Γράφει ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΟΥΡΑΖΑΝΑΣ

Ολοκληρώθηκε και κορυφώθηκε την Κυριακή, 30 Αυγούστου, στις 9 το βράδυ, το Λεσβιακό Καλοκαίρι 2026 με την επιτυχημένη για 14η χρονιά θεατρική παράσταση «Η Πόρνη από πάνω» στο θέατρο του Κάστρου της Μυτιλήνης.

Η πλοκή της «Πόρνης από πάνω» και τα μηνύματα και τα διδάγματά της

Στην παράσταση αυτήν παίζει μια και μόνο ηθοποιός, η Κατερίνα Διδασκάλου, η οποία τα είπε όλα με τη βαθιά όμορφη θεατρική ερμηνεία της, όπως παρατήρησε το κοινό.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, άρχισε να αφηγείται τη ζωή της Ερατώς με τα πάθη της, τις αδικίες στη ζωή της, τα όνειρά της και τα αισθήματά της που ήθελε να εκφράσει, αλλά δεν της επιτρεπόταν από αυτόν, επειδή ήταν άνδρας και αυτή γυναίκα. Δηλαδή, αφηγήθηκε την εξάρτηση της ζωής από τους άνδρες και τη βούλησή τους καθ’ όλη τη διάρκειά της χωρίς να μπορεί να την απολαύσει και να αποτελείται από αγάπη και ζεστασιά, όπως επιθυμούσε, ήλπιζε και ονειρευόταν. Αντιθέτως, παραμένοντας δίπλα στον σύζυγό της και την κακομεταχείρισή του προς εκείνη και παραμένοντας μόνο στο όνειρό της για βελτίωση της ζωής της, δεν μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο τίποτα.

Κάτω από τη βίαιη και την προσβλητική συμπεριφορά των ανδρών της ζωής της, από τον πατέρα της μέχρι και τον σύζυγό της, παρατηρώντας κρυφά τους ανθρώπους γύρω της και τις ζωές τους, σκεφτόταν πώς θα μπορούσε η ζωή της να ήταν αλλιώς. Σκεφτόταν, αν ζούσε πραγματικά ζωηρά, κυνηγώντας εμπειρίες και όμορφες στιγμές που δεν είχε ζήσει ποτέ, όπως ζούσαν οι άλλο άνθρωποι γύρω της, «πώς θα ήταν η ζωή μου;». Ονειρευόταν πώς θα ήταν η ζωή της, αν της επέτρεπαν οι άνδρες να ονειρευτεί και να ζήσει, αντί να είναι υποχείριό τους.

Έτσι, παρατήρησε ότι ο συνάδελφος αστυνομικός του συζύγου της, οι πρώτοι κάτοικοι του πάνω διαμερίσματος από το Πακιστάν και η επόμενη κάτοικός του, η «Πόρνη από πάνω», με τους άνδρες που ικανοποιούσε, απολάμβαναν τη ζωή τους χωρίς περιορισμούς και με τον τρόπο που ήθελαν. Ακόμα και ο άνδρας της ζούσε με αυτόν τον τρόπο, αλλά εις βάρος της συζύγου του θυμίζοντάς της με την επιθετική του συμπεριφορά ότι, ήδη από τη στιγμή που γεννήθηκε, δεν άξιζε να ζει, αλλά να είναι στολίδι και ιδιοκτησία της δικής του ζωής, επειδή ήταν γυναίκα.

Είχε αποδεχτεί τα πάντα. Όπως, ότι όλη της η ζωή «είναι ένα μη». Είχε αποδεχτεί ότι «είναι πολυτέλεια να ζητάς από τους άλλους να σου φέρονται ανθρώπινα» αναζητώντας παράλληλα έναν καλό λόγο να τη στηρίξει, καθώς συνομιλούσε με τον κόσμο. Ότι «έπρεπε να ήμουν ευγνώμων που μου φέρονταν άσχημα, αντί να με πετάξουν στον δρόμο». «Αυτή είναι η ζωή μου!».

Επίσης, παρατήρησε πως τα στραβά μάτια ότι είναι «επάγγελμα σε αυτήν τη χώρα». Αναφερόταν είτε στα δικά της στραβά μάτια προς τις προσβολές για εκείνη και τη ζωή της αποδεχόμενη ότι είναι φυσιολογικές, παρά το γεγονός ότι ήξερε την αλήθεια, το πώς θα μπορούσε η ζωή της να ήταν αλλιώς, είτε αναφερόταν στα στραβά μάτια του συζύγου της προς τις αδικίες που έπραττε σε εκείνην, όπως το ότι ξάπλωνε στο κρεβάτι με άλλες γυναίκες. Τα δικά του στραβά μάτια δυνάμωναν τα δικά της και έτσι κανονικοποιούσε περισσότερο με κάθε αδικία του ότι η ζωή της πρέπει να διαμορφώνεται από τη βούληση του συζύγου της, επειδή ήταν άνδρας. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ζει πιο βαθιά στη ζωή που της επέβαλλε ο ίδιος.

Το μήνυμα και δίδαγμα, σύμφωνα με την ηθοποιό και την παράσταση, ότι η κάθε γυναίκα δεν μπορεί να πάρει ούτε μια μικρή γεύση από το τι θα πει να ζεις και να απολαμβάνεις τη ζωή. Δεν μπορεί να τη διαμορφώσει όπως θέλει η ίδια, γιατί ο άνδρας την καθορίζει όπως θέλει ο ίδιος. Γιατί, αυτή είναι γυναίκα και εκείνος άνδρας. Δηλαδή, στολίδι στη ζωή του και κτήμα δικό του, το οποίο το μεταχειρίζεται όπως θέλει, άσχετα αν του φέρεται άσχημα και άδικα.

Η θεατρική παράσταση και το κοινό

Το κοινό ταυτίστηκε με τη ζωή της, τις εμπειρίες και τα αισθήματα της Ερατώς, είτε σε σοβαρά άσχημες σκηνές είτε σε πιο χιουμοριστικές αφηγήσεις της ζωής της.

Γέλασε, ένιωσε και προβληματίστηκε. Ο κόσμος πέρασε πολύπλευρα καλά, απορροφημένος από την παράσταση, από τα μηνύματα και τα διδάγματά της, ξεχνώντας τα δικά του προβλήματα και εστιάζοντας στην υπόθεση της κακομεταχείρισης των γυναικών από οποιονδήποτε άνδρα.

Έτσι, αποθέωσε με σχεδόν ατελείωτο χειροκρότημα την Κατερίνα Διδασκάλου και πολλοί θεατές την πλησίασαν μετά το τέλος της παράστασης, για να βγουν φωτογραφίες μαζί της και να τη συγχαρούν θερμά για τις αφάνταστα ενδιαφέρουσες εμπειρίες που τους χάρισε, όπως οι ίδιοι εξέφραζαν ανοιχτά σε αυτήν.

Τέλος, η ίδια ηθοποιός εξέφρασε μετά το τέλος της παράστασης ότι ήταν πολύ χαρούμενη που έπαιξε τον ρόλο της Ερατώς και φέτος ταυτιζόμενη με τα πάθη της, ότι ήταν χαρούμενη που ο κόσμος, επίσης, ταυτίστηκε μαζί της και της έδωσε τη στήριξη που έψαχνε σκεφτόμενος όλα τα μηνύματα και τα διδάγματα της παράστασης, και που όλοι οι θεατές πέρασαν καλά.