπειρες εκφοβισμού, προκλήσεις και περιορισμένες βιαιοπραγίες.

«Ήμασταν περικυκλωμένοι. Σε κάποια φάση άνοιξε το αστυνομικό μπλόκο και μπήκαν ασφαλίτες μέσα στον κόσμο. Δεν ήθελαν να φαίνεται ότι η καταστολή γινόταν επίσημα».Παρά την εχθρική στάση των αρχών, η αντιμετώπιση περιορίστηκε σε παρεμπόδιση και πίεση, χωρίς κλιμάκωση σε βάναυσες πρακτικές, κυρίως επειδή οι συμμετέχοντες ήταν ξένοι πολίτες και υπήρχε διεθνής προσοχή στην κινητοποίηση.

Ο κ. Ασπρολούπος αναδεικνύει τη διπλωματική διγλωσσία της Αιγύπτου.«Από τη μία, η κυβέρνηση ήθελε να δείξει φιλοξενία, να μη συγκρουστεί με το φιλοπαλαιστινιακό λαϊκό αίσθημα. Από την άλλη, είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η Αίγυπτος παίρνει τη δεύτερη μεγαλύτερη αμερικανική βοήθεια παγκοσμίως – μετά το Ισραήλ».

Την ημέρα που προγραμματιζόταν η αναχώρηση των αποστολών από το Κάιρο προς τα σύνορα, ξέσπασε η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στο Ιράν, κάτι που ανέτρεψε πλήρως τα δεδομένα.«Ξαφνικά, από σύμμαχοι της αραβικής κοινής γνώμης, άρχισαν να μας βλέπουν με καχυποψία. Φοβήθηκαν ότι θα τους εμπλέξουμε σε πολεμική σύγκρουση».Η απειλή κλιμάκωσης και γενικευμένου πολέμου ανέκοψε οριστικά την πορεία, με την αποστολή να βρίσκεται ουσιαστικά εγκλωβισμένη στο Κάιρο.

Παρότι «ελεύθεροι», οι συμμετέχοντες της αποστολής ζούσαν υπό διαρκή επιτήρηση και έλεγχο στο Κάιρο. Περιπολίες, έφοδοι σε ξενοδοχεία, ψυχολογική πίεση – όλα αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητας.«Δεν ήμασταν ποτέ πραγματικά ελεύθεροι. Είχαμε συνεχείς εφόδους και ελέγχους. Ζούσαμε σε κλίμα καταστολής και παρακολούθησης».

Μετά την αποτυχία της αποστολής στην Αίγυπτο, οι τρεις μεγάλες πρωτοβουλίες — Πορεία προς τη Γάζα, Στόλος της Ελευθερίας, Καραβάνι Σουμούντ — κάλεσαν σε διεθνή συνάντηση στην Τύνιδα.«Για πρώτη φορά μπορέσαμε να συναντηθούμε χωρίς απειλή. Να κάνουμε απολογισμό, να εντοπίσουμε αδυναμίες, να δούμε πώς συνεχίζουμε».

Η ελληνική αποστολή, από τις πλέον οργανωμένες, πρωτοστάτησε στη σύνταξη κοινής διακήρυξης, η οποία αναμένεται να υπογραφεί από όλες τις αποστολές. Η διακήρυξη αυτή θέτει τα θεμέλια για μια νέα μορφή παγκόσμιου κινηματικού συντονισμού υπέρ της Παλαιστίνης.

Ο κ.Ασπρολούπος δεν έκρυψε την οργή του για την αδιαφορία των διεθνών ΜΜΕ και κυβερνήσεων μπροστά στη γενοκτονία που διαπράττεται στη Γάζα, όπου όπως επεσήμανε ο Θράσος Αβραάμ πάνω από 300 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν ήδη δολοφονηθεί από το Ισραήλ.

«Όσο συνεχίζεται αυτό, κανένας από εμάς δεν έχει δικαίωμα στη σιωπή. Οφείλουμε να κάνουμε θόρυβο. Όχι για να ακουστούμε εμείς – αλλά για να ακουστούν αυτοί που πεθαίνουν.»

Η πορεία μπορεί να απέτυχε να φτάσει στα σύνορα της Γάζας, αλλά αποκάλυψε το εύρος και την ισχύ ενός νέου παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης.«Υπάρχουν πολλές διάσπαρτες φωνές υπέρ της Παλαιστίνης στον κόσμο. Χρειάζεται να ενωθούν. Όπως το Ισραήλ επιβιώνει από τις συμμαχίες του, έτσι κι εμείς πρέπει να δημιουργήσουμε έναν διεθνή άξονα αντίστασης.»

Ο Ραφαήλ Ασπρολούπος επέστρεψε σωματικά ασφαλής, αλλά βαθιά συγκλονισμένος. Όπως τονίζει, «η πορεία μας προς τη Γάζα συνεχίζεται. Όχι με λεωφορεία, αλλά με φωνές, με κείμενα, με διεθνή πίεση. Κάθε μέρα που περνά, κάθε παιδί που πεθαίνει, μας φωνάζει να μην σταματήσουμε.»