Το 2006 πραγματοποιήθηκε η μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, διάρκειας έξι εβδομάδων. Συζητούσαμε στα σχολεία με συναδέλφους/ισσες για τη σημασία της και για τη συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων. Τότε ακούστηκε για πρώτη φορά η πιθανή κατάργηση των δώρων και η αύξηση των χρόνων εργασίας, ειδικά στις γυναίκες. Ακόμα θυμάμαι τη φράση κάποιας συναδέλφισσας: «Α! Άρη, αυτά δεν γίνονται». Κι όμως έγιναν και ακόμα χειρότερα.

Σήμερα πραγματοποιείται γενική απεργία των εργαζομένων στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Κέντρα αγροτικές, επιστημονικές κι άλλες ενώσεις και σωματεία εργαζομένων συμμετέχουν στην απεργία. Για άλλη μια φορά θα γίνουν χωριστές απεργιακές συγκεντρώσεις στην Αθήνα καθώς και σε άλλες πόλεις. Οι συγκεντρώσεις στην Αθήνα θα γίνουν στις 11 το πρωί, μόνο που κάποιοι θα συγκεντρωθούν στην πλατεία Κλαυθμώνος, άλλοι στο Σύνταγμα και κάποιοι άλλοι στα Προπύλαια. Κι όλοι ζητάνε, απαιτούν, έχουν τα βασικά αιτήματα ίδια. Να σταματήσει η ακρίβεια, να γίνουν προσλήψεις όπου χρειάζεται, να μην ψηφιστεί ο νέος αντεργατικός νόμος. Παράλληλα υπάρχουν, τίθενται και θέματα αντιπολεμικά, κατά της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, υπέρ της ειρήνης. Όλοι μαζί, όλοι ενωμένοι, όλοι στην απεργία ακούμε. Πώς θα γίνει αυτό, όταν έχουμε χωριστές συγκεντρώσεις. Βεβαίως ο κάθε χώρος να κρατήσει, να έχει τις ιδεολογικές του απόψεις και αρχές. Μήπως όμως πρέπει να βρεθεί τρόπος κοινού βηματισμού;

Η ΑΔΕΔΥ πραγματοποίησε μελέτη με τίτλο «Το επίπεδο και η εξέλιξη των αμοιβών στον Ελληνικό Δημόσιο Τομέα από την κρίση του 2009 – 10 μέχρι σήμερα». Διαπιστώθηκε ότι στη χώρα μας η μείωση του μέσου μισθού ήταν 25,6%. Αντίθετα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 υπήρξε αύξηση 23,8%. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις έγιναν στη Γερμανία 37,2% και στην Ολλανδία 29,8%. Ακόμα και σε χώρες της νότιας Ευρώπης όπου εφαρμόστηκαν μνημόνια έχουν αύξηση μισθών. ‘έτσι στην Ισπανία έχουμε αύξηση 6,3%, στην Πορτογαλία 5,2%, στην Κύπρο 6,3%. Τα δικά μας τα έρμα τι έχουν και ψοφούν; Για να θυμηθούμε μια λαϊκή φράση.

Ομοίως και οι συνταξιούχοι έχουν μικρές, χαμηλές συντάξεις, όταν δοθούν με μεγάλη καθυστέρηση, πέραν των δύο ετών. Από στοιχεία του συστήματος ΗΔΙΚΑ – ΗΛΙΟΣ του υπουργείου Εργασίας, του περασμένου μήνα, γνωρίζουμε ότι το 45,2% των συνταξιούχων έχουν κύρια σύνταξη έως 658 ευρώ καθαρά. Το 37,2% παίρνουν σύνταξη 564 ευρώ, το27,8% έχουν σύνταξη 470 και κάτω. Γενική διαπίστωση είναι ότι η μέση κύρια σύνταξη είναι η χαμηλότερη σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Σε μια οικογένεια δεν υπάρχει ένα μέλος που να αμείβεται ή να παίρνει σύνταξη και με το ποσό των χρημάτων να μπορεί να βοηθήσει τα άλλα μέλη. Αυτό γινόταν παλιά. Είναι κατάντια να μην μπορούν οι παππούδες κι οι γιαγιάδες να δώσουν χαρτζιλίκι στα εγγόνια τους. Γιατί τότε δεν θα έχουν χρήματα να «βγάλουν» τον μήνα. Αυτός είναι ο μεγάλος βραχνάς των περισσότερων νοικοκυριών. Τα χρήματα του μισθού ή της σύνταξης δεν επαρκούν για τα έξοδα του μήνα. Εκεί γύρω στις 20 του μήνα έχουν τελειώσει.

Κάτι άλλο πρέπει να γίνει στον οικονομικό σχεδιασμό της κυβέρνησης. Πλησιάζουμε τα 15 χρόνια με οικονομική στασιμότητα. Κι ακούμε διάφορα από κάποιους υπουργούς, τον διευθυντή της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλους κυβερνητικούς ότι έχουμε λεφτά, αντέχουμε ή ότι δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα. Αυτή είναι μια τραγελαφική κατάσταση. Όλοι εμείς, ο λαός, κι οι κυβερνώντες ζούμε σε διαφορετικό κόσμο. Δεν μπορεί να καταλάβει την κατάσταση του καθημερινού ανθρώπου κάποιος από αυτούς. Πώς να καταλάβει τον πόνο του μισθωτού και του συνταξιούχου ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, όταν παίρνει 360 χιλιάδες ευρώ, τον χρόνο, μαζί με τα μπόνους;! Όταν δειγματικά ο μισθός του νεοδιόριστου εκπαιδευτικού είναι 737,36 ευρώ κι ένας συνταξιούχος παίρνει 335, ή 445 ευρώ τον μήνα; Είναι λαϊκισμός το παραπάνω ερώτημα, όπως διατείνονται διάφοροι κυβερνώντες ή απλό, λογικό ερώτημα του καθενός μας;