Η Γεωργία Πιτσιλάδη, η μητέρα που κρύβεται πίσω από τον ρόλο της «Όλγας» στη σειρά ΡΙΦΙΦΙ που καθήλωσε το τηλεοπτικό κοινό, μιλά για το θάνατο του γιου της εξαιτίας της γραφειοκρατίας, Παναγιώτη Bασιλέλη και συγκλονίζει.
Δεν ήταν μόνο η ληστεία του αιώνα. Πίσω από την πολυσυζητημένη σειρά «Το Ριφιφί», κρύβεται η αληθινή ιστορία μίας μάνας, που μία τράπεζα της στέρησε την ευκαιρία να σώσει το μωρό της.Σήμερα θα ήταν 28 χρονών αν τον άφηνε να ζήσει η γραφειοκρατία.

Οι «Εξελίξεις Τώρα» ταξίδεψαν στο Πλωμάρι της Λέσβου για να συναντήσουν από κοντά την Γεωργία Πιτσιλάδη.«Να δικαιωθεί ο μικρός. Ο μικρός ήρθε στο ύπνο μου και μου λέει ‘μαμά, εσύ μονάχα θα με δικαιώσεις και κανένας άλλος. Μόνο εσύ. Κανένας άλλος’», είπε η κα Πιτσιλάδη.

Η ιστορία του Παναγιώτη Βασιλέλη
Η αληθινή Όλγα από το ΡΙΦΙΦΙ ανοίγει την καρδιά της 25 χρόνια μετά το θάνατο του παιδιού της.

Toν Σεπτέμβριο του 1999 μικρός Παναγιωτάκης διαγνώστηκε με παιδικό καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο. Η ιστορία της γυναίκας που έχασε τον γιο της από καρκίνο επειδή η τράπεζα δεν εκταμίευσε ποτέ τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί από έρανο για να γίνει η επέμβασή του, δεν είναι μυθοπλασία αλλά πραγματικότητα.

Η κοινωνία στηρίζει την οικογένεια Βασιλέλη και μέσα σε χρόνο ρεκόρ συγκεντρώνεται το εξωφρενικό ποσό των 100 εκατομμυρίων δραχμών.

«Στείλαμε τα χαρτιά και μας είπαν ότι μπορείτε να το φέρετε το παιδάκι, έχετε αυτό, βγάλαμε τα εισιτήρια, ετοιμάσαμε διαβατήρια, τα ετοιμάσαμε όλα και απομείναμε με βαλίτσες και διαβατήρια στο χέρι», είπε η μητέρα του παιδιού.

Και πάνω που η οικογένεια είναι έτοιμη να φύγει για την Αμερική, η τράπεζα αρνείται να εκταμιεύσει τα χρήματα για την επέμβαση.

«Όταν πήγαμε να πούμε στην τράπεζα ότι αυτό το πράγμα πρέπει να γίνει, μας λέει τα λεφτά δεσμεύτηκαν. Γιατί δεσμεύτηκαν τα λεφτά; Ποιος τα δέσμευσε; Λέει ‘δεν ξέρω, έχουν βγάλει έναν νόμο’, λέει, ‘το ’31’. Τι, να τον κάνω εγώ τον νόμο; Το δικό μου το μωρό ήταν γεννημένο το ’31; Βοηθάει ο κόσμος από το υστέρημά του. Η τράπεζα γιατί να τα δεσμεύει; Είναι δικά της;», είπε και συνέχισε:

«Ο κόσμος τα έδωσε για το μωρό. Να γιατρευτεί το μωρό. Δώσ’ τα. Ήταν δικά σας; Αλλιώς ας μην τα παίρναν από τον κόσμο. Γιατί να τα πάρουν από τον κόσμο; Να πουν ότι είμαστε κλέφτες, απατεώνες, θα τα βάλετε, αλλά εμείς θα τα πάρουμε».

