Σύμφωνα με όσα γράφονται και ακούγονται η ακτοπλοϊκή σύνδεση  Σμύρνης Μυτιλήνης Θεσσαλονίκης είναι στα σκαριά και οι πρώτοι επιβάτες ετοιμάζονται.

Ελπίζουμε βασίμως ότι η είδηση  και πραγματική  είναι και θα υλοποιηθεί σίγουρα και οι ελπίδες μας βασίζονται ότι στην επίτευξη της συμφωνίας πρωταγωνιστεί το Εμπορικό Επιμελητήριο Λέσβου Λήμνου και όχι το παντελώς άχρηστο και ανίκανο να εξυπηρετήσει τον σκοπό  που υποτίθεται ότι υπηρετεί υπουργείο εμπορικής ναυτιλίας ή η μονίμως καθεύδουσα και αδιάφορη για ό, τι  συμβαίνει Γενική Γραμματεία Αιγαίου και ναυτιλιακής πολιτικής.

Εν πάση περιπτώσει  περιμένουμε με μεγάλες ελπίδες αυτή τη σύνδεση καθώς και την λειτουργία της περίφημης πύλης εισόδου, για τις οποίες τόσοι αγώνες είχαν δοθεί για να καταλήξει στο τέλος ότι ήταν το έργο ενός ανθρώπου. Τέλος πάντων ας λειτουργήσει και ας πιστωθεί στον «άρχοντα του νησιού».

Αυτά σημαίνουν έλευση επισκεπτών, που χρειάζονται, εκτός των ταβερνών και εστιατορίων και θάλασσες καθαρές και παραλίες περιποιημένες έτοιμες να υποδεχθούν επισκέπτες που επιδιώκουν την απόλαυση.

Μια από τις πιο γοητευτικές και με πληθώρα επισκεπτών αποτελεί η παραλία της Αγίας Βαρβάρας, που αρχίζει από το ομώνυμο εκκλησάκι και καταλήγει στην παραλία  της Γιασέλενας, μιας σεβαστής  κυρίας που αγαπούσε τον τόπο της, αφήνοντας το σπίτι (το οποίο σήμερα είναι ερείπιο) της και μια έκταση παραλιακή άνω των 25 στρεμμάτων, πιστεύοντας (αφελώς) ότι οι τοπικοί άρχοντες θα εύρισκαν τον τρόπο αξιοποίησής του. Όνειρα απατηλά.

Ας είναι σήμερα η παραλιακή αυτή ζώνη συνδέεται με έναν δρόμο «ανύπαρκτο» σύμφωνα με την επίσημη ορολογία. Κι αυτό γιατί οι κάτοικοι, στους οποίους δινόταν άδειες για ανεγέρσεις κατοικιών μονίμων και παραθεριστικών, ξενοδοχείων, ταβερνών κ.λ.π.

Αυτός λοιπόν ο δρόμος που κατασκευάστηκε από τους κατοίκους της περιοχής, εδώ και τριάντα (30) τουλάχιστον χρόνια, χρησιμοποιείται από τα απορριματοφόρα  του δήμου, από τις οικοδομικές εταιρίες που μεταφέρουν οικοδομικά υλικά για τις ανάγκες των εργασιών τους, από τις πάσης φύσεως μεταφορικές εταιρίες και φυσικά από τους επισκέπτες της περιοχής, που δεν έχουν άλλο τρόπο πρόσβασης, θεωρείται μη υπάρχων, εφόσον δημιουργήθηκε χωρίς τις μελέτες και τις άδειες των επισήμων υπηρεσιών, που όλοι ξέρουμε πόσος χρόνος σύλληψης και επώασης απαιτείται. Παρόλα αυτά χρησιμοποιείται από όλους σε έντονο βαθμό και φυσικά έχει φθαρεί και σε πολλές περιπτώσεις έχει υποστεί βαθύτατες ρωγμές επικίνδυνες για τους οδηγούς.  Ο πρόεδρος της Κοινότητας Πλαγιάς, υποστηρίζει και ορθώς ότι δεν μπορεί  κάνει κάτι, γιατί εκτός των  άλλων δεν διαθέτει προσωπικό, εργαλεία, μηχανήματα, υλικά. Έτσι περιορίζεται στην στοιχειώδη αποκομιδή των σκουπιδιών, αδυνατώντας ακόμα και να καθαρίσει  την παραλία από τους σωρούς των κλαδιών, η την άμμο  που επισωρεύθηκαν κατά την διάρκεια του χειμώνα.

Διάφορες απόπειρες να επιστρωθούν τα ρήγματα και οι λακκούβες   με τσιμέντο βρίσκουν την έντονη αντίδραση μιας δράκας ανθρώπων , που υποδύονται τον πολιτιστικό σύλλογο, γιατί λέει αλλοιώνεται το φυσικό περιβάλλον. Δηλ. αυτό που υπήρχε πριν 30 χρόνια. Πρόσφατη μάλιστα αντίδραση υπήρξε όταν για να μην παρασυρθεί από τα κύματα ένα τμήμα του «δρόμου» και διακοπεί η επικοινωνία η τοπική κοινότητα Πλωμαρίου, έριξε μια σειρά βράχια από την πλευρά της θάλασσας ,προστατεύοντας την διάβρωση του δρόμου. Η αντίδραση ήταν ότι τα βράχια δεν ήταν του ιδίου χρώματος και της υφής με τα προϋπάρχοντα, αλλοιώνοντας έτσι το φυσικό περιβάλλον!!!.

Περιμένοντας λοιπόν υπομονετικά την καταστροφή των πάντων ευελπιστούμε στην επανασύσταση του φυσικού περιβάλλοντος.