Εισέβαλε ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Από το γραφείο της στο συμβολιογραφείο της Αγίας Παρασκευής θαρρείς και εξεράγη Χρονογραφήματα, διηγήματα, «ενοχλητικά» για πολλούς σχόλια (ας μη τα διαβάζουν αν ενοχλούνται κάπιοι ετούτο το νεολεσβιακό διαβάζω ότι συμφωνώ μαζί του δε το καταλαβαίνω) και τώρα το βιβλίο.

«Μαργαρίτα…. ΓΗΣ ΜΑΔΙΑΜ» το διάβασα σε μιάμιση μέρα κανονικά…. Χάζεψα το λόγο της Τζώρτζιας και μερικές φορές τη ζήλεψα. Ετούτη μπορεί να γράφει και καλά και ό,τι θέλει…

Είπα το λοιπόν να τα πω μαζί της και ιδού το προϊόν της κουβέντας μας.

Το βιβλίο της παρουσιάζεται την Πέμπτη 8 Αυγούστου, στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυτιλήνης, Χαλίμ Μπέη.

Πώς προέκυψε λοιπόν η Μαργαρίτα;

«Μη φανταστείτε ότι το βιβλίο γράφτηκε μέσα σε ένα ήσυχο δωμάτιο ακούγοντας μουσική. Η Μαργαρίτα,  είναι κατά ένα μέρος παιδί των ποδοσφαιρικών αγώνων. Όταν τα αγόρια της οικογένειας, έβλεπαν μάτς, καθόμουν δίπλα τους και έγραφα. Ήμουν αόρατη, έτσι κι αλλιώς, οπότε ένιωθα ελεύθερη.  Ήταν μια δύσκολη εποχή, με μεγάλη ψυχολογική πίεση (οικονομική κρίση, προσφυγικό) και η Μαργαρίτα εμφανίστηκε πάνω στην ώρα. Ήταν μια εκδρομή, μια απόδραση».

Είναι αυτοβιογραφικό;

«Πολλοί με ρωτάνε γι’ αυτό. Οι ιστορίες είναι όλες φανταστικές, εκτός από εκείνη με τον δεσπότη. Αυτό πράγματι συνέβη. Πιστεύω ότι το υλικό  λίγο πολύ υπάρχει κοινό  στον καθένα της γενιάς μου. Οι περισσότεροι έχουν μεγαλώσει σε σπίτια που έτριζαν, με σόμπες πετρελαίου, είτε πλούσιοι, είτε φτωχοί, αυτά ήταν τα μέσα τότε».

Πείτε μας για τα μακροβούτια στον κόσμο των ενηλίκων. Στην αφήγηση της Μαργαρίτας παρεμβάλλονται έξι μονόλογοι.

«Οι γονείς της Μαργαρίτας. Είναι άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τον άλλο. Για να γνωρίζεις όμως κάποιον τόσο καλά, πρέπει να τον αγαπάς.  Δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι που αγαπιούνται. Με τον τρόπο τους, φυσικά.  Αυτό που ήθελα να δείξω και είναι και το κλειδί αυτού του βιβλίου, είναι ότι εμείς οι ενήλικες συχνά χανόμαστε και μπερδευόμαστε αναζητώντας με έναν άτσαλο τρόπο μιά δεδομένη ελευθερία που πολλοί από εμάς την πραγματώνουν μέσα από τις δεσμεύσεις τους (επαγγελματικές, οικογενειακές κλπ). Σε αντίθεση, η Μαργαρίτα είναι αυθόρμητα και ειλικρινά ελεύθερη στις επιλογές της.  Είναι τόσο απλό και το κάνουμε τόσο δύσκολο. Κάτι δεν κάνουμε καλά».

Γράφατε από παλιά;

«Βεβαίως. Παλιά έγραφα μόνο “στα παλιά μου τα παπούτσια”.  Μεγαλώνοντας όμως, έκανα κι εγώ τις εκχωρήσεις μου και απέβαλα αυτή τη συνήθεια, αν και είναι πολλές φορές χρήσιμη.»

Λίγο πριν την έκδοση του βιβλίου σας ένα αντιπολεμικό κείμενό σας, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό;

«Έγραψα αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Αυτό θα έγραφα και τώρα, αν το αισθανόμουν. Ποιός αγαπά τον πόλεμο;  Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια υγιής αντίδραση, δεν ήταν κριτική, αλλά μια βρώμικη επίθεση τρομοκράτησης από μία συγκεκριμένη ομάδα, με σκοπό να κλείσουν στόματα. Γιατί,  δεν θέλουν να μιλάμε. Το έγραψαν κιόλας. Ξέρετε, η αλήθεια είναι σαν το δηλητήριο, θέλει μικρές και συχνές δόσεις για να την αντέξει κανείς, αλλιώς σοκάρει, γίνεται τοξικά παρεξηγήσιμη, φέρνει πανικό. Δεν είναι εύκολο να μιλά κανείς λέγοντας αλήθειες. Σπέρνει θανατικό. Κάθε αλήθεια κρύβει μέσα της κι έναν θάνατο, μια αποκαθήλωση, ένα γκρέμισμα.   Θλιβερό αυτό που συνέβη, αλλά ακόμα πιο θλιβεροί, όσοι ενώ δεν συμφωνούν με αυτές τις πρακτικές τρομοκάτησης, παραμένουν σιωπηλοί παρατηρητές σε τέτοια φαινόμενα. Τι να την κάνεις την αντιφασιστική συγκέντρωση όταν στην καθημερινότητά σου είσαι ένας απλός παρατηρητής;»

Τα κάνει συχνά γης Μαδιάμ η ... «Μαργαρίτα» - Τζώρτζια;

«Ε... ναι. Συχνά - πυκνά! Πάντα όμως  με καλή πρόθεση κυνηγώντας τα οράματά της  ότι πρέπει ν’ αλλάξει τούτος ο μούργος κόσμος, αρνούμενη να συνθηκολογήσει μαζί του, πετώντας τα σαμάρια που παν να της φορέσουν. Όσοι  επιλέγουν αυτόν τον δρόμο, βρίσκονται συχνά στη γη των Μαδιανιτών! Τί να κάνουμε;»