Σε μία χυδαιότητα δίχως προηγούμενου προχώρησε ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα» Στέφανος Κασιμάτης, ο οποίος πρόσβαλε βάναυσα τη μνήμη της Φώφης Γεννηματά. Μεταξύ άλλων έγραψε στη στήλη πως είναι «αξιοσημείωτη ειρωνεία ότι, με τον θάνατό της, η μακαρίτισσα Φώφη προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ περισσότερα από όσα είχε προσφέρει με τη ζωή της».

Υπενθυμίζεται ότι δεν είναι η πρώτη αθλιότητα του Στέφανου Κασιμάτη, καθώς είχε απομακρυνθεί από την «Καθημερινή» όταν είχε ειρωνευτεί τον Γιώργο Κατρούγκαλο για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε.

«Ο κύριος Κασιμάτης φρόντισε σήμερα στα Νέα, να μας θυμίσει ότι η χυδαιότητά του δεν έχει όρια. Επίσης μας θύμισε ότι έντυπα και δημοσιογραφικοί οργανισμοί που ξιφουλκούν κατά του «λαϊκισμού», νιώθουν άνετα να φιλοξενούν φράσεις και οπτικές που παραπέμπουν στις πιο σκοτεινές σελίδες της ρυπαρογραφίας» αναφέρει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Νάσος Ηλιόπουλος και προσθέτει:

«Ο κύριος Κασιμάτης πάντα αυτός ήταν. Όμως η διεύθυνση της εφημερίδας έχει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη δημοσιοποίηση της αθλιότητας εις βάρος της μνήμης της Φώφης Γεννηματά.

Ο ευρωβουλευτής και υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, Νίκος Ανδρουλάκης, έκανε λόγο για «ντροπή» και «απρέπεια»: «Κανένα μέτρο, καμία ενσυναίσθηση, κανένας σεβασμός στη μνήμη της Φώφης Γεννηματά. Ντροπή για την απρέπεια του σχολίου του κ. Κασιμάτη», έγραψε στο Twitter.

«Το χειρότερο δεν είναι ότι ο κ. Κασιμάτης γνωρίζει ότι αυτό που κάνει είναι χυδαίο. Το χειρότερο είναι ότι θεωρεί έξυπνο αυτό που κάνει. Η καλύτερη τακτική σε τέτοιες συμπεριφορές είναι να μην τους δίνεις σημασία. Η εφημερίδα όμως; Νιώθει καλά να κοιτάζει από μακριά;» σημείωσε ο υποψήφιος για την προεδρία του ΚΙΝΑΛ Παύλος Γερουλάνος.

«Αυτή ήταν η καθημερινότητα της Φώφης Γεννηματά επί 6 χρόνια. Αθλιότητες και διαρκή χτυπήματα, χωρίς κανένα σεβασμό, καμία ενσυναίσθηση. Ούτε τώρα; Ντροπή για όσα γράφει ο κ. Κασιμάτης» υπογράμμισε ο υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ Παύλος Χρηστίδης.

«Η "Πανδώρα" του "γνωστού και μη εξαιρετέου" κ. Κασιμάτη, στη στήλη του στα ΝΕΑ, ξαναχτύπησε σήμερα τη Φώφη Γεννηματά με άθλιο τρόπο που ντράπηκε μέχρι και η ντροπή. Η απάντησή μας είναι η ίδια που τόσα χρόνια η ίδια έδινε σε συστηματικά και λυσσαλέα χτυπήματα, που όχι μόνο με δημοσιογραφία, αλλά ούτε με το περιθώριο δεν συνάδουν: Περιφρόνηση και Απαξίωση» ανέφερε από την πλευρά του ο γραμματέας του Κινήματος Αλλαγής, Μανώλης Χριστοδουλάκης.

Ακολουθεί αναλυτικά το άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη:

«Όλοι οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και ο Καστανίδης, προσπαθούν να προσελκύσουν ψηφοφόρους, υποσχόμενοι ότι θα αυξήσουν την επιρροή του ΠΑΣΟΚ. Ορισμένοι το κάνουν με κάποια αυτοσυγκράτηση, όπως ο Loveρδος, ο οποίος στις ομιλίες του θεωρεί σχεδόν δεδομένο το διψήφιο ποσοστό για το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Στο άλλο άκρο, ο Γιώργος, ο οποίος βλέπει ακόμη και κυβέρνηση, μολονότι προθυμοποιείται ευγενώς να παραχωρήσει την πρωθυπουργία σε κάποιον άλλον «του σοσιαλιστικού χώρου», όπως είπε. (Συνετή σκέψη, καθώς η προοπτική μιας άλλης πρωθυπουργίας ΓΑΠ θα ήταν αφόρητη...) Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ως προεκλογικές, αυτές οι προβλέψεις είναι υπερβολικές.

