Προφανώς το έργο της ανακαίνισης του εμβληματικού για την πόλη της Μυτιλήνης παλιού Λιμεναρχείου και της μετατροπής του σε «Κέντρο Ψηφιακής Πληροφόρησης τουριστικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος» χάνεται για πάντα.

Στα τέλη του Δεκεμβρίου απεντάσσεται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της ΕΤΑΛ Α.Ε Leader «Αλιεία και Θάλασσα 2014-2020» με προϋπολογισμό 458.200 ευρώ, αφού τότε θα έπρεπε να έχει υπογραφεί και η σύμβαση με τον εργολάβο που θα αναλάμβανε το έργο. Και φυσικά κάτι τέτοιο δεν έχει καμιά πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα, αφού το έργο όχι μόνο δεν έχει δημοπρατηθεί αλλά ούτε καν έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες μελέτες που ζήτησε το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.

Από τον περασμένο Φεβρουάριο το «Ν» με ρεπορτάζ του είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και «εισέπραξε» τις γνωστές ειρωνείες της δημοτικής αρχής περί δήθεν... «κινδυνολόγων».Δυστυχώς δικαιωθήκαμε.

Την ίδια ώρα ο Δήμος Μυτιλήνης καταβάλει από το 2020 ετήσιο ενοίκιο 15.000 ευρώ στην ιδιοκτήτρια του ακινήτου, Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε (ΕΤΑΔ Α.Ε). Η ανίκανη να εμπνεύσει καν τους εργαζομένους στο Δήμο Δημοτική αρχή και οι αρμόδιες υπηρεσίες ενεπλάκησαν σε ένα κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών! Κοινώς για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε ότι οι υπηρεσίες του Ελληνικού κράτους αδυνατούν να αντιληφθούν το αυτονόητο ενώ η Δημοτική Αρχή Μυτιλήνης αδυνατεί να διεκδικήσει αυτό το αυτονόητο.

Το παλιό Λιμεναρχείο Μυτιλήνης ιδιοκτησίας του Ελληνικού κράτους και συγκεκριμένα της ΕΤΑΔ Α.Ε για άγνωστους λόγους από το 2016 (!!!), διεκδικήθηκε από το Δήμο Μυτιλήνης προκειμένου να ανακαινισθεί και να δημιουργηθεί εκεί «Κέντρο Ψηφιακής Πληροφόρησης τουριστικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος».

Ας σημειωθεί εκεί ότι επί χρόνια και μέχρις ότου εγκαταλειφτεί λόγω της απειλής κατάρρευσης της στέγης του, εκεί στεγαζόταν διάφορες κατά καιρούς δημοτικές δραστηριότητες. Ενώ στον πάνω όροφο του, επί πάρα πολλά χρόνια στεγαζόταν το, (άγνωστο που τα εκθέματα του στο σύνολο τους, βρίσκονται σήμερα), μουσείο του πάλαι ποτέ Λεσβιακού Οργανισμού Λαϊκής Τέχνης. Τελικά και με ένα τμήμα του να έχει επίσημα χαρακτηριστεί επικινδύνως ετοιμόρροπο, ο Δήμος προχώρησε στα τέλη του 2020 στην ενοικίαση του από την ΕΤΑΔ Α.Ε, έναντι ενοικίου 15.000 ευρώ το χρόνο.

Κι ενώ φαίνονταν ότι όλα πλέον θα ήταν απλά, προέκυψαν τα δύσκολα.
Δεδομένου του χαρακτηρισμού του κτηρίου ως διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού η μελέτη του θα έπρεπε να εγκριθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες του. Κάτι που όπως αποδείχθηκε είναι και παραμένει αδύνατο μέχρι σήμερα δεδομένων και των επιπλέον μελετών που ζητήθηκαν από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.

Το κτήριο ως γνωστόν δεν έχει καμία σχέση μορφολογικά με το χτισμένο στις αρχές του 20ου αιώνα αρχιτεκτόνημα. Στη διάρκεια της ζωής του υπέστη σημαντικές αλλαγές ενώ μετά την εγκατάλειψη του από το Λιμενικό Σώμα στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών υπέστη καταστροφές στα όρια της κατάρρευσης. Επί Υπουργίας Πολιτισμού του βουλευτή Λέσβου της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Νιάνια και μετά από αίτημα της Δημοτικής Αρχής Αποστόλου Αποστόλου – Στρατή Πάλλη, το κτήριο ανακαινίσθηκε εκ βάθρων. 40 μόλις χρόνια πέρασαν από τότε και η Μυτιλήνη θυμάται ότι το κτήριο απέμεινε «τέσσερα ντουβάρια».

Σήμερα οι ίδιες υπηρεσίες που ανακατασκεύασαν στην ουσία το κτήριο ήρθαν και ζήτησαν από τον αδύναμο να αποδείξει καν την ύπαρξη του Δήμο Μυτιλήνης ότι η στέγη δεν είναι η αρχική, του 1903, και τα δάπεδα με μάρμαρα Καβάλας που τοποθετήθηκαν το 1980 – 1985 δεν τα πάτησαν οι Οθωμανοί και αργότερα ο Βενιζέλος και ο Κουντουριώτης! Την ίδια ώρα το ίδιο κράτος που δείχνει να μη θέλει να καταλάβει εισπράττει με τη άλλη του μορφή, αυτή της ΕΤΑΔ Α.Ε από τον πολίτη της Μυτιλήνης ενοίκιο 15.000 ευρώ το χρόνο!

Σοβαρά ερωτήματα προκύπτουν και από αυτή τη χαμένη ευκαιρία σχετικά με τη δυνατότητα του Στρατή Κύτελη και των συνεργατών του να συντονίσουν την όλη προσπάθεια και να διεκδικήσουν ξεκινώντας από την πολιτική (και ομογάλακτη κομματικά) πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, το αυτονόητο.

Το οποίο δεν είναι άλλο από το να διεκδικηθεί και να υλοποιηθεί το απαραίτητο.
Το έργο απεντάσσεται από το πρόγραμμα Leader σε λίγους μήνες, μισό εκατομμύριο ευρώ χάνονται, η στέγη του κτηρίου η ανασκευασθείσα το 1980 - 1985 καταρρέει και η δημοτική αρχή Κύτελη επιμένει με μοτο «συνεχίζουμε με έργα». Δυστυχώς αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η δημοτική αρχή Κύτελη συνεχίζει με έργα που ανακοινώνει αλλά είναι ανίκανη να υλοποιήσει.