Ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την εμπορική αναβάθμιση του λεσβιακού ελαιολάδου παρουσίασε ο επιχειρηματίας Στέφανος Βοστάνης, μιλώντας το Σάββατο στην εκδήλωση Roots of Lesvos, που διοργάνωσε η εταιρεία «Χ. Παπαδέλλης και ΣΙΑ ΟΕ» στο Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου, στην Αγία Παρασκευή.

Με την εμπειρία μιας επιχείρησης που δραστηριοποιείται στον χώρο του ελαιολάδου για περισσότερα από 160 χρόνια, ο κ. Βοστάνης εστίασε όχι τόσο στην αύξηση της παραγωγής, όσο στη δημιουργία μεγαλύτερης αξίας για το προϊόν. Όπως υπογράμμισε, το ζητούμενο είναι το λεσβιακό ελαιόλαδο να αποκτήσει διακριτή ταυτότητα και να απευθυνθεί στο καταναλωτικό κοινό που μπορεί να αναγνωρίσει και να πληρώσει τη διαφορετικότητά του.

Η εξωστρέφεια είναι μονόδρομος

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα παράγει περίπου 300.000 τόνους ελαιολάδου τον χρόνο, ενώ η εγχώρια κατανάλωση περιορίζεται περίπου στους 100.000 τόνους. Αυτό σημαίνει ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της παραγωγής πρέπει αναγκαστικά να κατευθυνθεί στις διεθνείς αγορές.

«Η εξωστρέφεια δεν είναι επιλογή, είναι μονόδρομος», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να πάψει να εμφανίζεται απλώς ως μια χώρα που παράγει και εξάγει ελαιόλαδο. Στόχος, όπως είπε, πρέπει να είναι η δημιουργία ισχυρών και αναγνωρίσιμων εμπορικών σημάτων που θα στηρίζονται στην ποιότητα, την αυθεντικότητα, την ιστορία και την προέλευση.

Από το χύμα προϊόν στην ταυτότητα

Ο Στέφανος Βοστάνης έθεσε ως βασική προϋπόθεση την καλύτερη γνώση του ίδιου του προϊόντος, τόσο από τους παραγωγούς όσο και από τους καταναλωτές. Στάθηκε, μάλιστα, στην ανάγκη εκπαίδευσης της νέας γενιάς γύρω από το ελαιόλαδο, τις ποικιλίες, τη φρεσκάδα, τα αρώματα και τα διαφορετικά γευστικά χαρακτηριστικά.

Όπως επισήμανε, η παράδοση αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Η εξωστρέφεια απαιτεί γνώση, σεβασμό στο προϊόν και ικανότητα επικοινωνίας της αξίας του.

«Άλλο είναι να εξάγεις απλώς ένα προϊόν και άλλο να εξάγεις ένα προϊόν με ταυτότητα και αξία», τόνισε.

Το λεσβιακό ελαιόλαδο δεν είναι μαζικό προϊόν

Κεντρική θέση στην ομιλία του είχε η άποψη ότι το λεσβιακό ελαιόλαδο δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανταγωνιστεί τα μαζικά προϊόντα αποκλειστικά ως προς την ποσότητα ή την τιμή.

Η Κολοβή και η Αδραμυτινή, το ιδιαίτερο έδαφος, το κλίμα, το ανάγλυφο του νησιού, ο τρόπος καλλιέργειας και συγκομιδής, αλλά και η μακρά ελαιοκομική ιστορία της Λέσβου συνθέτουν, σύμφωνα με τον ίδιο, έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.

Η περιορισμένη ποσότητα ποιοτικού λεσβιακού ελαιολάδου δεν αποτελεί απαραίτητα μειονέκτημα. Αντίθετα, μπορεί να γίνει το βασικό εμπορικό του πλεονέκτημα, εφόσον το προϊόν απευθυνθεί σε ένα πιο εξειδικευμένο κοινό.

«Δεν χρειάζεται να κάνουμε το λεσβιακό ελαιόλαδο αρεστό σε όλους. Πρέπει να βρούμε εκείνον που θα το ξεχωρίσει, θα καταλάβει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και θα είναι διατεθειμένος να πληρώσει γι’ αυτά», ανέφερε.

Πρόταση για επανεξέταση του φακέλου ΠΓΕ

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο κ. Βοστάνης στην πιστοποίηση ΠΓΕ «Λέσβος», την οποία χαρακτήρισε σημαντικό περιουσιακό στοιχείο για το νησί. Η σχετική αναγνώριση υπάρχει από το 1996, όμως ο φάκελος δημιουργήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η αγορά και οι απαιτήσεις των καταναλωτών ήταν πολύ διαφορετικές.

Σήμερα, όπως εξήγησε, το κοινό ζητά μεγαλύτερη ιχνηλασιμότητα, σαφέστερη ποικιλιακή ταυτότητα και επιστημονική τεκμηρίωση των ποιοτικών χαρακτηριστικών. Για τον λόγο αυτό πρότεινε να εξεταστεί κατά πόσο ο υφιστάμενος φάκελος ΠΓΕ αποτυπώνει πλήρως τη σημερινή ταυτότητα του ποιοτικού λεσβιακού ελαιολάδου.

Η πρότασή του δεν αφορά την αμφισβήτηση της πιστοποίησης, αλλά την ενίσχυσή της με νέα στοιχεία που μπορούν πλέον να τεκμηριωθούν καλύτερα.

Να γίνει το «Λέσβος» ισχυρό εμπορικό όνομα

Κατά τον Στέφανο Βοστάνη, η ένδειξη ΠΓΕ δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη σήμα πάνω στη φιάλη. Πρέπει να λειτουργεί ως εργαλείο σύνδεσης του προϊόντος με τον τόπο, τις ποικιλίες, την ιστορία και τους ανθρώπους που το παράγουν.

Η ένδειξη «Λέσβος» θα πρέπει να δημιουργεί άμεσα στον καταναλωτή έναν συγκεκριμένο συνειρμό ποιότητας και αυθεντικότητας. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να οικοδομηθεί ένα ισχυρό εμπορικό όνομα για το λεσβιακό ελαιόλαδο, ενταγμένο στην ευρύτερη ταυτότητα του ελληνικού ελαιολάδου.

Το ζητούμενο, όπως συνόψισε, δεν είναι να παραχθεί απλώς περισσότερο λάδι, αλλά να δημιουργηθεί μεγαλύτερη αξία από την υπάρχουσα παραγωγή. Μια αξία που θα επιστρέφει σε ολόκληρη την αλυσίδα, από τον ελαιοπαραγωγό και το ελαιοτριβείο μέχρι την τυποποίηση και την εμπορία.

«Το λεσβιακό ελαιόλαδο δεν μπορεί να γίνει μαζικό προϊόν. Μπορεί, όμως, να γίνει περισσότερο αναγνωρίσιμο και πολύτιμο», ήταν το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του.