Την τελευταία του βάρδια στο Τμήμα Καθαριότητας του Δήμου Μυτιλήνης έκανε ο Σίμος. Ο άνθρωπος που έγινε γνώριμη και αγαπητή παρουσία στους δρόμους της πόλης άφησε τη σκούπα και το φαράσι, αποχαιρετώντας με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» τους πολίτες που τον αγκάλιασαν.

Κάθε πρωί ο Σίμος έδινε τη δική του μάχη με τα σκουπίδια. Με τη σκούπα στο χέρι, τη μουσική να του κρατά συντροφιά και το χαμόγελο να μη λείπει από το πρόσωπό του, περνούσε από δρόμους και πεζοδρόμια καθαρίζοντας με επιμονή και μεράκι. Οι κάτοικοι τον γνώριζαν, τον χαιρετούσαν με το μικρό του όνομα και συχνά σταματούσαν για να του προσφέρουν έναν καφέ, ένα γλυκό ή μια κουβέντα.

«Θα μου λείψει η αγάπη του κόσμου»

Την ολοκλήρωση της εργασίας του ανακοίνωσε ο ίδιος την Παρασκευή 17 Ιουλίου μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:«Τελευταία ημέρα εργασίας στον Δήμο Μυτιλήνης, στο Τμήμα Καθαριότητας. Ευχαριστώ τους απλούς πολίτες που με αγκάλιασαν με αγάπη για την καλή δουλειά στο καθάρισμα και μου λένε ότι θα τους λείψω, γενικά εγώ, το χαμόγελο και η μουσική που είχα για παρέα καθώς καθάριζα. Τους ευχαριστώ πολύ. Τώρα είναι η ώρα να κάνω τα χαρτιά μου για τη σύνταξη», έγραψε.

Λίγα λόγια, γεμάτα όμως συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Γιατί ο Σίμος δεν αποχαιρέτησε μόνο μια δουλειά. Αποχαιρέτησε μια καθημερινότητα που τον έφερε κοντά στους ανθρώπους της Μυτιλήνης.

Έδινε καθημερινά ζωή στους δρόμους

Ο Σίμος ξεχώριζε χωρίς να το επιδιώκει. Δεν έκανε θόρυβο, δεν ζητούσε αναγνώριση και δεν περίμενε επιβράβευση. Έκανε απλώς τη δουλειά του και την έκανε καλά.Προτιμούσε τη δική του σκούπα, με την οποία είχε μάθει να δουλεύει γρήγορα και αποτελεσματικά.

Με σταθερές κινήσεις μάζευε φύλλα, χαρτιά και σκουπίδια, αφήνοντας πίσω του τον δρόμο καθαρό. Δούλευε με ζέστη, κρύο ή βροχή και είχε πάντοτε μαζί του τη μουσική που έδινε ρυθμό στη βάρδια του.Αυτό ακριβώς αγάπησαν οι κάτοικοι. Την εργατικότητά του, την απλότητά του και εκείνο το χαμόγελο που χάριζε απλόχερα ακόμη και στις πιο δύσκολες ημέρες.

Μια θέση στη σύνταξη, μια θέση στις καρδιές της πόλης

Ο Σίμος δεν ήταν μόνιμος υπάλληλος. Εργάστηκε μέσω του προγράμματος απασχόλησης ανέργων ηλικίας 55 έως 67 ετών της ΔΥΠΑ, προκειμένου να συμπληρώσει τα απαραίτητα ένσημα και να ανοίξει τον δρόμο προς τη σύνταξη.Τώρα αυτή η στιγμή έφτασε. Η τελευταία του βάρδια ολοκληρώθηκε και ο ίδιος ετοιμάζεται να καταθέσει τα χαρτιά του.

Πίσω του αφήνει δρόμους που καθάρισε με φροντίδα και ανθρώπους που θα θυμούνται τη μουσική του να ακούγεται από μακριά.Η ιστορία του είχε παρουσιαστεί από το «Ν» τον Μάρτιο του 2026, με τίτλο «Ο Σίμος που σκουπίζει τους δρόμους και αγγίζει τις καρδιές». 

Λίγους μήνες αργότερα, ο κύκλος της εργασίας του στον Δήμο κλείνει.Από τους δρόμους της Μυτιλήνης θα λείψει πλέον μια ξεχωριστή παρουσία. Θα λείψει η σκούπα που κινούνταν ασταμάτητα, η μουσική που έδινε χρώμα στα πρωινά και, περισσότερο από όλα, το χαμόγελο ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι κάθε εργασία αποκτά αξία όταν γίνεται με αξιοπρέπεια και αγάπη.Ο Σίμος μπορεί να άφησε τη σκούπα. Δεν άφησε, όμως, τις καρδιές των ανθρώπων που τον γνώρισαν.