Οχτώ μήνες και λίγες ημέρες μετά την ολοσχερή καταστροφή από απανωτούς εμπρησμού του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας, η κάμερα του «Ν» μετέβη στην κοινότητα των 1500 μόνιμων κατοίκων, εξερευνώντας την καθημερινότητά τους στο σήμερα. Τι έχει αλλάξει από τότε που ο καταυλισμός «αποχώρησε» ατάκτως και στήθηκε στον Καρά Τεπέ; Η Μόρια δεν είναι πέρασμα πια για τους χιλιάδες αιτούντες άσυλο.

Από τη μία αισθάνονται ήρεμοι, από την άλλη ζητούν αποζημιώσεις και μετρούν ακόμα ζημιές. Δεν έχουν μάθει ακόμα για την πρόταση που έχει κατατεθεί σχετικά με την ανέγερση φοιτητικών εστιών στη θέση του καμένου ΚΥΤ, αλλά είναι θετικοί στην αξιοποίηση του χώρου.

«Παλιά κλειδώναμε από νωρίς τα σπίτια μας, τώρα ησυχάσαμε», «Χάσαμε όμως τα εισοδήματά μας από τις ελιές, αλλά και τις υπεραιωνόβιες ελιές μας» λένε οι θαμώνες του καφενείου «Γιώτα» στη Μόρια, αναμένοντας τις αποζημιώσεις.

«Ησυχία» όπως πιο παλιά, προσθέτουν.

Η ιδιοκτήτρια του καφενείου, κ. Λίτσα Χρόνη μας λέει: «Νομίζω ότι γυρίσαμε πίσω στην παλιά ζωή. Δεν είναι πια εδώ οι μετανάστες, είναι πιο ήρεμα εδώ τα πράγματα. Κάποιοι έχουν ανακουφιστεί, αλλά αρκετοί έπαθαν ζημιά».

«Άφησαν αποκαΐδια οι μετανάστες, τι να το κάνεις;» απαντούν άλλοι.

Στο παντοπωλείο της Μόριας, μια κυρία μας λέει «Απελευθερωθήκαμε. Αλλά δεν μπορεί να γίνουν τα πράγματα ίδια όπως παλιά. Όμως τώρα δεν φοβόμαστε για την ασφάλεια των σπιτιών μας και της περιουσίας μας. Να αφήσουν τώρα πια ήσυχο το χωριό μας και να μη γίνει καμία νέα δομή».

«Έχουν περάσει υπουργοί, Γερμανοί, ο Πάπας, και τίποτα δεν έχουν κάνει για το χωριό» μας λέει με παράπονο ένας κάτοικος.

Ο φούρναρης εξέφρασε τα παράπονά του για την διάρρηξη ουκ ολίγες φορές του καταστήματός του.

Μας μίλησαν και οι πρόεδροι Μόριας, κ. Γιάννης Μαστρογιάννης, και Παναγιούδας, Βαγγέλης Βιόλατζης.

Παρακολουθήστε τι μας είπαν: