Εκπαιδευτική εκδρομή στη Νότια Πελοπόννησο, κατά το διάστημα 12/4 – 15/4 Απριλίου 2024, πραγματοποίησαν μαθητές του 2ου Γυμνασίου Μυτιλήνης. Ήταν το αποκορύφωμα της υλοποίησης του φετινού πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο «Η παρουσία της πόλης μου στο χώρο και το χρόνο, μνημεία και κάστρα της χώρας μου από το παρελθόν στο παρόν και το βιώσιμο μέλλον, (Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα πρόγραμμα) και «Ήθη, έθιμα, λαϊκή παράδοση, λαϊκή τέχνη στη χώρα μας» (πολιτιστικό πρόγραμμα).

Την Παρασκευή 12 Απριλίου 2024 μαθητές του σχολείου με την πτήση Sky express και με συνοδούς – καθηγητές, τους: Ευστράτιο Δουμούζη (αρχηγό – υπεύθυνο του προγράμματος), Κλειώ Μολυβιάτου, Ευστράτιο Γιομηλά και Ιφιγένεια Αδάμου (μέλη της παιδαγωγικής ομάδας) αναχωρήσαμε από τη Μυτιλήνη για την Αθήνα. Μετά την αποβίβαση τους στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» αναχωρήσαμε για την Καλαμάτα, κάνοντας μία ενδιάμεση στάση στον Ισθμό της Κορίνθου για να ξεκουραστούν.

Ο Ισθμός της Κορίνθου είναι μία στενή λωρίδα γης που ενώνει τη Στερεά Ελλάδα με την Πελοπόννησο, ενώ η διώρυγα που έχει διανοιχθεί σε αυτόν ενώνει τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο. Έχει μήκος 6 περίπου χιλιόμετρα και το πιο στενό σημείο είναι εκεί όπου έχει κατασκευαστεί η διώρυγα της Κορίνθου. Ήταν στρατηγικό σημείο και είχε κατασκευαστεί τείχος ήδη από τους αρχαίους χρόνους που είχε διατηρηθεί μέχρι και τους βυζαντινούς (Εξαμίλιον). Σήμερα δύο οδικές, δύο σιδηροδρομικές και δύο βυθιζόμενες γέφυρες στα δύο άκρα της διώρυγας συνδέουν την ηπειρωτική πλευρά του ισθμού με εκείνη της Πελοποννήσου. Στο δυτικό άκρο της διώρυγας βρίσκεται επίσης μία στρατιωτική γέφυρα έκτακτης ανάγκης. Τέλος, κοντά στη διώρυγα οδεύει μια αρχαία λίθινη δίοδος, η Δίολκος που χρησιμοποιούνταν άλλοτε για να σύρονται τα πλοία δια ξηράς.

Έπειτα αναχώρησαν για Πύλο διερχόμενοι από Ακροκόρινθο. Ο Ακροκόρινθος είναι απότομος βράχος ύψους 575 μέτρων που δεσπόζει κοντά στην πεδιάδα της Κορίνθου. Λόγω της μορφολογίας του, χρησιμοποιήθηκε από τα αρχαία χρόνια ως σκοπιά που αναδείχθηκε σε κάστρο - φρούριο (Ακρόπολη), από το οποίο και υποπτευόταν κάθε επιδρομή από τη Στερεά Ελλάδα ή από τη θάλασσα. Στη γλώσσα των αγωνιστών του 1821 ονομαζόταν Ακρόκορθος και η Κόρινθος Κόρθος.

Η Πύλος ιστορικά είναι γνωστή και με την ενετική – ιταλική ονομασία ως Ναβαρίνο ή Ναυαρίνο, είναι παραθαλάσσια κωμόπολη, η οποία υπάγεται στον Δήμο Πύλου – Νέστορος και βρίσκεται δυτικά του Νομού Μεσσηνίας. Είναι γνωστή για την πλούσια αρχαία, μεσαιωνική καιν σύγχρονη ιστορία της. Η πρώτη και αρχαιότερη πόλη της Πύλου είναι η Αρχαία Πύλος, η οποία ταυτίζεται με διάφορα αρχαιολογικά κατάλοιπα ανακτόρων και λοιπών διοικητικών και οικιστικών υποδομών σε διάφορες άλλες γειτονικές αρχαιολογικές θέσεις. Χαρακτηριστικό σημείο αναφοράς της μυκηναϊκής περιόδου είναι το Ανάκτορο του Νέστορα. Το λιμάνι της Πύλου αποτελεί επίσης ένα σημαντικό ναυτιλιακό κέντρο με ανοδική εμπορική και τουριστική ανάπτυξη. Λόγω της στενόμακρης μορφής της νήσου Σφακτηρία η οποία «κλείνει» τον όρμο του Ναυαρίνου και η οπία λειτουργεί ως φυσικός κυματοθραύστης, ο Κόλπος του Ναυαρίνου και το λιμάνι της Πύλου θεωρείται ως ένα από τα ασφαλή αγκυροβόλια στη Μεσόγειο.

Ακόμη, το Νιόκαστρο της Πύλου είναι οθωμανικό κάστρο – φρούριο το οποίο χωρίζεται σε δύο τμήματα, το Κάτω Κάστρο και το Επάνω Κάστρο, το οποίο περιλαμβάνει ισχυρές επάλξεις και προμαχώνες. Κτίστηκε σε μια εποχή όπου για την διεξαγωγή του αμυντικού και επιθετικού πολέμου χρησιμοποιούσαν πυροβόλα όπλα. Τα τείχη ήταν παχιά για να αντέχουν στους κανονιοβολισμούς, χαμηλά για να αποφεύγεται ο στόχος των βλημάτων και με κλίση, για να είναι πιο ήπια η κρούση και ενισχύθηκαν με ισχυρούς προμαχώνες. Κλείνοντας, είναι σκόπιμο να αναφέρουμε τη ναυμαχία του Ναυαρίνου που διεξήχθη στις 20 Οκτωβρίου του 1827 ανάμεσα στις τρεις Μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και στους Οθωμανούς – Αιγυπτίους.

Το απόγευμα της ίδια ημέρας επισκέφθηκαν το κάστρο της Μεθώνης το οποίο είναι κτισμένο στην χερσόνησο του Αγίου Νικολάου, έχει ελλειψοειδές σχήμα, με μήκος 700 μέτρα. Τα τείχη διέθεταν πύργους ενώ η πύλη της ξηράς είχε και επιπρόσθετα οχυρωματικά έργα για μεγαλύτερη προστασία. Η κεντρική πύλη είναι μια μνημειώδης αναγεννησιακή κατασκευή. Μέχρι και το 1828 η γέφυρα που οδηγεί στην είσοδο ήταν ξύλινη και στηριζόταν σε κτιστούς πεσσούς. Η σημερινή κατασκευή με 14 λίθινα τόξα αποδίδεται στο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα υπό τον στρατηγό Maison (1828). Το κάστρο βρέχεται από τρεις πλευρές με θάλασσα καιν υπάρχει και το μικρό φρούριο Μπούρτζι που ενώνεται με αυτό με τεχνητή πέτρινη γέφυρα. Διέθετε και ακρόπολη σε μικρόν ύψωμα μέσα στο κάστρο, τειχισμένη με διπλό τείχος, άλλες σημαντικές πύλες του κάστρου ήταν αυτή του Αγίου Μάρκου στο λιμάνι. Επίσης, το 1770 κατά τα Ορλωφικά το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Ρώσους χωρίς επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, οι ελληνικές δυνάμεις προσπάθησαν ανεπιτυχώς να το καταλάβουν.