Με φόντο το φιλόξενο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Μυτιλήνης, το απόγευμα της Δευτέρας 16 Ιουνίου, παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Σωκράτη Μαντζουράνη, «Οδός Ρωμανού Μελωδού 23», ένα έργο-κατάδυση στις ρίζες, στη μνήμη και στην προσωπική αυτογνωσία. Η εκδήλωση εξελίχθηκε σε μια βαθιά συγκινητική και πολιτιστικά φορτισμένη βραδιά, με τη συμμετοχή εκλεκτών προσώπων του δημόσιου λόγου και της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι ανέδειξαν το βιβλίο ως έργο όχι μόνο λογοτεχνικό αλλά και κοινωνικό, πολιτικό και βιωματικό.

Η Αγλαΐα Κυρίτση άνοιξε τη βραδιά με μια λογοτεχνικά ευαίσθητη προσέγγιση, μιλώντας για το βιβλίο ως «μια άσκηση αυτογνωσίας» και «μια βουτιά στις ρίζες» που μεταμορφώνεται σε υπαρξιακή πυξίδα στη σημερινή «σκοτεινιά που μας σκεπάζει». Αναφέρθηκε στα αποσπάσματα του έργου που προκαλούν ταυτίσεις και συναισθηματικές αναταράξεις.

Ο Δημήτρης Μάντζαρης συνέδεσε το έργο με την πολιτική και κοινωνική πορεία του συγγραφέα, βλέποντας στο βιβλίο την κορύφωση μιας άτυπης «τριλογίας επιστροφής» στην ταυτότητα και τη ρίζα. Δεν πρόκειται, όπως τόνισε, για νοσταλγία αλλά για μια ανασκαφή στα πολύτιμα και τα ξεχασμένα της ανθρωπιάς.

Ο Παναγιώτης Μυριτζής, με λόγο γλαφυρό, αποτύπωσε την προσωπική του εμπειρία από την ανάγνωση, τονίζοντας πως το βιβλίο είναι ένα «ανάγνωσμα που σε κρατά ξάγρυπνο» και μια «ανάμνηση που γίνεται παρόν». Ανέδειξε την αλληλεγγύη, την παλιά κοινωνική συνοχή και τις αξίες μιας άλλης εποχής που ο συγγραφέας ανακαλεί με τρυφερότητα αλλά και πολιτική οξυδέρκεια.

Ο Μιχάλης Σιάχος εστίασε στη γλώσσα του Μαντζουράνη: ζωντανή, λαϊκή, άμεση και βαθιά ριζωμένη στη μυτιληνιά ιδιολέκτο. Παρατήρησε πως η γραφή του «μετατρέπει τον προφορικό λόγο σε κινηματογραφική αφήγηση» και εξήρε τη μαεστρία με την οποία ο συγγραφέας συνθέτει καθημερινές ιστορίες σε πολιτιστικό ντοκουμέντο.

Τέλος, ο ίδιος ο Σωκράτης Μαντζουράνης, εμφανώς συγκινημένος, μίλησε για το προσωπικό του «τάμα» να γράψει αυτό το βιβλίο: «Δεν ήθελα να χάσω την πατημασιά μου», είπε. Δεν ήταν νοσταλγία, υπογράμμισε, αλλά μια εσωτερική ανάγκη «να θυμηθώ όσα δεν έγραψα ποτέ» – τα απλά, καθημερινά, που όμως τον διαμόρφωσαν. Με αναφορές στη γειτονιά, στους ανθρώπους, στις χαρές και τα τραύματα, ο Μαντζουράνης έπλεξε ένα χρονικό για τη Μυτιλήνη του ’46-’64, τόσο προσωπικό και συνάμα τόσο συλλογικό.

Η βραδιά έκλεισε με ένα θερμό χειροκρότημα, που επιβεβαίωσε πως το "Οδός Ρωμανού Μελωδού 23" δεν είναι απλώς ένα βιβλίο – είναι μια πρόσκληση να ξαναθυμηθούμε όσα μας έκαναν ανθρώπους. Και όπως είπε ο συγγραφέας, «οι ρίζες θέλουν πότισμα με λίγη θύμηση για να μην ξεραθούν».