Πάντα, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, έβλεπα τα Χριστούγεννα, κάπως υποκριτικά. Κάπως ψεύτικα. Γιατί, για κάποιες μέρες του χρόνου, οι άνθρωποι, οι συγγενείς, ντύνονταν  το χαμόγελο, την συμπόνια και την καλοκαρδοσύνη, “έξωθεν”, σαν να είναι τα καλά τους , τα γιορτινά τους  κουρέλια, κρύβοντας, επιμελώς, τα μαχαίρια και τα καρφιά, που αδρά, μοιράζονταν τις υπόλοιπες, μη – χριστουγεννιάτικες, γιορτινές μέρες του έτους. Δεν ξέρω γιατί ,αλλά στα δικά μου, αθώα – παιδικά, τότε, μάτια, φάνταζε, ως ένα πολύ κακοστημένο θεατρικό, με εξίσου απαίσιους ηθοποιούς.

Σκεφτόμουν, πόσο πιο αληθινό, πιο πιστευτό θα ήταν (και από τους ίδιους), αν αυτή τους η καλή συμπεριφορά, δεν περιοριζόταν, μόνο καθεκάστην εορτή, αλλά κατέβαλαν τις ίδιες δυνάμεις και προσπάθειες, προκειμένου να είναι έτσι, γενικότερα στις καθημερινές τους επαφές και συναλλαγές. Τότε, ναι! Δεν θα ήταν υποκριτική η στάση αυτή. Βρε, αδερφέ, δεν γίνεται όλο το χρόνο να φέρεσαι σαν τον Αλέφαντο, μόλις ακούσει για γκέι,και τα Χριστούγεννα να μεταμορφώνεσαι στην γλυκύτατη “Αλίκη στο Ναυτικό”! Δεν γίνεται όλο τον χρόνο, να κριτικάρεις και να χλευάζεις τους συνανθρώπους σου, με πιο πολύ μένος,  από όσο έχει χλευαστεί η Βανδή, για την σχέση της με τον Μπισμπίκη και ξαφνικά, λόγω κάποιας “θεϊκής” παρέμβασης ή πνεύματος, να μεταμορφωθείς από Σκρουτζ, σε ταπεινή, γλυκιά και σεμνή Σταχτοπούτα! Αυτό είναι δυνατόν μόνο σε παραμυθικές αφηγήσεις…

Κάτι άλλο που είναι ευρέως διαδεδομένο, είναι η χαρά που συνοδεύει τις Χριστουγεννιάτικες φιέστες, Αυτή η χαρά, που είναι κάτι σαν “επιβαλλόμενη” σε όλους ,από άλλους . Αφήνοντας ένα  αίσθημα ανικανότητας και κενού, σε εκείνους που δεν τους περιγράφεις ως τις “ψυχές του πάρτι”, που εν πάση περιπτώσει, δεν είναι λάτρεις των γιορτών αυτών. Θέλω να πω, πως είναι μια κατάσταση κεφιού, χαράς, χαλαρότητας που γενικά χαρακτηρίζει τους ανθρώπους, εκείνη την συγκεκριμένη, όμως περίοδο και θεωρείται παράδοξος και μίζερος, ο μη μετέχων σε αυτά. Για εκείνες τις συγκεκριμένες μέρες, (πρέπει) να παύουμε να ανησυχούμε για τα οικονομικά μας αδιέξοδα, για τις προκλήσεις της καθημερινότητας, για τις άδοξες  σχέσεις, που ίσως διατηρούμε, για το άγχος που τρώει τα σωθικά μας, για τους ανθρώπους μας που βρίσκονται κείμενοι, άρρωστοι, σε κάποιο κρεβάτι, παλεύοντας για να απολαύσουν ένα ακόμα, ηλιοβασίλεμα... 

  Μαζί με τούτο, για όσο διαρκεί η Χριστουγεννιάτική περίοδος, θα δείχνουμε συμπόνια, αγάπη προς τον συνάνθρωπο, θα προσπαθήσουμε, ίσως, να διοχετεύσουμε υλικά αγαθά και χρήματα, από το περίσσευμα μας, σε κάποιους πάσχοντες, των οποίων η ύπαρξη, εξυπηρετεί την δική μας φιλανθρωπική “παρόρμηση”… Ναι, γιατί μόνο σαν “παρόρμηση”, μπορεί να περιγραφεί, η στιγμιαία αναλαμπή παροχής βοήθειας σε “αναγκεμένους”, σε μία συγκεκριμένη ”στιγμιαία” περίοδο.

  Ίσως για αυτό και θεωρώ υποκριτική την στάση, την χαρά και την θέρμη των ανθρώπων τα Χριστούγεννα.  Μόνο τότε θυμόμαστε τις περίφημες διδασκαλίες της Χριστιανοσύνης. Αμ , δε, όμως! Ο Χριστός διακήρυξε τις διδασκαλίες της αγάπης, της συμπόνιας , της μοιρασιάς του “ έχοντος δύο χιτώνες’’, της ενσυναίσθησης, της ανεκτικότητας, όχι ως  mondus vivendi τα Χριστούγεννα, κάτι  σαν εγχειρίδιο “ καλής διαγωγής και τρόπων κατά την χριστουγεννιάτικη season”, αλλά  τα δίδαξε, ως τρόπο ζωής, για όλες τις ημέρες του χρόνου. Όχι αποσπασματικά. Όχι επιλεκτικά. 

  Κάποιος θα μπορούσε να πει “ Μα δεν γίνεται να χαρούμε και τότε; Πρέπει, δηλαδή και τα Χριστούγεννα να “μαυρίζουμε” την ψυχή μας;”  Αν , λοιπόν, ψάχνουμε αφορμές, για να χαρούμε, να χαλαρώσουμε, να συναντηθούμε με τους αγαπημένους μας, να προσπαθήσουμε να γίνουμε, λίγο, “καλύτεροι” άνθρωποι, μπορούμε να το επιδιώκουμε όλο τον χρόνο.  

Η αγάπη, η χαρά, η καλοσύνη, υπάρχουν όλο τον χρόνο , απλά τότε δίνεται “έμφαση” σε αυτές, τονίζονται πιο έντονα. Εξάλλου, αν αυτά , δεν υπήρχαν, δύσκολα θα τονίζονταν…

Πόσο πιο όμορφο και ελπιδοφόρο, θα ήταν, αν το “ πνεύμα των Χριστουγέννων” διαρκούσε,   

 όλο το έτος!