Το μανικιούρ δεν είναι μόνο μια στιγμή περιποίησης, πολυτέλειας ή αισθητικής φροντίδας. Είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία, ένας χώρος όπου οι γυναίκες κλειδώνουμε τον χρόνο και τον χώρο ιδιωτικά για να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να αφεθούμε.

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο στάθηκε η παράσταση Νυχιάνγκ του ΦΟΜ, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Σεφτελή, με τη Μαρία Γερούλια και την Τότα Δρούζα που ανεβαίνει για ακόμα τέσσερις παραστάσεις από την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου έως και τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΦΟΜ στην Επάνω Σκάλα  στις 9 το βράδυ.

Η -μόλις 20χρονη όταν το έγραψε- Ευαγγελία Γατσωτή δείχνει στο έργο πώς αυτή η απλή πράξη, που όσοι δεν την έχουν βιώσει αποδοκιμάζουν επικριτικά, μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο βαθύ: μια στιγμή σύνδεσης, εξομολόγησης και αποκάλυψης.

Η παράσταση, μας οδηγεί σε ένα μικρόκοσμο σχέσεων. Η αισθητικός και η πελάτισσα δεν είναι απλώς δύο άτομα που συναντιούνται για μια υπηρεσία. Είναι δύο γυναίκες που, μέσα από την αφή και την αλληλεπίδραση, ξεδιπλώνουν συναισθήματα, μυστικά και ζωές.

Ένας χώρος που ξεκινά με μια λίμα και ένα βερνίκι μετατρέπεται σε εξομολογητήριο, όπου οι λέξεις και οι σιωπές αποκτούν βάρος και νόημα.

Κάνω «κάτι για μένα»

Κάπως έτσι διατηρώ κι εγώ μια μακρόχρονη φιλία με τις αισθητικούς φίλες μου. Ένα μανικιούρ και μάλιστα καθυστερημένο γιατί δεν είχα βρει χρόνο με έφερε στην πόρτα του The Beauty House εσπευσμένα σε ώρα αιχμής και με κράτησε πάνω από 10 χρόνια. Εκεί είναι οι φίλες μου!

Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει τις γυναίκες που περιμένουν μαζί σας το ραντεβού τους, εγώ το κάνω συχνά ίσως λόγω της ανθρωπολογικής μου «καταγωγής»: Βρίσκονται σε μία βιασύνη γιατί κάτι έχουν να κάνουν μετά, κάποιο παιδί να παραλάβουν, ένα μαγείρεμα που τους περιμένει, κάτι, κάτι, μια λίστα ολόκληρη. Η ανυπομονησία να μπουν στο ραντεβού «φωνάζει» στο βλέμμα ακόμα κι όταν δεν μιλούν. Όταν όμως κάτσουν στην καρέκλα για το μανικιούρ ή τα φρύδια τους, ο χρόνος σταματά, γιατί εκείνες είναι στο επίκεντρο. Τώρα είναι η δική τους ώρα.

Σε πολλές κοινωνίες, οι χώροι που δημιουργούν οι γυναίκες – ακόμα και οι πιο ανεπίσημοι – έχουν υπάρξει πυρήνες κοινότητας. Από τα αρχαία λουτρά μέχρι τα σύγχρονα σαλόνια ομορφιάς, οι γυναίκες μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας, αναζητώντας κατανόηση με ένα απλό νεύμα. Το μανικιούρ, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια αισθητική ανάγκη. Είναι μια τελετουργία φροντίδας, ένα μικρό διάλειμμα από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, όπου η φροντίδα των άκρων συναντά τη φροντίδα μίας σχέσης.

Η παράσταση υπογραμμίζει πώς αυτές οι στιγμές, όσο καθημερινές και αν μοιάζουν, είναι βαθιά ουσιαστικές. Η επαφή – κυριολεκτική και μεταφορική – γίνεται το μέσο για να χτιστεί ένας δεσμός. Και αυτός ο δεσμός δεν είναι τυχαίος· είναι μια απόδειξη της ανάγκης μας να ανήκουμε, να μας ακούν, να μοιραζόμαστε όσα δεν χωρούν αλλού.

Μέσα από το έργο, το μανικιούρ αναδεικνύει την… πραγματική του διάσταση. Γίνεται χώρος της γυναικείας αλληλεγγύης, όπου οι γυναίκες βρίσκουμε χώρο να πούμε την αλήθεια μας. Στο φαινομενικά απλό πλαίσιο μιας περιποίησης, ανοίγουν διάλογοι που δεν θα άνοιγαν αλλού.

Αυτό είναι το μεγαλείο τέτοιων στιγμών: η ασφάλεια. Σε έναν κόσμο που συχνά ζητά από τις γυναίκες να κρύβουμε τα συναισθήματα και τις ευαισθησίες τους, ένα μανικιούρ γίνεται καταφύγιο. Εκεί, χωρίς πίεση ή προσδοκίες, οι γυναίκες μοιραζόμαστε όσα δεν λέγονται αλλού – φόβους, όνειρα, μυστικά, ματαιώσεις.

Η αυτοφροντίδα γίνεται πολιτική πράξη χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε. Το να αφιερώνεις χρόνο στην εαυτή σου, να ακούς τις ανάγκες σου, να αποδέχεσαι την επιθυμία σου για ομορφιά ή για ησυχία, είναι μια μορφή ενδυνάμωσης. Το μανικιούρ δεν είναι μια πολυτέλεια ή πατριαρχική επιταγή. Είναι ένας τρόπος να δηλώσεις: «Κάνω κάτι για μένα».

Η αισθητικός και η πελάτισσα του Νυχιάνγκ μας θυμίζουν ότι η φροντίδα δεν είναι ποτέ μονόπλευρη. Καθώς το χέρι αγγίζει το χέρι, δημιουργείται μια αμοιβαία σύνδεση, ένας διάλογος που δεν περιορίζεται στις λέξεις, μια γυναικεία τελετή μύησης για το «μαζί».