Η ομιλία του Αρχιεπισκόπου παντός αιγαίου των Ελλήνων Καθολικών στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου:

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,
Σήμερα όλος ο κόσμος εορτάζει τη μνήμη ενός Αγίου της ενωμένης Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, του Αγίου Βαλεντίνου ιερομάρτυρα του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν. Σε μια εποχή που η Εκκλησία της Ανατολής και της Δύσης ήταν μεταξύ τους πλήρως ενωμένες, και οι επουσιώδεις θεολογικές, λειτουργικές και ποιμαντικές διαφοροποιήσεις δεν έβλαπταν και ούτε σήμερα βλάπτουν αλλά αντιθέτως εμπλουτίζουν την ενότητα της Μίας του Χριστού Εκκλησίας.
Μα τέτοια εικόνα συνειδητή ή ασυνείδητη παρουσιάζεται σήμερα σ’ αυτόν ιστορικό Καθολικό Ναό που στην καρδιά της Μυτιλήνης με τη σημερινή ελκυστική του μορφή.
Κοιτάξτε ποιοι είμαστε σήμερα εδώ: άνθρωποι με διαφορετικό δόγμα, διαφορετικό χρώμα και διαφορετική χώρα.
Είναι εδώ συναγμένη μία Εκκλησία που ξέρει να γκρεμίζει τοίχους μίσους και να χτίζει γέφυρες αγάπης.
Οι πράξεις μας, λατρευτικές, κηρυγματικές και ποιμαντικές, αποσκοπούν στο να επισπεύσουμε την πραγματοποίηση της προσευχής του Ιησού ίνα πάντοτε εν ώσιν.
Αδελφοί μου και Αδελφές έχουμε αργήσει στην πορεία μας αυτή. Αυτή θα ολοκληρωθεί, μόνο αν θέσουμε ως στόχο μας να ανταμώσουμε «εν Χριστώ» που είναι το κοινό σημείο αναφοράς όλων των χριστιανών.
Η εδώ Καθολική Εκκλησία είναι και θα παραμείνει άμβωνας αγάπης, αδελφοσύνης, οικουμενικότητας και καθολικότητας.
Εορτάζοντας και πανηγυρίζοντας σήμερα τη μνήμη του προστάτη εκείνων που ξεκινούν με τον έρωτα αλλά με προοπτική την αληθινή αγάπη που επισφραγίζεται με το Μυστήριο του Γάμου, ήρθαμε εδώ στο νησί της Λέσβου, όχι για να λάβουμε, αλλά για να δώσουμε. Ή αν θέλετε και να δώσουμε και να λάβουμε. Να σας δώσουμε το λόγο του Θεού μέσα από τη ζωή του Αγίου Βαλεντίνου και να λάβουμε από σας δείγματα ανθρωπιάς και χριστιανικής έμπρακτης αγάπης που αυτές τις μέρες και πάλι το νησί της Λέσβου έδωσε με όλα τα μέσα των αρχών και τόσων εθελοντών αναζητώντας και σήμερα μία αθώα ψυχή που το ανθρώπινο δουλεμπόριο από άλλα κράτη πέταξαν στα βράχια της χθεσινής μανιασμένης θάλασσας.
Το νησί μας αυτό είναι τώρα το σύμβολο της ανθρωπιάς και της αγάπης, επειδή όμως αυτό δεν είναι εύκολο να διαιωνίζεται, δικαιολογημένα έχει κουραστεί, αλλά δεν παύει να παραμένει υπόδειγμα σεβασμού και προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
Φαίνεται ότι πράγματι το νησί αυτό είναι ερωτευμένο με την ανθρώπινη ζωή γι’ αυτό και την προστατεύει με κάθε θυσία. Δικαίως λοιπόν σήμερα πανηγυρίζει, έστω και με δάκρυα στα μάτια, που δημιουργεί η αναζήτηση της μικρής άγνωστης αγνοουμένης.
Το Ευαγγέλιο για μας τους χριστιανούς δεν είναι ένα Βιβλίο, αλλά ένα πρόσωπο ο Ιησούς Χριστός που είναι ο ενσαρκωμένος Θείος Λόγος. Αυτό το πρόσωπο δεν το αναζητούμε στα όνειρά μας αλλά το βλέπουμε με τα μάτια της καρδιάς μας στο πρόσωπό της κάθε μιας σας και του καθενός σας ανεξάρτητα από το χρώμα του, το δόγμα του και τη χώρα του.
Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν ήρθε τώρα τελευταία στη Μυτιλήνη αλλά απλώς επέστρεψε εκεί που έζησε δύο αιώνες.
Η παρουσία του Αγίου Βαλεντίνου στο νησί της Λέσβου δεν επισκιάζει την παρουσία άλλων αγίων του νησιού, αλλά την εμπλουτίζει. Απλώς η παρουσία των αγίων στο νησί και προπάντων η ευλάβεια των κατοίκων του νησιού αποκτά ακόμη μία νέα ευλογία.
Αδελφοί μου και αδελφές μου, μη ξεχάσουμε προπάντων την ευλογία του Θεού, που αποκτούμε με τις ικεσίες των αγίων που τιμούμε. Εδώ σ’ αυτήν την πόλη περπάτησαν πιασμένοι χέρι-χέρι ο Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Μακαριότατος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος. Ήταν ένα περπάτημα ανάμεσα στη δυστυχία, όχι τυπική αλλά ουσιαστική. Από τότε συνεχίζονται οι προσπάθειες, ώστε οι αδελφοί μας οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες και μετανάστες που βαδίζουν εν μέσω της σημερινής ερήμου με την ελπίδα να φθάσουν σε κάποια γη της επαγγελίας που ονειρεύονται.
Το νησί μας αυτό, με τόσα δείγματα ανθρωπιάς, να μην επιτρέψει ποτέ να υπάρξουν συνάνθρωποί μας που να ψάχνουν με το φανάρι του Διογένη κάποιον άνθρωποι. Εδώ όλοι οι κάτοικοι είναι αληθινοί άνθρωποι και έτσι πρέπει να παραμείνουν παρά τις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες της ζωής.
Ολοκληρώνοντας τις σημερινές μου σκέψεις για τη γιορτή της αγάπης θα ήθελα να απευθύνω ένα θερμό ευχαριστώ στις πολιτικές και τις στρατιωτικές αρχές αλλά και τους πολλούς εθελοντές για το όμορφο παράδειγμα ανθρωπιάς που συνεχίζουν να προσφέρουν.
Τέλος θέλω να απευθύνω αδελφικό χαιρετισμό προς τους δύο Αδελφούς μου στην Αρχιεροσύνη: Σεβασμιοτάτους Μυτιλήνης Ιάκωβο, ευχόμενος περαστικά του και Μυθήμνης Χρυσόστομο, υπενθυμίζοντάς τους, πως μόνο αγαπημένοι και αδελφωμένοι μπορούμε πειστικά να κηρύττουμε το Ευαγγέλιο της αγάπης.

Αμήν