Με βλάβη εκ γενετής στην όρασή της, η Ιωάννα- Μαρία Γκέρτσου θυμάται από πάντα την εαυτή της να αγωνίζεται για τα «αυτονόητα»: τη συμπερίληψη των τυφλών πολιτών ή εκείνων με βλάβη στην όραση και τα άτομα με αναπηρία στην κοινωνία- κάτι που είναι αρκετά επίπονο στην Ελλάδα. Η ίδια βρέθηκε για δεύτερη φορά στη Λέσβο αυτές τις ημέρες για διακοπές- η πρώτη ήταν το 2016, καλεσμένη ομιλήτρια του TedX Lesvos.

Βρεθήκαμε στο «Ιστορικό», στη Νεάπολη Μυτιλήνης για έναν καφέ, με τον σκύλο- οδηγό της, τον συμπαθέστατο «Μπάμπου» και μοιράστηκε την όμορφη, αλλά δύσκολη εμπειρία των διακοπών της στη Μυτιλήνη: «Η πόλη σας είναι όμορφη, αλλά δεν έχει πεζοδρόμια ή έχει πολύ μικρά και επίσης παραβιάζονται οι πεζόδρομοι». Η συζήτηση μαζί της ήταν μια ευκαιρία να συζητήσουμε για τις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν στη Λέσβο, ώστε να συμπεριληφθούν οι συμπολίτες μας ΑμεΑ στην καθημερινότητα του νησιού, να είναι ορατοί. Ηταν επίσης μια ευκαιρία να μάθουμε πόσο βοηθητικοί μπορεί να είναι οι σκύλοι οδηγοί για τους εκπαιδευμένους τυφλούς.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ΟΛΗ τη συνέντευξη:

H Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, είναι πρόεδρος της σχολής σκύλων-οδηγών «Λάρα», την οποία ίδρυσε το 2008, όταν ζούσε στην Κρήτη, όπου και βοήθησε σε μεγάλες αλλαγές, όπως στην πεζοδρόμηση του Ηρακλείου και τη μεταμόρφωσή του σε ένα φιλόξενο κέντρο για όλους τους πολίτες, χωρίς διαχωρισμούς. Είναι επίσης ψυχολόγος, ειδικευμένη στη γνωσιακή επιστήμη. Εργάστηκε στην αλληλεπίδραση ανθρώπου/υπολογιστή στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Σήμερα, εργάζεται ως ψυχολόγος στο Γ. Ν. Παίδων «η Αγία Σοφία».

Έχει συντελέσει καθοριστικά εισάγοντας προσεγγίσεις της «κοινωνίας της πληροφορίας», της «σχεδίασης για όλους» και της «ηλεκτρονικής προσβασιμότητας» για τους ΑμεΑ και ειδικότερα για άτομα με προβλήματα όρασης. Το 2008, οραματίστηκε την ανάγκη για τη δημιουργία μιας ΜΚΟ που ανήγαγε το θεσμό των σκύλων -οδηγών σε δωρεάν κοινωνική μέριμνα και υψηλού επιπέδου υπηρεσία προς τους ΑμεΑ. Το 2013, έγινε μέλος Δ/Σ της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σκύλων-Οδηγών και ήταν η κύρια εισηγήτρια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την ψήφιση Οδηγίας για την κατασκευή καθολικά προσβάσιμων, κυβερνητικών ιστοχώρων.

Σε άλλη της συνέντευξη έχει πει: 

«Οι λέξεις ανάπηρος, τυφλός, άνθρωπος με οπτική ή αισθητηριακή/κινητική αναπηρία/βλάβη είναι όροι χωρίς αρνητικό πρόσημο. Η μεγαλύτερη πρόοδος είναι η νοηματοδότησή τους σήμερα. Στο  παρελθόν ο όρος ανάπηρος ερμηνευόταν σύμφωνα με το ιατρικό μοντέλο: έχεις αναπηρία και αυτό σου δημιουργεί πρόβλημα στη ζωή σου, δεν μπορείς να καταφέρεις κάτι εξαιτίας της αναπηρίας σου! Σήμερα έχουμε φύγει από τέτοιες ερμηνείες χάρη στο κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας: Δεν είναι η αναπηρία που δημιουργεί προβλήματα, αλλά η κοινωνία που θέτει εμπόδια στις υποδομές, στην άνιση αντιμετώπιση στην εργασία, στην έλλειψη προσαρμογών! Για να το πω πολύ απλά, η λύση δεν είναι να κανονικοποιήσουμε έναν ανάπηρο και να μοιάζει με τους άλλους, η λύση είναι να προσαρμόζουμε τις συνθήκες για να εργαστεί, να σπουδάσει, να κυκλοφορήσει, να συμμετέχει παντού. Με αυτό το μοντέλο κινούμαι και βαδίζω μπροστά και με αυτό πρέπει να ερμηνεύουμε τα πράγματα.»