Κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή. Λίγες μέρες μετά τα γενέθλια του Μίκη (29-07-1925), στο πρωϊνό μου περπάτημα στη Βαρειά της Μυτιλήνης, βρέθηκα φάτσα με μια μικρή μαρμάρινη επιγραφή.

Σε ένα γραφικό παραδοσιακό σπίτι, απέναντι από το λιμανάκι της Βαρειάς, με τον πέτρινο αυλότοιχο, που περικλείει έναν μεγάλο και περιποιημένο κήπο. Στη κολώνα της αυλόπορτας : «ΕΔΩ ΕΖΗΣΕ Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ».

Παρότι ήταν γνωστό ότι ο Μίκης έζησε στα παιδικά του χρόνια στη Μυτιλήνη, αφού εδώ υπηρετούσε ο πατέρας του ως υπάλληλος της Νομαρχίας, την περίοδο που Νομάρχης Λέσβου ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, δεν είχα ακούσει ποτέ, πού έμενε η οικογένειά του. Και να που φρόντισε να μας το πληροφορήσει ο σημερινός ιδιοκτήτης του σπιτιού. Με ένα κομψό και απέριττο τρόπο. Μια μικρή μαρμάρινη επιγραφή, σαν ελάχιστος φόρος τιμής, στον μεγάλο έλληνα μουσουργό και πολιτικό.

Έβγαλα αμέσως το κινητό μου, και φωτογράφισα την επιγραφή, μαζί με το σπίτι. Αλλά και την έναντι του σπιτιού όμορφη νησίδα με τους φοίνικες και τις ροδοδάφνες, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στην παραλιακή λεωφόρο προς το αεροδρόμιο Μυτιλήνης (τη Λεωφόρο Απόστολου Αποστόλου, για να μη ξεχνιόμαστε…) και στον παράλληλο ασφαλτόδρομο. Ακριβώς απέναντι στο λιμανάκι της Βαρειάς.

Τώρα, θα μου πείτε, το θέμα μας είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, και όχι η «λεπτομερής» περιγραφή του χώρου, όπου τοποθετήθηκε η μικρή μαρμάρινη επιγραφή. Όμως, να που έχει κι αυτή η περιγραφή τη σημασία της. Διότι, ο καλός και συμπαθής ιδιοκτήτης, μόλις με είδε πως φωτογράφιζα την επιγραφή στην αυλόπορτα του σπιτιού του, ήρθε αμέσως προς το μέρος μου.

Και βέβαια, όχι για να μου κάνει παρατήρηση για την άνευ αδείας φωτογράφιση… Ίσα – ίσα, που μόλις σπεύσαμε να τον ρωτήσουμε, εάν επιτρέπεται, με ένα πλατύ χαμόγελο, μας είπε : «Αλίμονο… και βέβαια επιτρέπεται» και προσφέρθηκε να μας αφηγηθεί περιληπτικά τα σχετικά με την παραμονή της οικογένειας του Μίκη στο σπίτι αυτό. Εκεί γύρω στα 1930.

«Σκέφτηκα λοιπόν, να τοποθετήσω αυτή τη μαρμάρινη επιγραφή, για μια ελάχιστη τιμή στον Μίκη», μας είπε ο κυρ Στέλιος. Και δεν έμεινε μόνο α’ αυτό, αλλά μας έριξε και μια θαυμάσια ιδέα : «Αυτή η νησίδα δεν είναι δύσκολο να μετατραπεί σε ένα μικρό πάρκο, στη μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη…». Όχι μόνο δύσκολο δεν είναι, λέω εγώ, αλλά είναι και μια θαυμάσια ευκαιρία να τιμηθεί, κατ’ ελάχιστο, ο Μίκης Θεοδωράκης, και από το Δήμο της Μυτιλήνης.

Την πόλη, όπου έζησε λίγα απ’ τα παιδικά του χρόνια. Και μάλιστα, σε ένα θαυμάσιο μέρος, στην παραλιακή είσοδο της πόλης από το Αεροδρόμιο. Ένα μικρό και όμορφο παρκάκι, μπροστά στο σπίτι όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ίσως και με ένα μικρό συμβολικό μνημείο. Είτε προτομή είτε ένα γλυπτό με τη μορφή του, σε ένα βράχο. Θα έχουν μπόλικες τέτοιες ιδέες οι εικαστικοί του τόπου μας. Πρώτα απ’ όλα, θα είναι μεγαλύτερη η τιμή και η προβολή, στην ίδια την πόλη της Μυτιλήνης. Θα είναι από τις πρώτες εικόνες που θα συναντά ο επισκέπτης της πόλης μας.

Μετά το αεροδρόμιο «ΟΔΥΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ», (κι ας ανήκει πια στη FRAPORT…), να συναντάς ένα μικρό πάρκο στη μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη (ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ..) ! Και στα πεντακόσια μέτρα πιο κάτω, στην όμορφη Σουράδα, το αρχοντικό της οικογένειας του Οδυσσέα Ελύτη –Αλεπουδέλλη. Με αυτό, τουλάχιστον, δεν …”επισυνδέθηκε” ακόμα η FRAPORT…

Εμείς ρίχνουμε την ιδέα. Ο λόγος πια ανήκει στο Δήμο Μυτιλήνης. Νομίζουμε, πως αξίζει τον κόπο…

Ακρωτήρι 31-8-2022