Έναν χρόνο αργότερα, ο νόμος τροποποιείται και ένα μέρος των χρημάτων εγκρίνεται, είναι όμως ήδη πολύ αργά. «Ούτε νόμος άλλαξε, ούτε τίποτα άλλαξαν, το μωρό μ’ το φάγαν και τ’ αποτέλεσμα μηδέν».

Για την τηλεοπτική σειρά λέει: «Απ’ τη μια νιώθω χαρά, απ’ την άλλη είμαι στεναχωρημένη, πάλι ανοίγει πληγή, αλλά δεν θέλω και να ξεχαστεί», είπε η μητέρα του παιδιού, με τον πατέρα να συμπληρώνει για τη σειρά: «απ’ τη μια συγκινήθηκα κι απ’ την άλλη ένιωθα μια χαρά».

Η πραγματική ιστορία του Παναγιωτάκη Το 3χρονο αγόρι με τα πράσινα μάτια πάλεψε ηρωικά, όμως δεν μπόρεσε να κερδίσει τη μάχη με την γραφειοκρατία. Η οικογένειά του θρηνεί ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά.

«Όλοι ήταν συνεννοημένοι. Από τράπεζα, νοσοκομείο, τα πάντα. Μέχρι της Αθήνας ο διοικητής. Ήταν μπλεγμένοι όλοι μέσα. Για τα χρήματα, κλίκα», είπε ο πατέρας του Παναγιωτάκη.«Και λέω εγώ στην Παναγιά, λέω ‘άμα θες Παναγιά μου να μου το χαρίσεις, να ‘ναι γερό. Και σιδερένιο. Άμα μου το χαρίσεις και μου το πάρεις μετά από έναν χρόνο, να μην μου το δώσεις ποτέ. Άσε με μ’ αυτό τον καημό’», είπε η κα Πιτσιλάδη.

Όσο η κοινωνία θυμάται την αδικία που έγινε σε βάρος τους, ποτέ κανείς δεν θα ξεχάσει τον μικρό Παναγιώτη. Αυτό πιστεύει η οικογένεια Βασιλέλη.

«Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί».

Οι δηλώσεις του τότε υπουργού Υγείας και Πρόνοιας

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το τραγικό αυτό περιστατικό, περιορίστηκε στην λακωνική απάντηση: «Έκλεισε το θέμα. Άλλη ερώτηση». Στην πραγματικότητα, κυβερνητικά και τραπεζικά στελέχη, προσπαθούσαν να δικαιολογηθούν, κατά τρόπον ανήθικο, αφήνοντας ακόμη και υπονοούμενα για κατάχρηση από την οικογένεια Βασιλέλλη, ή χρυσώνοντας το χάπι, με το επιχείρημα, ότι έτσι κι αλλιώς το παιδί δεν είχε ουσιαστική ελπίδα επιβίωσης.

Τι έγινε τον Δεκέμβριο του 2008
Τον Δεκέμβριο τού 2008, η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε πώς ουδείς είχε ευθύνη για τον θάνατο τού παιδιού , ενώ το 2009 η αίτηση αναίρεσης τής αποφάσεως αυτής από τον αντεισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Δημήτριο Λεκκό, απορρίφθηκε από το Ποινικό Τμήμα τού Αρείου Πάγου. Τόσο απλά…

[Η άσχημη τροπή αυτή τής υπόθεσης, τελικά ωφέλησε ένα άλλο τετράχρονο παιδί από τον Βόλο, με παρόμοιο πρόβλημα, τον Κώστα Χάνο. Λόγω τής διάστασης που είχε λάβει η περίπτωση τού Παναγιώτη Βασιλέλλη, οι μηχανισμοί στην περίπτωσή του, κινήθηκαν πιο γρήγορα και το παιδί μετέβη στο «Μεμόριαλ» τών Η.Π.Α. όπου και σώθηκε, παρ’ ότι είχε κι αυτός, όπως κι ο μικρός Παναγιώτης, «ελάχιστες ελπίδες».

Παναγιώτης Βασιλέλλης – «Να κάνω νάνι…»
Τα τελευταία λόγια του παιδιού ήταν θέλω να κάνω νάνι… Λίγο πριν πεθάνει ….