Σε μία θυελλώδη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλλονής, η οποία αφορούσε την ανάκληση της απόφασης του 2023 για την ανακήρυξη του Ισραηλινού Πρέσβη ως επίτιμου δημότη, το Εργατικό Κέντρο Λέσβου δήλωσε ξεκάθαρα την αντίθεσή του στον τρόπο που λειτούργησαν οι δημοτικές παρατάξεις.

Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Γιάννης Ζαφειρίου, δήλωσε μετά το πέρας της συνεδρίασης: «Δυστυχώς για ακόμη μια φορά, και η παράταξη του κ. Βέρρου και η παράταξη του κ. Αλατζά στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Καταψήφισαν την πρόταση της Λαϊκής Συσπείρωσης για ανάκληση της τιμητικής αναγνώρισης στον Ισραηλινό Πρέσβη, την ώρα που συντελείται γενοκτονία σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού».

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η στάση της δημοτικής αρχής δεν εκφράζει τη βούληση της κοινωνίας της Λέσβου, η οποία, όπως ανέφερε, έχει δείξει ξεκάθαρα τη συμπαράστασή της στον Παλαιστινιακό λαό μέσα από δεκάδες συλλογικότητες, σωματεία και μαζικές διαδηλώσεις τις προηγούμενες εβδομάδες.

Από την πλευρά του, ο αντιπρόεδρος Δημήτρης Ευσταθίου πρόσθεσε ότι: «Τοποθετηθήκαμε εκ μέρους του Εργατικού Κέντρου μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, καταθέτοντας και το ψήφισμά μας, εκφράζοντας κατά τη γνώμη μας και το λαϊκό αίσθημα. Αυτό που αντιμετωπίσαμε ήταν μια στάση απαράδεκτη, που ισοδυναμεί με ξέπλυμα της ισραηλινής επιθετικότητας».

Οι εκπρόσωποι του Εργατικού Κέντρου κατήγγειλαν επίσης την υπερβολική παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στην Καλλονή, την οποία χαρακτήρισαν «πρωτοφανή», συγκρίνοντάς την με τις σκοτεινές στιγμές της έντασης στα γεγονότα του Διαβολόρεματος και της Καράβας.«Ήταν σαν να επρόκειτο να διαδηλώσουν εγκληματίες. Δεν πρόκειται να μας φοβίσει η αστυνομοκρατία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ζαφειρίου.

Αν και η πρόταση για ανάκληση της απόφασης δεν πέρασε, το Εργατικό Κέντρο διαμηνύει πως ο αγώνας δεν σταματά εδώ.«Δεν είχαμε αυταπάτες. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για έναν κόσμο ειρηνικό, χωρίς πολέμους, για λευτεριά στο Παλαιστινιακό λαό. Οργανώνουμε νέες μορφές δράσης. Θα μας βρίσκουν μπροστά τους», κατέληξε.

Το Εργατικό Κέντρο, με τη στήριξη δεκάδων τοπικών σωματείων, φαίνεται αποφασισμένο να συνεχίσει να αποτελεί πυλώνα κοινωνικής πίεσης και αλληλεγγύης, αναδεικνύοντας το ζήτημα της Παλαιστίνης και τη στάση των τοπικών αρχών ως ζήτημα ηθικής και ιστορικής ευθύνης.