Σήμερα ήταν η δίκη του Άλκη. Του Άλκη που δεν είναι ανάμεσα μας γιατί έξω από το γήπεδο φορούσε κατά κάποιους το λάθος χρώμα φανέλας και αποφάσισαν να του κόψουν τη ζωή. Έτσι!

Τον Άλκη τον θέρισαν στην κυριολεξία. Το θανατηφόρο χτύπημα ήρθε από δρεπάνι. Τον Άλκη τον άοπλο, τον φιλήσυχο, τον περαστικό χτυπούσαν 12 . Τον Άλκη που μεγάλωσε με ιδανικά, με όρια, με γονείς συνειδητούς, με φροντιστήρια, με όνειρα και σκοπό τον δολοφόνησαν 12.

Δώδεκα τυχαίοι που τον είδαν τυχαία στο δρόμο και δεν τους άρεσε το χρώμα της φανέλας του.Δεν έχω να πω κάτι για τους δολοφόνους. Δεν μπορώ να σχετιστώ με τις ζωές τους, τον κόσμο τους. Δεν θέλω να αγγίξω τα γιατί τους. Πάντα υπάρχει το γιατί όμως δεν δικαιολογεί, εξηγεί. Είναι ύβρις να προσπαθήσεις να δικαιολογήσεις το αίμα.

Το αίμα βάφει. Ανεξίτηλα. Το αίμα ποτίζει τη γη και την κάνει γόνιμη. Βλασταίνει. Προσοχή τί σπόρους θα ρίξουμε στο αίμα του Άλκη.
Στην μπανανία που ζουμε το κράτος δρα άμεσα μα για λίγο. Επιδερμικα. Με παυσίπονα. Έχει κόστος η αντιβίωση. Όσοι έχουμε παιδιά στο Ποδόσφαιρο να μάθουμε τα παιδιά από νωρίς να βλέπουν πάνω από τη φανέλα, στο πρόσωπο. Τον Άλκη, τον κάθε Άλκη. Φοβάμαι. Ζω σε χώρα με μνήμη χρυσόψαρου και η αντιβίωση έχει κόστος που κανείς δεν διατίθεται να πληρώσει.