Σαφή κριτική στην απόφαση του ΠΑΣΟΚ να συμμετάσχει σε συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑΟΣ την περίοδο 2011-2012 άσκησε ο Χάρης Δούκας, συνδέοντας τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή με τη νομιμοποίηση ακροδεξιών πολιτικών και προσώπων.

Μιλώντας στην εκδήλωση «Το μαύρο κύμα της Ακροδεξιάς», στην πρώην Δημοτική Αγορά Κυψέλης, ο δήμαρχος Αθηναίων διατύπωσε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε συνεργασία με την Ακροδεξιά. Η παρέμβασή του δεν περιορίστηκε στην αποτίμηση μιας προηγούμενης κυβερνητικής επιλογής, αλλά περιέλαβε και ένα σαφές μήνυμα για τα όρια που, κατά τον ίδιο, πρέπει να παραμένουν αδιαπραγμάτευτα.

Κριτική στην επιλογή της τότε ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ

Απαντώντας σε ερώτηση για τη συγκυβέρνηση της περιόδου 2011-2012, ο Χάρης Δούκας χαρακτήρισε λανθασμένη την απόφαση της τότε ηγεσίας της Χαριλάου Τρικούπη.

Όπως υποστήριξε, η συμμετοχή στο ίδιο κυβερνητικό σχήμα με τον ΛΑΟΣ έδωσε «κανονικότητα» σε ακροδεξιές πολιτικές και πρόσωπα. Με αυτή την τοποθέτηση, έθεσε στο επίκεντρο τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια κυβερνητική συνεργασία στην αποδοχή και τη νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς.

Η αποδοκιμασία της συγκεκριμένης επιλογής ήταν ευθεία, με τον δήμαρχο Αθηναίων να ασκεί κριτική σε μια απόφαση της ίδιας της παράταξής του. Κατά την ολοκλήρωση της σχετικής αναφοράς του, το κοινό τον χειροκρότησε.

«Όσο πιεστικά κι είναι τα θέματα»

Ο Χάρης Δούκας επέμεινε ότι οι πιεστικές συνθήκες δεν μπορούν να αποτελούν δικαιολογία για την υπέρβαση αυτού του πολιτικού ορίου.

«Υπάρχει ένα φράγμα: Με την ακροδεξιά ποτέ. Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Όσο πιεστικά κι είναι τα θέματα. Δεν πρέπει να σπάμε το φράγμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η συγκεκριμένη διατύπωση έδωσε και το βασικό στίγμα της παρέμβασής του. Για τον ίδιο, η άρνηση συνεργασίας με την Ακροδεξιά αποτελεί σταθερή αρχή, η οποία πρέπει να ισχύει ακόμη και όταν προβάλλονται έκτακτες ανάγκες ή ισχυρές πιέσεις για κυβερνητικές συνεννοήσεις.

Στο πλαίσιο της συζήτησης για την άνοδο της Ακροδεξιάς, ο δήμαρχος Αθηναίων συνέδεσε έτσι την κριτική για το παρελθόν με τη στάση που θεωρεί αναγκαία στο παρόν, ζητώντας να διατηρείται σαφές το όριο απέναντι σε πολιτικές συνεργασίες που ενισχύουν τη θεσμική και πολιτική αποδοχή της.