
Ο κτηνοτρόφος και μέλος του Δ.Σ. του Συνεταιρισμού Πέτρας, Λευτέρης Μανδάνης, μίλησε στο «Ν» για την επιζωοτία του αφθώδους πυρετού που αντιμετωπίζει η Λέσβος. Βιώνοντας ο ίδιος το πρόβλημα, πιστεύει πως είναι ανάγκη να εφαρμοστούν άμεσα ριζοσπαστικές λύσεις. Στη συζήτηση που είχαμε μαζί του ήταν απόλυτα ξεκάθαρος. Για να εφαρμοστεί οποιαδήποτε λύση, απαιτείται να υπάρχει προσωπικό (κτηνίατροι και ζωοτέχνες) που θα κάνει αιμοληψίες στα κοπάδια, ώστε να γίνονται γρήγορα οι έλεγχοι. Ταυτόχρονα όμως είναι αναγκαίο, τονίζει, να γίνονται εντός 24ώρου οι εργαστηριακές αναλύσεις που θα δείξουν αν ένα ζώο είναι άρρωστο ή όχι.
Σήμερα, η υποστελέχωση της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας και οι πολυήμερες καθυστερήσεις στην ταυτοποίηση των κρουσμάτων οδηγούν σε αδυναμία σχεδιασμού μιας πολιτικής για την εκρίζωση της νόσου από το νησί. Επιπλέον, τονίζει ο συνομιλητής μας, η στελέχωση της υπηρεσίας με μόνιμο προσωπικό είναι απολύτως απαραίτητη, διότι ακόμη κι αν αύριο εκλείψει η νόσος από το νησί, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να εμφανιστεί εκ νέου μετά από 2, 5 ή 6 μήνες.
Η γεωγραφική θέση της Λέσβου, όπως και των άλλων νησιών του Βορείου Αιγαίου που βρίσκονται δίπλα στα τουρκικά παράλια, καθιστά αναγκαία τη μόνιμη ενεργητική επιτήρηση των παραγωγικών ζώων, καθώς αυτός είναι ο μόνος ουσιαστικός τρόπος να εντοπιστεί μια πιθανή νέα επιζωοτία.
Ανάγκη για ριζοσπαστικά μέτρα
Ο κ. Μανδάνης, έχοντας ζήσει στο παρελθόν επιζωοτίες του αφθώδους αλλά και του καταρροϊκού πυρετού, θεωρεί πως για να νικηθεί η νόσος – με τις προϋποθέσεις που ανέφερε πιο πάνω – πρέπει:
«Τρέχουμε πίσω από τη νόσο»
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο κ. Μανδάνης δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξος για την εξέλιξη των πραγμάτων: «Δυστυχώς, τρέχουμε πίσω από τη νόσο». Αντί να έρθει στο νησί ένας μεγάλος αριθμός κτηνιάτρων που θα κάνει γρήγορα τους αναγκαίους ελέγχους και τις αιμοληψίες, βλέπουμε να προχωρούν τα πράγματα με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Επιπρόσθετα, οι εξετάσεις των δειγμάτων που λαμβάνονται καθυστερούν ακόμη περισσότερο τη λήψη αποφάσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, επί πολλές ημέρες, μολυσμένα ζώα να γίνονται εστίες μετάδοσης της νόσου. «Το τελικό αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης είναι να οδηγηθούμε σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό θανατωθέντων ζώων από αυτόν που πραγματικά απαιτείται».