Σε μια κρίσιμη εποχή για τον αμπελουργικό τομέα της χώρας πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο Αμπελουργίας στις 23 και 24 Μαΐου, στα Ιωάννινα, με συνδιοργανώτες την ΚΕΟΣΟΕ, την ΕΔΟΑΟ και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Κατά την διάρκεια του συνεδρίου αναλύθηκαν τα διαχρονικά προβλήματα και οι παθογένειες του κλάδου.

Στα συμπεράσματα του συνεδρίου, ο πρόεδρος της ΚΕΟΣΟΕ Χρίστος Μάρκου μεταξύ άλλων σημειώνει πως οι τιμές των κρασοστάφυλων είναι στα επίπεδα του δεκαετίας του 1990 ενώ το κόστος παραγωγής έχει αυξηθεί δραματικά την τελευταία τετραετία.  Επίσης ο πρόεδρος της ΚΕΟΣΟΕ διαπιστώνει απουσία αποτελεσματικών πολιτικών, απροθυμία των κατόχων αμπελουργικών εκμεταλλεύσεων να ενταχθούν σε συλλογικά σχήματα, ώστε να δημιουργηθούν οικονομίες κλίμακας και να αντιμετωπισθεί εν μέρει το πρόβλημα του κατακερματισμού. Ακόμη αναφέρει πως η παραοικονομία είναι παρούσα και καταλυτική και αναιρεί κάθε δυνατότητα ρύθμισης των τιμών με βάση τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Προβληματική είναι η διαδικασία πιστοποίησης και ελέγχου της πρώτης ύλη «που απορρέει εκτός των άλλων από την έλλειψη αξιοπιστίας και την ασυμφωνία των βάσεων δεδομένων που παρακολουθούν τον πρωτογενή τομέα (Αμπελουργικό Μητρώο, ΟΣΔΕ, Δηλώσεων Συγκομιδής)» υπογραμμίζει ο πρόεδρος της ΚΕΟΣΟΕ.

Ο κ. Μάρκου υπογραμμίζει την ανάγκη εκπόνησης ενός Στρατηγικού Σχεδίου για μια αμπελουργία βιώσιμη και ανταγωνιστική. Το στρατηγικό αυτό σχέδιο θα πρέπει να πληροί όπως αναφέρθηκε στο Συνέδριο τρεις βασικούς όρους και προϋποθέσεις:

1ος όρος: θα πρέπει να συμφωνήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία παραγωγικοί φορείς και αυτοί είναι οι αμπελουργοί οι οινοποιοί και η πολιτεία

2ος όρος: θα πρέπει το στρατηγικό σχέδιο να επικεντρώσει να στοχεύσει στην έννοια ενός ικανοποιητικού αμπελουργικού εισοδήματος το οποίο θα επανατροφοδοτήσει την συνέχιση της καλλιέργειας και την ανάπτυξη της ελληνικής αμπελουργίας

3ος όρος: το Στρατηγικό Σχέδιο να μην είναι ένα γραφειοκρατικό κείμενο μελέτης αλλά ένα εργαλείο διαχείρισης που θα κάνει τομές και θα δίνει λύσεις άμεσα υλοποιήσιμες, προκειμένου ο τομέας και κυρίως το κομμάτι της αμπελουργίας να βγει έξω από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει.