Τα άτομα που εκδηλώνουν τάσεις βουλιμίας, αντιμετωπίζουν το φαγητό με το φόβο ότι δεν θα κατορθώσουν ποτέ να έχουν τον έλεγχο στην κατανάλωσή του και για αυτό το λόγο κάνουν συνέχεια δυσάρεστες σκέψεις για τον εαυτό τους.

Η βουλιμία συνοδεύεται συνήθως από ένα έντονο καταθλιπτικό συναίσθημα καθώς ο εμετός που μπορεί να προκληθεί εκούσια από το άτομο μετά από την κατανάλωση μιας μεγάλης ποσότητας τροφής, δημιουργεί μια πολύ δυσάρεστη συναισθηματική διάθεση.

Τα άτομα με βουλιμία τρώνε συνεχώς κατά τη διάρκεια της ημέρας και μερικές φορές μπορεί στην κυριολεξία να αδειάσουν το ψυγείο ή τα ράφια της κουζίνας και μάλιστα με τέτοια ταχύτητα, ώστε ουσιαστικά να καταπίνουν αμάσητα ότι τρώνε. Προτιμούν συνήθως εύπεπτες τροφές όπως ψωμί, γλυκά, κουλουράκια, παγωτά και μπισκότα. Σε αντίθεση με τα ανορεκτικά άτομα, τα βουλιμικά άτομα έχουν κανονικό σωματικό βάρος για την ηλικία τους.

Ωστόσο, οι επαναλαμβανόμενοι εμετοί και η κατάχρηση διουρητικών και καθαρτικών είναι δυνατόν να προκαλέσουν αρρυθμίες, νεφρικές δυσλειτουργίες, αναιμία, έλκος στο στομάχι κ.α.

Οι άνθρωποι με ψυχογενή βουλιμία νιώθουν μεγάλο άγχος, υπερβολική ντροπή και αγωνία, ανημποριά, ενοχές και φόβο ότι θα αποκαλυφθούν. Για αυτό το λόγο, κλείνονται στον εαυτό τους και αποφεύγουν κοινωνικές συναναστροφές και εκδηλώσεις. Από την άλλη πλευρά, επιδιώκουν συνεχώς την επιτυχία και για αυτό υιοθετούν κοινωνικά πρότυπα που βασίζονται στην εξωτερική εμφάνιση. Συχνά δε, εκδηλώνουν παρορμητική συμπεριφορά καθώς και έντονη εξάρτηση από τους άλλους, κάτι το οποίο αντανακλά και μέσα από τις ερωτικές τους σχέσεις.

Τι πρέπει να κάνει όμως κάποιος, ο οποίος έχει καταλάβει ότι ένας φίλος ή μια φίλη του παρουσιάζει τα παραπάνω συμπτώματα; Καταρχήν, θα πρέπει να προσπαθήσει να του μιλήσει διακριτικά, αλλά με ειλικρίνεια.

Θα πρέπει επίσης να αποφύγει να μπει στον πειρασμό να δώσει ερμηνείες και εξηγήσεις για την κατάσταση του ατόμου που αντιμετωπίζει το πρόβλημα καθώς και να μιλά συνεχώς για το βάρος του και τον τρόπο με τον οποίο τρώει το τελευταίο.

Από την άλλη πλευρά, καλό θα είναι να δώσει περισσότερη έμφαση στο συναίσθημα του ατόμου που αντιμετωπίζει το πρόβλημα και όχι στη συμπεριφορά του, λέγοντάς του πως ο ίδιος αισθάνεται ότι ο φίλος ή η φίλη του δεν είναι χαρούμενη και πως δεν είναι απαραίτητο να παραμένει για πάντα αγχωμένος/ η και κουρασμένος/ η.

Κανείς από εμάς δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι πολλοί σημαντικοί άνθρωποι όπως επιστήμονες, καλλιτέχνες, συγγραφείς και άλλοι έχουν αντιμετωπίσει διαταραχές διατροφής. Για αυτό, καλό είναι να μην σπεύδεις κανείς να βάλει στο φίλο ή στη φίλη του την ταμπέλα του «προβληματικού». Αντίθετα, χρειάζεται να του δείξει ότι τον στηρίζει και αν κάτι τον ενοχλήσει να του το πει.

Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τις παραπάνω δυσκολίες, χρειάζονται δίπλα τους ένα φίλο που να τους κατανοεί και να τους στηρίζει και όχι να τους λυπάται.

*Ο Ηλίας Νταγλαράκης είναι Ψυχολόγος Απόφοιτος Α.Π.Θ. με ειδίκευση στην Κλινική-Γνωσιακή Ψυχολογία