Στις αναπληρωματικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στον νομό Λέσβου, τον Ιούλιο του 1931, ο υποψήφιος της Αριστεράς Αχιλλέας Κοντάρας συγκέντρωσε το 21,39% των ψήφων, τετραπλασιάζοντας το ποσοστό από τις προηγούμενες εκλογές του 1928. Ενώ το κόμμα των Φιλελευθέρων έχασε περίπου τους μισούς ψηφοφόρους, από 82,95% έλαβε 46,53%.

Οι μεταβολές αυτές θορύβησαν και ενόχλησαν. Συχνά οι πολίτες, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας κάνουν καλούς συλλογισμούς, θα λέγαμε πολιτικές αναλύσεις έστω κι αν ζούνε σε κάποιο χωριό της επαρχίας. Γράφει ανώνυμος αρθρογράφος
στην εφημερίδα Ταχυδρόμος της Λέσβου (9.7.1931): «Ο κόσμος πείνασε. Ξεγυμνώθηκε, ξεπαπουτσώθηκε».

Περιγράφει την κατάσταση του χωριού του, η οποία είναι η ίδια σε πολλά χωριά, αλλά παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με το σήμερα. «Παλιοί κτηματίαι νοικοκυρεμένοι, σήμερα δυστυχούν μαζί με τις οικογένειές των. Δεν έχουν στην τσέπη των ούτε τη δραχμή για καφέ. Πολλοί δεν κατεβαίνουν
στο χωριό γιατί ο τσαγκάρης τούς αρνήθηκε την πίστωση και από πολλού το πόδι τους ξέμαθε να φορεί παπούτσι.

Είναι οικογένειες που μόνη τροφή τους έχουν τα κουκιά προϊόν της εποχής και λάδι. Στερούνται και το ψωμί των ακόμα και το κάθε είδος της ανάγκης αφού ο βερεσές έπαψε προ πολλού. [...] Στα καφενεία δεν κατεβαίνει τα βράδια γιατί έτσι που κατήντησε ντρέπεται κι αυτός τον εαυτό του». Προβλέπει ότι η ψήφος των πολιτών θα είναι «μαύρη βγαλμένη απ’ τις μαυρισμένες ψυχές των.

Μαύρη η ψήφος γι'  αυτούς που δε φάνηκαν πιστοί στην εργαζόμενη και μοχθισμένη τάξη, μαύρη πέρα ως πέρα για αυτούς που  παρασύρθηκαν απ’ τους κεφαλαιοκράτες και μεγαλοβιομηχάνους και ξέχασαν ολότελα στο ύπαιθρο, τον
ήλιο και στη βροχή τον κόσμο ο οποίος με τον ιδρώτα και τις στερήσεις του πληρώνει τους υπέρογκους φόρους στο κράτος τους οποίους χαμοτρώνε οι λυμεώνες των συμβάσεων και οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι».

Ζει στο χωριό του και αντιλαμβάνεται ότι οι συγχωριανοί του, όπως και των άλλων χωριών, δεν αντέχουν πλέον την παραπλάνηση. «Την πάθαμε μια, την πάθαμε δυο, λεν οι καημένοι μ’ όλο το δίκιο μ’ όλη τους τη ψυχική αγανάχτηση. Δεν την ξαναπαθαίνουμε πια [...] θα ψηφίσουμι δικούς μας ανθρώπους που θα μας
υποστηρίξουν. Όχι καφαλαιοκράτες!».

Μετά τις εκλογές τι θα κάνουν τα προοδευτικά κόμματα; Αρκεί να καταγραφούν κάποιοι ως αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές προοδευτικοί; Θα μείνουν μόνο σ' αυτόν τον προσδιορισμό; Ή θα πάνε παρακάτω, ώστε να συνεργαστούν; Αθροιστικά το ποσοστό τους είναι πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα. Το ζητούμενο είναι τι γίνεται μετά, πώς αξιοποιείται η πλειοψηφία που έχουν τα προοδευτικά κόμματα. Επιβάλλεται να καθίσουν κάτω και να βρούνε πρόγραμμα σύγκλισης και διακυβέρνησης.

Η «εργαζόμενη και μοχθισμένη τάξη» ψήφισε τους «δικούς της ανθρώπους» και τους φωνάζει: «Να τα βρείτε»!