Ο Μιχάλης Λώλης, διοικητής στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας Αττικής και ένας από τους λίγους δημόσιους υπερασπιστές της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας εντός της Ελληνικής Αστυνομίας, μίλησε στην εκπομπή «Σπάμε τη σιωπή στα fm» για τα προβλήματα του αστυνομικού σώματος, τη θέση της διαφορετικότητας, αλλά και την ανάγκη για έναν θεσμικό μετασχηματισμό με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυθαιρεσία και βία: Πληγές που πρέπει να κλείσουν
Με λόγο ευθύ και καθαρό, ο Λώλης αναγνωρίζει επίσης τις σοβαρές παθογένειες της ΕΛ.ΑΣ., όπως η αυθαιρεσία και η υπέρμετρη χρήση βίας ιδιαίτερα στις διαδηλώσεις. Καλεί σε άμεση δράση και επισημαίνει την ανάγκη για καλύτερη εκπαίδευση και διαρκή επιμόρφωση των αστυνομικών. Τονίζει την ανάγκη για δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελεγκτικού μηχανισμού αλλά και για την ενίσχυση του δημοκρατικού ελέγχου, όχι μόνο από το κράτος, αλλά και από τους/τις πολίτες και τα ΜΜΕ.
«Η αστυνομία είναι ένας θεσμός που νοσεί, όπως όλοι οι θεσμοί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια», δηλώνει χαρακτηριστικά και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ζητά τον τερματισμό της ατιμωρησίας για παραβατικούς αστυνομικούς προτείνοντας, σε σοβαρές περιπτώσεις, ακόμη και την απόταξή τους.

ΛΟΑΤΚΙ+ και αστυνομία: Μια δύσκολη συνύπαρξη
Ο Λώλης δεν κρύβεται πίσω από ωραιοποιήσεις. Μιλά ανοιχτά για τα στερεότυπα, τον σεξισμό και την εσωτερικευμένη ομοφοβία που εξακολουθούν να υπάρχουν στην ΕΛ.ΑΣ. Αναφέρει ότι ένας γκέι αστυνομικός σήμερα μπορεί να νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια συγκριτικά με προηγούμενες δεκαετίες αλλά παραδέχεται πως, παρ’ όλη την πρόοδο, η κοινωνική αποδοχή εντός του σώματος παραμένει ελλιπής. Σύμφωνα με τον Λώλη, η αστυνομία εξακολουθεί να κουβαλά έντονα πατριαρχικά κατάλοιπα και η αλλαγή κουλτούρας είναι για εκείνον όχι απλώς επιθυμητή, αλλά επιτακτική.

Το Pride και το δικαίωμα στη Διαφορετικότητα
Σε ερώτηση για το pride, ο Μιχάλης Λώλης υπερασπίζεται με πάθος τη σημασία του Pride ως πολιτικής πράξης και προβάλλει το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Αντιπαραβάλλει την ετεροκανονικότητα που διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής με την ανάγκη των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων για ορατότητα και διεκδίκηση.
«Ποιο είναι το δικαίωμά σου στο να μη σε προκαλώ που υπάρχω;», αναρωτιέται, απευθυνόμενος σε όσους και όσες αντιδρούν στις παρελάσεις και τις δράσεις του Pride.
Κλείνοντας, ο Λώλης αναφέρθηκε στην αύξηση ομοφοβικών περιστατικών στα οποία εμπλέκονται ανήλικα άτομα. Αναγνωρίζει ως ιδιαίτερα κρίσιμο το θέμα της ένταξης της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, ώστε τα παιδιά να μάθουν να σέβονται τη διαφορετικότητα, να μάθουν τα όρια, τη συναίνεση, να μπορούν να αναγνωρίζουν την παρενόχληση και την κακοποίηση αλλα και τους τρόπους να προστασίας τους.

Ο Μιχάλης Λώλης αποτελεί παράδειγμα ενός δημόσιου λειτουργού που δεν φοβάται να αναγνωρίσει και να συγκρουστεί με στερεότυπα, παθογένειες και κατεστημένες αντιλήψεις, προτάσσοντας “από τα μέσα” την ανάγκη για σεβασμό, δικαιοσύνη και δημοκρατία.