Εντούτοις, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δέκα χρόνια, η δυνατότητα αύξησης της επιρροής του ΠΑΣΟΚ είναι πραγματική και καταγράφεται από τις μετρήσεις. Σε δύο τακτικές μηνιαίες δημοσκοπήσεις, που δημοσιεύθηκαν μόλις χθες, το ΠΑΣΟΚ, στην παρούσα ρευστή κατάσταση, χωρίς ηγεσία, παίρνει 9,6% (Metron Analysis) και 10% (Pulse). Αξιοσημείωτη ειρωνεία ότι, με τον θάνατό της, η μακαρίτισσα Φώφη προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ περισσότερα από όσα είχε προσφέρει με τη ζωή της. Δεν είναι όμως μόνον το τυχαίο, με την έννοια του απρόβλεπτου, που δημιούργησε την προοπτική για το ΠΑΣΟΚ. Είναι, κυρίως, ότι το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης βρίσκεται πια σταθερά τοποθετημένο στο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Εκεί βρίσκονται τα θεμέλια της διψήφιας διαφοράς που διατηρεί η κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, στο ότι έχει πείσει την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων ότι εκπροσωπεί αυθεντικά αυτό που λέμε κεντρώο χώρο της πολιτικής, τόσο με την επιλογή προσώπων όσο και με πολιτικές.

Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ το καταλαβαίνει αυτό ή, τουλάχιστον, έναν τμήμα του, οι λεγόμενοι προεδρικοί που θέλουν να διευρύνουν το κόμμα προς τη σοσιαλδημοκρατία. Το ότι, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει κανέναν σε αυτή την προσπάθεια κακής απομίμησης είναι ο βαθύτερος λόγος που επιτρέπει την αναζωογόνηση των δυνατοτήτων του ΠΑΣΟΚ, όπως τουλάχιστον καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις. Επιπλέον, κανένας στο ΠΑΣΟΚ δεν θέλει ξανά συνεργασία με τη ΝΔ. (Το τραύμα τους συγκρίνεται μόνο με εκείνο των Γερμανών από το Κραχ του 1929...) Είναι και αυτό, λοιπόν, που ενισχύει τη φιλοδοξία στο ΠΑΣΟΚ να μην αφεθεί ο κεντρώος χώρος στην αποκλειστικότητα της ΝΔ. Βασιζόμενοι λοιπόν στις δημοσκοπήσεις (πάντα, εννοείται, με την άδεια του Χάρη...), είναι προφανές ότι ο Loveρδος είναι ο υποψήφιος με τις μεγαλύτερες δυνατότητες να ενισχύσει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, διότι εκείνος είναι που επικρατεί στις προτιμήσεις του ευρύτερου κοινού, δηλαδή όσων δηλώνουν ότι θα μπορούσαν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Από νωρίς είχε ξεχωρίσει τη στάση του σε διάφορα για τα οποία διαφωνούσε με την αείμνηστη και το είχε κάνει μάλιστα πάντα ευπρεπώς, χωρίς να προκαλεί επικοινωνιακό θόρυβο. Αλλά, θα μου πείτε, μήπως νοιαζόταν τότε κανείς για το ΠΑΣΟΚ, ώστε να προκληθεί θόρυβος από τις διαφοροποιήσεις του Loveρδου; Εν πάση περιπτώσει, είτε είναι αυτός ο κατάλληλος είτε όχι, καμία πρόβλεψη δεν είναι ασφαλής όταν το εκλογικό σώμα είναι απροσδιόριστο. Δεν εννοώ ότι υπάρχει περίπτωση τούτη την ώρα τα σωθικά της κοινωνίας να πάλλονται και να δονούνται (για να το πω κι εγώ λυρικά, όπως εκείνος) από ένα ρεύμα Καστανίδη, το οποίο ξεφεύγει από το ραντάρ των δημοσκοπήσεων. Εννοώ τον Νίκο τον Ανδρουλάκη, ο οποίος βάσει των ίδιων μετρήσεων κερδίζει στον δεύτερο γύρο τον Loveρδο.

Όπως ο Τσίπρας, ομοίως και ο Ανδρουλάκης είναι κατασκευασμένος από παλιά, παραδοσιακά υλικά, αλλά είναι καινούργιας κατασκευής. (Κατά κάποιο τρόπο, είναι σαν τις μοτοσικλέτες που κατασκευάζονται ακόμη στην Ινδία βάσει μιας βρεταντικής πατέντας του 1957...) Αυτό είναι όμως και ένα πλεονέκτημα για τον Ανδρουλάκη, ο οποίος δεν παύει να είναι ένα καινούργιο πρόσωπο: δεν έχει ποτέ συμμετάσχει σε κυβερνήσεις, δεν έχει περάσει από την εξουσία, ούτε καν από τη Βουλή. Μόνον από την Ευρωβουλή, η οποία ατυχώς απέχει αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Πλατεία Συντάγματος. Αλλά και να άνοιγε η Ευρωβουλή ένα παράρτημα στην Αθήνα για χάρη του, π.χ. στη Λεωφόρο Αμαλίας, και πάλι διερωτώμαι πώς θα μπορούσε να ασκήσει την αρχηγία. Από το γραφείο του αρχηγού στη Βουλή; Θα πιάσει στασίδι στην είσοδο του βουλευτηρίου και θα κάνει νοήματα; Από μια θέση στα θεωρεία των παρατηρητών; Ο ίδιος επικαλείται τα παραδείγματα των σοσιαλιστών ηγετών της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, που επίσης ξεκίνησαν από την Ευρωβουλή. Ίσως να λειτουργήσει, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Όμως η δυναμική, που τώρα αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, μπορεί να συντηρηθεί μέσω μιας, εκ των πραγμάτων, δυαρχίας; Το ερώτημα ας απασχολήσει εκείνους που θα ψηφίσουν...».