Η σύμβαση για τους ψεκασμούς έληξε, οι οικονομικές αντοχές της Περιφέρειας έχουν φτάσει στα όριά τους και το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης εξακολουθεί, σύμφωνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ, να μην έχει διαθέσει ούτε ένα ευρώ στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου για την αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού. Ενώ η Λέσβος βρίσκεται αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη κρίση, η χρηματοδότηση των παρεμβάσεων παραμένει ζητούμενο, εκθέτοντας την κυβέρνηση για την απόσταση ανάμεσα στις ανάγκες του νησιού και στην έμπρακτη στήριξή του.

Τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, ο Περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης απέστειλε επιστολή στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ζητώντας να χρηματοδοτηθούν τα συνεργεία που πραγματοποιούν τους ψεκασμούς, καθώς η σχετική σύμβαση έχει λήξει.

Πρόκειται για ένα αίτημα που αναδεικνύει το αδιέξοδο. Οι ανάγκες αντιμετώπισης της κρίσης συνεχίζονται, όμως η Περιφέρεια δηλώνει πλέον αδυναμία να επωμιστεί το πρόσθετο κόστος.

380.000 ευρώ τον μήνα και ένα ταμείο που δεν αντέχει άλλο

Σύμφωνα με πληροφορίες, το μηνιαίο κόστος των ψεκασμών ανέρχεται σε 380.000 ευρώ. Η Περιφέρεια αδυνατεί πλέον να καταβάλει το ποσό, έχοντας ήδη δαπανήσει από τον Μάρτιο περίπου 6 εκατ. ευρώ για την συνολική αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού,ποσό που αφορά τους ψεκασμούς, τις σφαγές των ζώων αλλά και συνολικά την υποστήριξη εφαρμογής των μέτρων αντιμετώπισης του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο.

Τα ποσά αποτυπώνουν το μέγεθος της οικονομικής πίεσης. Μια παρατεταμένη κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την προσδοκία ότι η Περιφέρεια θα βρίσκει διαρκώς νέους πόρους, την ώρα που το αρμόδιο υπουργείο δεν αναλαμβάνει το χρηματοδοτικό βάρος που του αναλογεί.

Η λήξη της σύμβασης φέρνει αυτή την κυβερνητική ανεπάρκεια στο προσκήνιο. Η συνέχεια των ψεκασμών χρειάζεται εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, συγκεκριμένες αποφάσεις και άμεση ανταπόκριση. Κάθε νέα επιστολή για την κάλυψη μιας τέτοιας ανάγκης δείχνει πόσο απέχει ακόμη η κρατική στήριξη από τις απαιτήσεις της πραγματικότητας.

Αρνήθηκαν και τη μεταφορά κονδυλίων

Ο Περιφερειάρχης είχε ήδη απευθυνθεί στην κυβέρνηση, ζητώντας να δοθεί στην Περιφέρεια η δυνατότητα να μεταφέρει κονδύλια από χρηματοδοτήσεις έργων, αλλά και πόρους του ΕΣΠΑ, στην αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό.

Η εξέλιξη αυτή εντείνει την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Απορρίπτοντας τη δυνατότητα ανακατεύθυνσης πόρων, όφειλε να εξασφαλίσει μια επαρκή εναλλακτική χρηματοδότηση. Διαφορετικά, αφήνει την Περιφέρεια μπροστά σε ένα αδιέξοδο, με υποχρεώσεις που συνεχίζονται και οικονομικά περιθώρια που στενεύουν.

Ακόμη και το ίδιο το αίτημα μεταφοράς χρημάτων από έργα καταδεικνύει την πίεση που έχει δημιουργηθεί. Η ανάγκη να αναζητηθούν πόροι από άλλες προγραμματισμένες παρεμβάσεις φανερώνει την απουσία επαρκούς, στοχευμένης χρηματοδότησης για την κρίση.

Το αρμόδιο υπουργείο απουσιάζει από τη χρηματοδότηση

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ, από την έναρξη της κρίσης το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν έχει καταβάλει χρηματοδότηση στην Περιφέρεια για την αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού.

Η μόνη ενίσχυση που έχει λάβει η Περιφέρεια είναι 1.500.000 ευρώ από το Υπουργείο Εσωτερικών. Πρόκειται για ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο των 6 εκατ. ευρώ που έχει ήδη δαπανήσει, ενώ οι ανάγκες εξακολουθούν να συσσωρεύονται.

Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική. Η μέχρι σήμερα κρατική ενίσχυση υπολείπεται σημαντικά των δαπανών που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, χωρίς να καλύπτει τις πρόσθετες απαιτήσεις της συνέχισης των παρεμβάσεων. Το αρμόδιο υπουργείο οφείλει να εξηγήσει γιατί, έπειτα από τόσους μήνες κρίσης, η Περιφέρεια εξακολουθεί να ζητά χρήματα για τη χρηματοδότηση των συνεργείων.

Η κυβερνητική ευθύνη έχει συγκεκριμένο κόστος

Η επιστολή της 21ης Σεπτεμβρίου θέτει πλέον ένα απολύτως συγκεκριμένο ζήτημα ενώπιον της κυβέρνησης. Η σύμβαση έχει λήξει, το μηνιαίο κόστος είναι γνωστό και η Περιφέρεια δεν μπορεί να συνεχίσει να το καλύπτει.

Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης καλείται να αναλάβει επιτέλους την οικονομική ευθύνη που μέχρι σήμερα αφήνει στην Περιφέρεια. Όσο αυτή η εκκρεμότητα παραμένει, η κυβερνητική πολιτική κρίνεται από ένα απλό και αμείλικτο δεδομένο — οι ανάγκες τρέχουν, αλλά η αναγκαία χρηματοδότηση δεν ακολουθεί.