Με μια βαθιά συγκινητική δημόσια ανάρτηση, η Marita Dolka (Μαρίτα Δόλκα) περιγράφει τις δραματικές στιγμές που έζησε στις 13 Σεπτεμβρίου στην Ερεσό, όταν ο πατέρας της αισθάνθηκε αδιαθεσία, έχασε τις αισθήσεις του και επανήλθε στη ζωή χάρη στην άμεση κινητοποίηση ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά του.
Το περιστατικό είχε καταγράψει αναλυτικά το «Ν» στο ρεπορτάζ «Λεπτά αγωνίας στη Σκάλα Ερεσού – Τον επανέφεραν με ΚΑΡΠΑ και απινιδωτή», αναδεικνύοντας τη σωτήρια συμβολή του απινιδωτή της Ερεσού, ο οποίος είχε αποκτηθεί το 2021 με δωρεές κατοίκων και επισκεπτών.
Η κ. Dolka ευχαριστεί όλους όσοι βοήθησαν: τους γιατρούς Σπύρο Τσεκλένη και Ιωάννη Λαμπουσάκη, τον νοσηλευτή Θεόφιλο Πλωμαρίτη, τον πρόεδρο της Ερεσού Αντώνη Ελευθερίου, τον Θανάση Καραολάνη που έσπευσε να φέρει τον απινιδωτή, το προσωπικό του Κέντρου Υγείας Άντισσας, τον οδηγό του ΕΚΑΒ Βασίλη Βούρλη και πολλούς ακόμη πολίτες.
Το πλήρες κείμενο της ανάρτησης έχει ως εξής:
«Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου. Μια ημερήσια βόλτα στην Ερεσο και ένα συμβάν που δύσκολα περιγράφεται. Μια αδιαθεσία, μια ζάλη και μετά το χάος. «Μπαμπά γιατί κλείνεις τα μάτια σου;» του είπα. Ο πατέρας μου έφυγε και ήρθε ξανά στη ζωή. Καρπα, απινιδωτής, ανθρωποι που τυχαία (

βρέθηκαν κοντά του.
Οι άνθρωποι που βοήθησαν ήταν πολλοί ανάμεσα τους ο γιατρός Σπύρος Τσεκλενης, ο νοσηλευτής Θεόφιλος Πλωμαρίτης, ο γιατρός Λαμπουσακης Ιωαννης, ο πρόεδρος του χωριού
Αντώνης Ελευθερίου, ο Θανάσης Καραολανης από το parasol που έτρεξε να φέρει τον απινιδωτή, το προσωπικό του κέντρου υγείας Αντισσας, ο Βασίλης Βουρλης, οδηγός του ΕΚΑΒ που οδήγησε με ασφάλεια μέχρι το νοσοκομείο Μυτιλήνης.
Δυστυχώς δεν έμαθα όλα τα ονόματα εκείνων που βοήθησαν αλλα θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω.
Εκείνη την ώρα ο χρόνος είχε σταματήσει και ταυτόχρονα έτρεχε αλλιώς. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο πέρα από τη φιγούρα του πατέρα μου με ανθρώπους από πάνω του.
Θυμάμαι τη φωνή μιας νοσηλεύτριας -νομίζω την έλεγαν Ελευθερία, δεν είμαι σίγουρη- που του μιλούσε συνεχώς και του έδινε δύναμη.
Θυμάμαι τη
Maria Karamoutsou -που μέχρι τότε δεν ήξερα- να με αγκαλιάζει και να μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά.
Θυμάμαι ότι μου έπιαναν γυναίκες το χέρι για να μου δώσουν δύναμη κ εγώ το έσφιγγα τόσο δυνατα που σχεδόν πονούσαν.
Θυμάμαι τις σερβιτόρες που απομακρύναν τον Φώτη για να μην είναι εκεί κοντά.
Θυμάμαι να προσεύχομαι στη Παναγία και εκείνη να με ακούει.
Ενα ευχαριστώ δεν θα μπορέσει ποτέ να εκφράσει πόσο ευγνώμων είμαι για όλους εκείνους που χάρισαν ξανά ζωή στον πατέρα μου. Να σας έχει ο Θεός καλά. Θα είστε πάντα στις προσευχές μου».