Σε μια περίοδο που τα εγκλήματα κατά των γυναικών συγκλονίζουν επανειλημμένα την κοινή γνώμη, η ΚΝΕ επανέρχεται με παρέμβασή της, τονίζοντας ότι η συζήτηση για τη βία δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην αποτροπιαστική εκδήλωσή της, αλλά πρέπει να στρέφεται και στις κοινωνικές, οικονομικές και θεσμικές συνθήκες που τη γεννούν και τη συντηρούν.
Σε ανακοίνωσή της, η Οργάνωση απευθύνει κάλεσμα σε νέες και νέους που «οργίζονται» με τις δολοφονίες και τα περιστατικά κακοποίησης, να στραφούν σε έναν πιο συνολικό αγώνα απέναντι σε όσα θεωρεί ότι διαμορφώνουν το έδαφος για τη βία: την εργασιακή ανασφάλεια, την οικονομική εξάρτηση, την ανεπαρκή κρατική προστασία και τους φραγμούς που συναντούν οι γυναίκες σε εκπαίδευση, εργασία και ζωή.

Η βία ως “κορυφή του παγόβουνου” της γυναικείας ανισότητας
Η ΚΝΕ υποστηρίζει ότι τα περιστατικά βιασμών και γυναικοκτονιών είναι η πιο ακραία εκδοχή μιας ευρύτερης και βαθύτερης ανισότητας που βιώνουν οι γυναίκες. Αναφέρεται σε πραγματικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν όσες εγκλωβίζονται σε κακοποιητικές σχέσεις:
– υψηλότερη ανεργία από τους άνδρες,
– εκτεταμένη μερική απασχόληση και χαμηλοί μισθοί,
– εργοδοτική πίεση και απολύσεις εγκύων,
– το κόστος ζωής και η εμπορευματοποίηση της φροντίδας που τις ωθεί σε διλήμματα ανάμεσα στην εργασία και τη μητρότητα.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στις φοιτήτριες, οι οποίες –όπως σημειώνεται– συχνά εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους για να ανταποκριθούν στο κόστος ενοικίων και φοίτησης, ενώ βρίσκονται αντιμέτωπες και με τον κίνδυνο διαγραφής.
Κριτική στο κράτος και στις δομές προστασίας
Η ανακοίνωση ασκεί δριμεία κριτική στη λειτουργία του κράτους, υποστηρίζοντας ότι η προστασία των γυναικών υπονομεύεται από τον τρόπο που οργανώνονται οι δημόσιες υπηρεσίες και από το διαρκές «ζύγι κόστους-οφέλους».

Ενδεικτικά αναφέρεται το περιστατικό της 28χρονης Κυριακής, όπου αστυνομικός φέρεται να της απάντησε «το περιπολικό δεν είναι ταξί» λίγο πριν δολοφονηθεί, ως παράδειγμα της έλλειψης θεσμικής επάρκειας και στήριξης.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η κριτική για τις δομές προστασίας των γυναικών, οι οποίες –όπως υπογραμμίζεται– βρίσκονται σε αβεβαιότητα καθώς εξαρτώνται από ευρωπαϊκά προγράμματα με περιορισμένη διάρκεια.

Οι κοινωνικές αντιλήψεις που αναπαράγονται
Η ΚΝΕ σημειώνει ότι η αναπαραγωγή στερεοτύπων, ο ατομισμός, ο ανταγωνισμός και η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής –μέσω εκπαιδευτικών πρακτικών, των ΜΜΕ, των social media και της πολιτιστικής βιομηχανίας– δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την ανοχή ή ακόμη και την εξοικείωση με ακραίες μορφές βίας.
Συμπεριλαμβάνει σε αυτό το πλαίσιο μορφές εκμετάλλευσης όπως πορνεία, εμπορευματοποίηση του σώματος και της σεξουαλικότητας, καθώς και την οικονομική εξάρτηση από συντρόφους.
Θέση απέναντι στον πόλεμο και τη διεθνή επικαιρότητα
Η ανακοίνωση συνδέει το ζήτημα της βίας με τις πολεμικές συγκρούσεις, ασκώντας κριτική στη συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνείς συμμαχίες και επιχειρήσεις. Η ΚΝΕ κάνει λόγο για πληθυσμούς –ιδίως γυναίκες και παιδιά– που βρίσκονται διαρκώς εκτεθειμένοι στη φρίκη του πολέμου, αναφερόμενη ειδικότερα στην Παλαιστίνη και στην Ουκρανία.

Το κάλεσμα της ΚΝΕ
Στο τέλος, η Οργάνωση καλεί σε συστράτευση μέσα από συλλόγους, σωματεία, φοιτητικούς και μαθητικούς συλλόγους, τονίζοντας ότι η συλλογική διεκδίκηση είναι ο δρόμος που μπορεί να δώσει στις γυναίκες «οικονομική και κοινωνική χειραφέτηση», ώστε να μπορούν να απομακρυνθούν από καταστάσεις κινδύνου και κακοποίησης.
Η ΚΝΕ τοποθετεί τον στόχο της πραγματικής απελευθέρωσης των γυναικών στη σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική, αλλά ανεξαρτήτως αυτής της τελικής κατεύθυνσης, η παρέμβασή της επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο ένα κρίσιμο ζήτημα: ότι η βία κατά των γυναικών δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συνδέεται με όρους ζωής, εργασίας, θεσμικής προστασίας και οικονομικής ανεξαρτησίας.