Μία δίκη που θα έκανε πολλούς... «να πέφτουν από τα σύννεφα»-ξανά-
πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Βορείου Αιγαίου στη Χίο την
Παρασκευή 21 Ιουνίου. Αφήνοντας άφωνους τόσο τους δικαστές όσο και όσους παρακολούθησαν τη δίκη.

70χρονος από τη Λέσβο καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης χωρίς
αναστολή για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων και βιασμό κατ’ εξακολούθηση.
Τα παραπάνω χωρίς να αναγνωριστεί ο πρότερος έντιμος βίος που
επικαλέστηκε ο κατηγορούμενος ή η σοβαρή ασθένεια από την οποία
πάσχει.

Δρούσε σε μια μικρή κοινωνία, ανενόχλητος (!), χωρίς να απορεί κανείς-
κάτι που απασχόλησε και την ίδια την Εισαγγελέα- την ίδια ώρα που η
φημολογία έδινε και έπαιρνε στο χωριό.

Περιστατικά βιασμού και συμπεριφορές εγκληματικές ακούστηκαν
αναλυτικά, λέξη προς λέξη στο δικαστήριο, προκαλώντας φρίκη για τον
κατηγορούμενο, ο οποίος αρνήθηκε τα πάντα, προσπαθώντας να πείσει
Δικαστές και Εισαγγελέα πόσο πονόψυχος είναι αναλαμβάνοντας την ευθύνη
τριών ανήλικων παιδιών. Μάλιστα ο εν λόγω ήταν και παράγοντας που
«αξιοποιούνταν» δεόντως από τον αθλητικό χώρο, μάλιστα δε επικαλέστηκε
πως «έχει «εκπαιδεύσει» αθλητικά εκατοντάδες παιδιά». Κάτι που έπραττε
έως πρόσφατα μια και από το 2015 που σχηματίσθηκε η σε βάρος του
δικογραφία δεν είχαν επιβληθεί σε βάρος του περιοριστικοί όροι.

Η κλήση στην αστυνομία
Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, το 2015, η αστυνομία κλήθηκε στο
σπίτι του 70χρονου, σε χωριό της Λέσβου, ύστερα από πολύ δυνατές φωνές.
Μεγάλη αστυνομική δύναμη κατέφτασε, χτυπώντας την πόρτα του σπιτιού,
έξω από το οποίο φέρεται ο ιδιοκτήτης του σπιτιού να είχε τοποθετήσει
και κάμερες, αλλά δεν άνοιγε κανείς. Χρειάστηκε να περάσει αρκετή ώρα,
σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν στην ακροαματική διαδικασία, ώστε ο
κατηγορούμενος να θεωρήσει ότι έφυγε η αστυνομία, να ανοίξει την πόρτα
και… εν τέλει -και ευτυχώς- να μπει η Αστυνομία στο σπίτι και να
αρχίσει «να ξετυλίγεται το κουβάρι».

Τρία παιδιά, ένα αγόρι και δυο κορίτσια, 10, 12 και 14 ετών αντίστοιχα
διηγήθηκαν τα πάντα. Όπως επίσης ότι επί ένα χρόνο ο 70χρονος τους
κακοποιούσε, τους απειλούσε με ασιτία, ότι θα τους πάρει η Πρόνοια και
δεν θα ξαναδούν τη μητέρα τους κ.ά.

Γιατί έμεναν μαζί
Σύμφωνα -πάντα- με τα όσα ειπώθηκαν στην ακροαματική διαδικασία, ο
βιολογικός πατέρας των παιδιών είχε προβλήματα με την δικαιοσύνη και
ήταν απών. Η μητέρα, μετακόμισε, πλησίον της οικίας του 70χρονου, και
εκεί φαίνεται να αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερη σχέση- με τη μητέρα να
απουσιάζει αρκετά συχνά, ακόμα και πολλές ημέρες στο εξωτερικό.
Ο 70χρονος που ήθελε να επισκεφτεί τα δικά του παιδιά στο εξωτερικό,
ζήτησε από τη μητέρα δήλωσή της, ώστε να πάρει στο ταξίδι μαζί του, μία
από τις δύο κόρες της, όπως και έγινε. Σε αυτό το ταξίδι στο εξωτερικό
ξεκίνησε για το κορίτσι το μαρτύριο.

Με το γυρισμό τους, το κορίτσι επεσήμανε ότι τα είπε όλα στη μητέρα-
γεγονός που παραδέχτηκε και η ίδια («κάτι μου είχε πει»…), αλλά η
μητέρα δεν έδωσε σημασία.

Και τα τρία παιδιά περιέγραψαν λέξη προς λέξη το καθημερινό τους
μαρτύριο. Η περιγραφή των βιασμών, της κακοποίησης και του ξυλοδαρμού
ήταν φρικιαστική.

Κι όμως όλοι επί ένα χρόνο, φαίνεται, ότι ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΤΙΠΟΤΑ!
Ένας γείτονας που αναλαμβάνει την ευθύνη τριών παιδιών, στο όνομα της
καλοσύνης του και της καλής σχέσης που έχει «εκπαιδεύοντας εκατοντάδες
παιδιά».

Ένας γείτονας που αναλαμβάνει τρία μη δικά του παιδιά να αναθρέψει, με
μια μικρή σύνταξη και χρέος άνω των 10.000 ευρώ στις τράπεζες
και κανείς δεν ήξερε τίποτα.

Συνεχείς απουσίες των παιδιών από το σχολείο, τα οποία συχνά
εμφανίζονταν με μελανιές ή δεν μπορούσαν να περπατήσουν από τον πόνο.
και κανείς δεν ήξερε τίποτα.

Δύο παιδιά που πήγαν στις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, το ένα μετά το
άλλο και τα δύο με φλεγμονή στα γεννητικά τους όργανα, συνοδευόμενοι
από έναν κύριο, μη συγγενή τους… Και κανείς δεν ρώτησε τίποτα.

Μια καταγγελία που έγινε το 2015, και η αστυνομία έσπευσε να την
προωθήσει στην Εισαγγελία, αλλά ο κατηγορούμενος αφέθηκε ελεύθερος για
τέσσερα χρόνια, συνεχίζοντας να «εκπαιδεύει εκατοντάδες παιδιά» γιατί…
κανείς δεν ήξερε τίποτα.

Η Δικαιοσύνη την Παρασκευή έκανε το καθήκον της. Το θέμα είναι για
πόσο ακόμα, κανείς δεν θα ξέρει τίποτα για αυτά τα παιδιά της διπλανής
πόρτας;