Την απώλεια της λογοτέχνιδας Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου θρηνεί η Λήμνος. Σε δήλωση του ο Δήμαρχος Λήμνου Δημήτρης Μαρινάκης αναφέρει: «Η απώλεια της μεγάλης μας λημνιάς λογοτέχνιδας Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου έχει συγκλονίσει την κοινωνία της Λήμνου. Τίμησε το νησί μας μέσα από το πολύτιμο έργο της, τη συνολική προσφορά της, τον λόγο της και κυρίως την βαθιά, ανιδιοτελή αγάπη της για τον γενέθλιο τόπο της, την οποία εκδήλωνε έμπρακτα και αδιάκοπα. Μεγάλη και πολυσχιδής η προσφορά της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου στη Λήμνο, τα γράμματα και τον πολιτισμό εν γένει. Θα τη θυμόμαστε και θα την τιμούμε, με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ειλικρινή συλλυπητήρια στον γιο της Εμμανουήλ, τους οικείους και τους αγαπημένους της φίλους».


Η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου γεννήθηκε στην Μύρινα στις 15 Οκτωβρίου του 1933, ήταν παιδί προσφυγικής οικογένειας, κατάγονταν από την Μικρά Ασία. Σύμφωνα με την wikipedia.org από το ακριτικό νησί της Λήμνου εκδίδει την πρώτη ποιητική της συλλογή Συναντήσεις. Πρώτος ο Οδυσσέας Ελύτης την αποκαλεί «ποιήτρια» και γράφει πως ο ποιητικός της λόγος είναι «ώριμος» και «τείνει να συλλάβει την παρθενικότητα και τη μοναδικότητα των πραγμάτων». Διορίζεται υπάλληλος στο Επαρχείο Λήμνου, κατόπιν διαγωνισμού, και ευθύς δίνει εξετάσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1963 παίρνει το πτυχίο με απόσπαση στη Νομαρχία Αττικής.


Ακολουθούν τα βιβλία της, Σπουδή, Το όραμα του Αλέξη Φερά, Μικρό κλουβί, στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας. Το 1965, Το Μικρό κλουβί βραβεύεται από την Ομάδα των Δώδεκα, που την αποτελούσαν οι κορυφαίοι της εποχής, μεταξύ των οποίων, Ελύτης, Τερζάκης, Θεοτοκάς, Αθανασιάδης, Άλκης Θρύλος. Και ταυτόχρονα της προσφέρεται μια υποτροφία από τη Γαλλική Κυβέρνηση για σπουδές Θεάτρου ενός έτους στη Σορβόννη, 1966 – 1967.

Εκεί γνωρίζεται με τα σύγχρονα ρεύματα της δυτικής διανόησης, με τη φιλοσοφία του μηδενός, με το Θέατρο του Παραλόγου, με τους συγγραφείς της υπαρξιακής αγωνίας, Αλμπέρ Καμί, Φραντς Κάφκα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Σάμιουελ Μπέκετ. Ο Μπέκετ την επηρέασε βαθύτατα. Όταν είδε το έργο του Oh les beaux jours, το 1967, στο θέατρο Odéon του Παρισιού, αμέσως ζήτησε από τον ίδιον να το μεταφράσει και ξεκίνησε μια αλληλογραφία μαζί του που κράτησε πολλά χρόνια. Έγινε μεταφράστρια των έργων του αλλά και έγραψε ένα δοκιμιακό βιβλίο με τίτλο: Samuel Beckett – Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης, που κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις Φιλιππότη, με έναν σημαντικό πρόλογο του Ζακ Λακαριέρ, και το 2016, συμπληρωμένο με νέα κείμενα, από τις εκδόσεις Έναστρον.


Στη Σορβόννη του Παρισιού παρακολουθεί, ως υπότροφος, μαθήματα θεάτρου. Αλλά και γράφει θέατρο. Το ποιητικό υπερρεαλιστικό έργο της Το γυάλινο κιβώτιο μεταφρασμένο στα Γαλλικά από την Αν Κρεσέζ, εγκρίνεται στο Θέατρο Odéon του Παρισιού, μαζί με το θεατρικό της έργο Μικρό κλουβί.


Δεν είχαν την τύχη της παράστασης, λόγω των γεγονότων, τότε, του Παρισινού Μαΐου.


Αργότερα, το έργο αυτό είχε εντυπωσιάσει τον Σάμουελ Μπέκετ και τo είχε στείλει ο ίδιος στον σκηνοθέτη του Ζαν Λουί Μπαρό.


Βρισκόταν ακόμα στο Παρίσι, όταν η δικτατορία χτύπησε την Ελλάδα. Τότε έγραψε το θεατρικό έργο της Αντιγόνη – Ή νοσταλγία της τραγωδίας. Το έργο αυτό αγάπησε ιδιαίτερα ο διαπρεπής Γάλλος θεατρολόγος Μπερνάρ Ντορ, που ήταν καθηγητής της στη Σορβόνη. Επίσης, χρόνια μετά, το 1996, το έργο αυτό, μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον Μίνωα Πόθο και την καθηγήτρια Ρόντα Κάουφμαν, παίχθηκε στο πανεπιστήμιο Χέιγουορντ της Καλιφόρνιας, όπου και οργανώθηκε «Εβδομάδα Ελληνικού Πολιτισμού» παράλληλα με τις παραστάσεις του έργου.


Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1967, μετά το χτύπημα της χούντας, η ζωή της ήταν δύσκολη, γιατί στο Παρίσι συμμετείχε στις διαδηλώσεις που οργάνωνε για την Ελλάδα ο Λακαριέρ. Ωστόσο δεν δίστασε να δώσει το έργο της Ο χορός της Ηλέκτρας που απεικόνιζε το καθεστώς της χούντας, στο Εθνικό Θέατρο. Και το έργο εγκρίνεται. Με μουσική σύνθεση του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου. Το έργο απορρίπτεται από τη λογοκρισία της χούντας. Όμως τελικά, ύστερα από προσπάθειες, ανεβαίνει με αστυνομική παρακολούθηση. Και είχε μεγάλη απήχηση.


Θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Παιχνίδι με τον χρόνο, Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο, Σχεδίες, Το γυάλινο κιβώτιο στο Εθνικό Θέατρο, The Rafts στο Τορόντο του Καναδά, The Glass Box διδάχτηκε στη Σορβόνη από τον καθηγητή Charles Antonetti και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Education et Theatre, Antigone Or the Nostalgia of Tragedy, στο πανεπιστήμιο Χέιγουορντ της Καλιφόρνιας.


To 1982, όταν διευθυντής της ΕΡΤ ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, μεταδίδονται τα κείμενά της Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο και ήταν το πρώτο της βιβλίο που είχε αγαπηθεί από ένα πλατύ ακροαματικό κοινό. Και στη συνέχεια, ως βιβλίο, υπήρξε από τα πιο αγαπημένα των αναγνωστών της.