Έχω ζήσει όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και θα έλεγα, όχι ως «θεατής».
Νομίζω πως η πιο ενδιαφέρουσα φάση των εκλογών, είναι η προεκλογική.
Βιβλία θα μπορούσαν να γραφούν γι’ αυτές τις pro game περιόδους κι’ όμως είναι κάτι που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει «αγγίξει».
Ίσως γιατί ο μύθος της «δημοκρατίας» και του «Αφέντη-Λαού», μας είναι ακόμα χρήσιμος.
Ας είναι..
Κάθε εκλογική «μάχη», έχει αναμφισβήτητα τις ιδιαιτερότητες της, όμως μια κοινή γραμμή τις διαπερνά όλες:
Η διεκδίκηση της εξουσίας.
Κεντρικής ή περιφερειακής, μικρής ή μεγάλης, πολιτικής ή συνδικαλιστικής, το τελικό διακύβευμα είναι ένα:
Η εξουσία.
Όμως οι επικείμενες εκλογές, διαφέρουν ριζικά, από κάθε προηγούμενη.
Από τη μια έχουμε ένα εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό, νέους πολιτικούς συσχετισμούς.
Η Αριστερά αφοπλισμένη και κατασυκοφαντημένη, η κοινωνία απαθής και φοβισμένη, ο φασισμός ορατός και ενισχυμένος και οι «διαχωριστικές» σβησμένες.
Από την άλλη, αλλάζει και το διακύβευμα.
Τούτη τη φορά, δεν είναι απλά η κυβερνητική εξουσία.
Είναι κάτι πολύ περισσότερο.
Πρόκειται για προσπάθεια εδραίωσης της Εξουσίας του συστήματος, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και «μονομάχων»
Μεθοδεύονται με απλά λόγια, εκλογές win-win για το σύστημα.
Ρίχτε μια προσεκτική ματιά σε «μεταγραφές» υποψηφίων, σε ανακοινώσεις ψηφοδελτίων, στα copy paste «προγράμματα» των κυρίαρχων παρατάξεων, στη δημιουργία παντός είδους «μετώπων», στις στημένες μονομαχίες, στην ανακύκλωση πολιτικών υλικών.
Ακόμα και ονόματα αλλάζουν τα κόμματα και «το μουστάκι ξυρίζουν» και οι χθεσινοί εχθροί γίνονται «σύντροφοι», μ’ ένα κοινό στόχο.
Μια αγωνιώδη προσπάθεια διαφοροποίησης της «ομοιότητας».
Σε τούτες τις εκλογές, έχουμε αρκετά νέα «στοιχεία».
-Ακυρώθηκε από τη ζωή, αυτό το κλασσικό:
«Τόσα χρόνια σας μάθαμε, ώρα να φύγετε και να έρθει η Αριστερά»
Ήρθε η «αριστερά», τη ζήσαμε, την είδαμε και δε νομίζω πως είναι λαϊκό αίτημα να ξαναδούμε αυτή την «αριστερά».
Τώρα, οι διαχωριστικές θόλωσαν, οι διαφοροποιήσεις μετατοπίστηκαν από την ουσία, στην εικόνα και το χειρισμό.
-Η αίσθηση ότι «όποιος και να βγει τα ίδια και χειρότερα θα είμαστε», έχει γίνει πλειοψηφική κοινωνική άποψη. Οι εναλλακτικές, έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί και αυτό το «όλοι ίδιοι είναι», διευκολύνει τον εγκλωβισμό συνειδήσεων στο «ρεαλισμό» που μας πασάρουν.
-Μια κοινωνία φανερά φοβισμένη και υπογείως αγανακτισμένη, καλείται από απαθής θεατής να γίνει ενεργός ψηφοφόρος και να επιλέξει το «λιγότερο κακό», οδηγούμενη έτσι, σε μια πιο βαθιά και μόνιμη συντηρητηκοποίηση.
Διαισθάνεται η κοινωνία, πως η όποια επιλογή της δε θα της δώσει λύσεις, νοιώθει πως δεν έχει επιλογές, ξέρει πως χρησιμοποιείται κι’ όμως αναγκάζεται να «επιλέξει»
Μετά από μια 10χρονη επιτροπεία «μνημονίων», η κοινωνία καλείται να ψηφίσει είτε αυτούς που μας τα έφεραν, είτε αυτούς που τα διαχειρίστηκαν.
Όπως και να το δούμε, τα κλασσικά κριτήρια της κοινωνίας, αριστερά-δεξιά, προοδευτικοί-συντηρητικοί, φιλολαϊκοί-αντιλαϊκοί, έχουν αμβλυνθεί, έως εξαφανίσεως.
Σ’ όλες τις συζητήσεις, το βασικό κριτήριο των φετινών εκλογών, είναι τούτο:
- Ποιος θα κάνει τη μικρότερη ζημιά, σε ποιόν θα επιτρέψουν οι «σπόνσορες» τους να δώσει κάτι και σ’ εμάς, αυτόν θα ψηφίσω.
Νομίζω πως αυτό το κλίμα, το αντιλαμβάνονται πολύ καλά και οι βασικοί διεκδικητές της εξουσίας και διαμορφώνουν ανάλογα την τακτική τους.
Αντιλαμβάνονται πως η πολιτική τους ταύτιση και σύμπλευση, απαραίτητο πιστοποιητικό καταλληλότητας, για τους «χορηγούς» τους, γίνεται σοβαρό μειονέκτημα για μια εθνική εκλογική αναμέτρηση.
Και πρέπει πάση θυσία να φανεί πως είναι διαφορετικοί, για να διαμορφωθούν και αντίστοιχα κριτήρια στους ψηφοφόρους.
Πρέπει να διαμορφωθεί η ψευδαίσθηση της επιλογής.
Γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα:
Οι από πάνω έγιναν ίδιοι γιατί έτσι επιβάλλεται από το σύστημα και οι από κάτω είναι διαφορετικοί γιατί πάντα η κοινωνία ήταν ταξική.
Τούτη η αναντιστοιχία μεταξύ της κυρίαρχης πολιτικής και ταξικής κοινωνίας, πρέπει να αντιμετωπισθεί από τους «μονομάχους»
Έτσι αναπόφευκτα καταλήγουν σε μια τεχνητή πόλωση.
Στην πόλωση της ομοιομορφίας!
Με ένα ζητούμενο.
Ποιος είναι ο λιγότερο διεφθαρμένος, ο λιγότερο σκάρτος, ο πιο αποδεκτός από το σύστημα, αυτός είναι ο κατάλληλος
Η εποχή των δικών μας , των «κατάλληλων» για το λαό, δεν παίζει σ’ αυτές τις εκλογές.
Ίσως αργότερα.
Όπως και να έχει, ας αντιμετωπίσουμε με γνώση και μνήμη, την κάλπη.
Μακάρι να τα καταφέρουμε.