Μπήκα φέτος σε αυτό το μικρό θαύμα που συντελείται στην πόλη της Μυτιλήνης και που λέγεται Διαπολιτισμικη Χορωδία CANTAλαλούν. Μια χορωδία πραγματικά ανοιχτή, πραγματικά πολυπολιτισμική, εκεί όπου τραγουδούν αντάμα ντόπιοι και ξένοι, μικροί και μεγάλοι. Εκεί όπου ένας απίθανος πυρήνας ανθρώπων με μπροστάρηδες την Μαρίζα, τον Βαγγέλη και τα άλλα παιδιά έχει κάνει πράξη αυτό που τόσα χρόνια εμείς οι θεωρητικοί αναλύουμε επί χάρτου : την αλληλεγγύη, το σμίξιμο, την δημιουργία όλων από κοινού ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, θρησκείας ή ο,τιδήποτε άλλου.

Και αυτό δεν γίνεται χύμα αλλά μέσα από πολλή πολλή δουλειά και κόπο. Το μουσικό αποτέλεσμα θα το κρίνει ο κόσμος εγώ απλά μπορώ να μιλήσω για το κοινωνικό σκέλος, για ότι αυτή η χορωδία φτιάχνει από μόνη της ένα πλαίσιο, ένα παράδειγμα. Βγαίνει έξω και πράττει και δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν συνεργαστούμε αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο ανεξάρτητα από ο,τιδήποτε. Βγαίνει και δηλώνει σε έναν δύσκολο καιρό και σε έναν δύσκολο, πλέον, τόπο πως η συνύπαρξη είναι όχι μόνο δυνατή αλλά και καρποφόρα με απίθανους τρόπους. Οι Καρποί αυτοί διαχρονικά κάνουν τις φωνές μίσους να ακούγονται τόσο μα τόσο άκυρες και φάλτσες. Η τέχνη είναι από τα ισχυρότερα μέσα να διατρανώσει κανείς την ομορφιά και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Στην περίπτωση της Cantaλαλούν η φωνή αυτή υψώνεται δυνατή πολύ καιρό τώρα και φτάνει σε πολύ κόσμο από κάθε "στρατόπεδο". Ξεπηδάει σε τόπους και με τρόπους πάνω στο νησί θεσμοθετημένους ή έξαφνους, προγραμματισμένους ή αυθόρμητους και αφήνει αποτυπώματα που δεν ξεθωριάζουν εύκολα.

Όταν, για παράδειγμα, ο άλλος από την υποσαχάρια Αφρική τραγουδάει Χατζιδάκι στο δημοτικό θέατρο της πόλης όπου ήρθε πρόσφυγας, όταν εγώ από Κάλυμνο μπορώ και τραγουδώ τραγούδια από την Προποντίδα στη Λέσβο που είναι η δεύτερη μου πατρίδα, μαζί με ανθρώπους από τη Βόρεια Ελλάδα, το Αφγανιστάν και αλλού, όταν τραγούδια από την Μέση Ανατολή τα λέμε μαζί με παιδιά πρόσφυγες από το Ιράν και από τα χωριά του νησιού ένα γύρω, ε ναι τότε, γίνεται δουλειά...Τότε γίνεται πραγματική δουλειά. Τότε η μουσική, που ποτέ της δε γνώρισε σύνορα, μιλάει αλήθειες τις οποίες οι καιροί μας πάλι θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Ότι αυτό το πολύπαθο πράγμα που λέγεται ανθρωπότητα, είναι ένα πράγμα. Νιώθω τόση μεγάλη χαρά που συμπράττω με υπέροχους ανθρώπους, υπέροχους χορωδούς και μουσικούς από τόσα μέρη της χώρας και του κόσμου. Χτες αφού στη συναυλία είπαμε τραγούδια από όλο τον κόσμο, μαζευτήκαμε και τραγουδούσαμε μέχρι τις μικρές ώρες τα νησιώτικά μας σε ένα πάρκο. Χτες ένιωθα ζωντανός γιατί ήμουν κοντά σε ζωντανούς με κάθε τους κύτταρο ανθρώπους.

Ακούστε εδώ ένα απόσπασμα από τη χτεσινή συναυλία