Μια φράση που λέγεται ή λεγόταν παλιά στη νότια Λέσβο είναι «να τον διχάς» ή κατά την παραλλαγή της «να με διχάς». Πάει να πει να τον συγκρατείς ή να με συγκρατείς. Τη λέμε για κάποιους που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί δεν σκέφτονται όσο απαιτείται, δεν λειτουργούν με σύνεση στην πρώτη περίπτωση. Στη δεύτερη, όταν αναφερόμαστε στον εαυτό μας, έχοντας επίγνωση του τι διακυβεύεται, επικαλούμαστε την προστασία των κοντινών μας ανθρώπων· συγγενών, συντρόφων, φίλων.

Είναι κατά την περίπτωση που έχουμε αποκτήσει κάποια υπεύθυνη θέση, ειδικά όταν σχετίζεται με άσκηση εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να σκεφτόμαστε δυο φορές και να ενεργούμε μία. Ο λόγος μας και ειδικά οι πράξεις μας οφείλουν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικές. Η ιδιότητα που τυχόν αποκτάμε είναι πρόσκαιρη· άσχετα αν κάποιοι προσπαθούν και επιχειρούν με όλους τους τρόπους να παραμείνουν, αν όχι ισόβια, όσο το δυνατό περισσότερο στη θέση άσκησης εξουσίας.

Θυμήθηκα τα παραπάνω μετά την πρόσφατη ομιλία του κ. Απόστολου Κακλαμάνη στο συνέδριο του κόμματός του. Δεν κάνω μνεία προτάσεων και φράσεων που εκστόμισε καθότι είναι προσβλητικές για όλους. Πρώτα για τον ίδιο, τους συντρόφους, την κοινή ιστορία του κόμματός τους, την πολιτική, την πολιτιστική ευγένεια και αβρότητα. Δεν βρέθηκε κάποιος, από την οικογένεια, τους συντρόφους, να τον συγκρατήσει, να τον ελέγξει, να τον προστατέψει; Γιατί περί προστασίας του πρόκειται, καθότι δεν βούτηξε τη γλώσσα στο μυαλό του πριν μιλήσει, έτσι ώστε να ελέγξει τα λόγια του.

Κάποιες φορές η ορμή των πραγμάτων κι η πολιτική αλκή οδηγούν τους πολιτικούς σε υπέρμετρες απλουστεύσεις και υποσχέσεις που δεν μπορούν να υλοποιηθούν. Εν μέρει είναι ανθρώπινο. Αρκεί σε επόμενο χρόνο να γίνει αντιληπτή η αδυναμία και να μην επαναληφθεί κάτι παρόμοιο. Αυτό συνέβη με την πρόσφατη ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Μυτιλήνη, Πέμπτη 2 Ιουνίου, όπου δεν έκανε αναφορά, δεν υποσχέθηκε  κάτι, όπως παλιά τη νομοθετική κατάργηση των μνημονίων. Ο λόγος του ήταν χωρίς λεκτικές ακρότητες και βερμπαλισμούς· τα λόγια του μετρημένα. Αναφερόμενος στα χρόνια της δικής του κυβέρνησης, κάνοντας αυτοκριτική αναγνώρισε ότι «κάναμε συμβιβασμούς».

Για να συμπληρώσει ότι μετά τις εκλογές έρχονται δύσκολες μέρες, λόγω της άσχημης οικονομικής κατάστασης, του πολέμου, της παγκόσμιας κρίσης. Μνημονεύοντας τοπικά θέματα και προβλήματα δεν πλειοδότησε στην αντιμετώπισή τους, αλλά είπε ότι είναι «και για τα εύκολα και για τα δύσκολα» και τώρα «έχουμε ωριμότητα και εμπειρία». Ιδιαίτερης σημασιολογικής και συναισθηματικής αξίας είναι η αναφορά του στα 100 χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφή, στην πολιτισμική, οικονομική και πολιτική συμβολή των Μικρασιατών προσφύγων.  Ας «διχάμε» όλους και πρώτα τους δικούς μας ανθρώπους.