Την Ευστρατία Μαυραπίδου, μια από τις θρυλικές «γιαγιάδες της Λέσβου» που προτάθηκαν για το βραβείο Νόμπελ ειρήνης του 2016 αποχαιρέτησαν το απομεσήμερο της Τετάρτης από την Παναγιά τη γοργόνα, το εκκλησάκι του χωριού της οι χωριανοί της. Παιδί προσφύγων και η ίδια, η γιαγιά που πέθανε χθες,  ήταν η μια από τις τρεις γιαγιάδες που αποτέλεσαν σύμβολο της αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύριους πρόσφυγες.

Ας σημειωθεί ότι πριν τρία χρόνια, τον Ιανουάριο του 2019 πέθανε η πρώτη από τις τρεις, η γιαγιά Μαρίτσα, ενώ η τρίτη, η γιαγιά Μηλίτσα δεν παραβρέθηκε σήμερα στην κηδεία, 92 ετών όντας, αφού αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα.

Παρών στην εξόδιο ακολουθία, και ο βουλευτής Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία Γιάννης Μπουρνούς.

Με δήλωση του στην ιστοσελίδα «Στο Νησί» αποχαιρέτισε τη γιαγιά Στρατούλα και ο Υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής στις μέρες κορύφωσης της προσφυγικής ανθρωπιστικής κρίσης Γιάννης Μουζάλας. Ο βουλευτής σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία αποχαιρέτισε «τη γιαγιά που αποκατέστησε μέσα σε όλους μας την τάξη του κόσμου. Που πήρε ένα πεινασμένο παιδί μιας δοκιμαζόμενης μάνας και το τάισε. Και έδωσε με αυτό τον απλό τρόπο, ένα απλό μάθημα σε όλους. Και λούφαξαν οι άλλοι που μας έλεγαν πως πρέπει να φοβόμαστε. Χρωστάμε στη γιαγιά Στρατούλα, στις τρεις γιαγιάδες της Σκάλας Συκαμνιάς, γιατί χωρίς να το ξέρουν έδωσαν κουράγιο σε όλους μας. Μας έμαθαν πως είναι απλά φυσικό πράγμα να ταΐζεις ένα παιδί και να περιθάλπεις ένα πληγωμένο» σημείωσε με δήλωση του ο κ. Μουζάλας, αναφερόμενος ακόμα στους ανθρώπους της Συκαμνιάς, που εμβληματικά αναπροσδιόρισαν τη λέξη «φιλανθρωπία» στις μέρες της κορύφωσης της προσφυγικής κρίσης.

Στο ραδιόφωνο του «Ν» στους 99 στα fm και την εκπομπή «Ανθέων 99», μίλησε επίσης ο πρόεδρος της Συκαμνιάς, Γιώργος Σαρόγλου.

«Σήμερα πενθούμε, είπε, για τη γυναίκα αυτή που ήταν 90 ετών όταν κατέβαινε στις ακτές να βοηθήσει. Κάποιοι έλεγαν ότι οι γιαγιάδες της αλληλεγγύης έκαναν τη βόλτα τους. Δεν έκαναν τη βόλτα τους, πήγαιναν σε καθημερινή βάση να προσφέρουν ό,τι μπορούσαν. Μπορεί να μην πήραν το Νόμπελ Ειρήνης, αλλά τους αναγνώρισε όλος ο κόσμος. Κέρδισαν το νόμπελ ανθρωπιάς, πολιτισμού και αξιοπρέπειας, όπως και όλη η Συκαμνιά που δεν εγκατέλειψε τους ανθρώπους. Και όποτε υπάρξει ξανά ανάγκη, πάλι εδώ θα είμαστε να συνδράμουμε τον άνθρωπο ανεξαρτήτως χρώματος και φυλής».