Το απόγευμα της Κυριακής 1 Ιουνίου, η πλατεία Σαπφούς δεν ήταν απλώς ένα σημείο συνάντησης αλλά ήταν μια καρδιά που χτυπούσε για τον πόνο ενός λαού. 600 μέρες από τότε που ο εφιάλτης ξέσπασε ξανά στη Γάζα, 600 μέρες βαρβαρότητας, πείνας, εκτοπισμών, θανάτου. Και στην άλλη άκρη της Μεσογείου, η Μυτιλήνη απάντησε με τη μόνη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στη βαρβαρότητα, τη συγκίνηση που γίνεται φωνή και πράξη.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη του Πανεπιστημίου Αιγαίου διοργάνωσε μια συγκέντρωση μνήμης και διαμαρτυρίας, που άγγιξε βαθιά όσους βρέθηκαν εκεί. Στο κέντρο της πλατείας, νέοι άνθρωποι, γονείς με παιδιά, ηλικιωμένοι, όλοι με ένα βλέμμα που έλεγε «δεν ξεχνάμε, δεν ανεχόμαστε».

Ο Ραφαήλ Ασπρολούπος, μέλος της Πρωτοβουλίας, πήρε τον λόγο τονίζοντας ότι ο σιωνισμός επιδίδεται σε βαρβαρότητες υπό το συναινετικό βλέμμα της Δύσης. Κι εμείς εδώ, οφείλουμε να φωνάξουμε, τέρμα τώρα!
Δεν ήταν απλώς μια πολιτική τοποθέτηση. Ήταν κραυγή ανθρώπου που βλέπει πίσω από τους αριθμούς παιδιά χωρίς μέλλον, οικογένειες χωρίς πατρίδα, ανθρώπους που ξεψυχούν με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό.

Στη συνέχεια, ακούστηκαν ποιήματα Παλαιστινίων ποιητών. Στίχοι σαν μαχαίρι κι άλλοι σαν παρηγοριά. Για τους αδικοχαμένους, για τις μανάδες που κοιμούνται με τα ρούχα των παιδιών τους στην αγκαλιά, για εκείνη τη στιγμή που το χώμα γίνεται τάφος και ελπίδα μαζί.Η πλατεία σώπασε. Για να ακουστούν οι λέξεις. Για να νιώσει κάθε παρευρισκόμενος ότι η τέχνη είναι κι αυτή ένα όπλο απέναντι στο άδικο.

Και έπειτα, η πορεία στηνπροκυμαία της Μυτιλήνης περπάτησαν αποφασιστικά. Με πανό και συνθήματα αλλά και με την πίστη ότι η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα. Με τη βεβαιότητα πως ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν οι άνθρωποι νοιάζονται.