Πολύωρο ταξίδι, χαμηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών, ακριβά εισιτήρια, λιγοστές καμπίνες είναι ορισμένα από τα προβλήματα που επισημαίνουν οι ταξιδιώτες της γραμμής Πειραιάς – Χίος – Μυτιλήνη. Σε αυτά θα προσθέταμε γερασμένα πλοία, που δεν μπορούν να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες, και σχεδόν ανύπαρκτες υποδομές στα λιμάνια για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού. Αυτές είναι ορισμένες από τις αιτίες που μειώνουν όλο και περισσότερο την επιβατική κίνηση στη γραμμή Πειραιάς – Χίος – Μυτιλήνη.

Η μείωση της επιβατικής κίνησης στη γραμμή έρχεται την ώρα που η επιβατική κίνηση στην αεροπορική σύνδεση της Μυτιλήνης με την Αθήνα αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο. Η απάντηση που δίνουν οι περισσότεροι ταξιδιώτες είναι αφοπλιστική: «Το αεροπλάνο είναι πλέον και φθηνότερο και πολύ πιο γρήγορο».

Σε μια εποχή που όλα κινούνται πιο γρήγορα, βλέπουμε τα πλοία της ακτοπλοΐας στην κύρια γραμμή του Βορείου Αιγαίου να είναι αργόσυρτα. Οι δε παροχές υπηρεσιών στα πλοία μοιάζουν να έχουν σταματήσει στη δεκαετία του 1990.

Με τον ρυθμό που εξελίσσεται η επιβατική κίνηση στη γραμμή, πολύ φοβόμαστε πως σύντομα θα χαρακτηριστεί άγονη.

Επεξεργαστήκαμε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και διαπιστώσαμε πως στη γραμμή το 2025 διακινήθηκαν συνολικά 448.088 επιβάτες, έναντι 492.505 το 2024, 510.345 το 2023 και 570.071 το 2022. Μέσα σε μία τριετία η γραμμή έχασε 121.983 επιβάτες, καταγράφοντας συνολική μείωση 21,4%.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική αν συγκριθούν τα στοιχεία της τρέχουσας δεκαετίας με εκείνα των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας. Το 2012 η γραμμή εξυπηρέτησε 688.849 επιβάτες, το 2013 618.988 και το 2014 669.159. Σε σύγκριση με το 2014, το 2025 καταγράφονται 221.071 λιγότεροι επιβάτες, δηλαδή μείωση περίπου 33%, ενώ σε σχέση με το 2012 η απώλεια φτάνει τους 240.761 επιβάτες, ποσοστό σχεδόν 35%.

Το καυτό τρίμηνο Ιουλίου – Σεπτεμβρίου

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατανομή της επιβατικής κίνησης κατά τη διάρκεια του έτους. Το γ' τρίμηνο, δηλαδή οι μήνες της θερινής περιόδου, συγκεντρώνει πλέον ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της ετήσιας κίνησης. Το 2025, από τους 448.088 επιβάτες, οι 239.558 ταξίδεψαν κατά το γ' τρίμηνο, ποσοστό 53,5% του ετήσιου συνόλου. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 47,3% το 2024 (233.018 από 492.505 επιβάτες), 51,7% το 2023 (263.672 από 510.345 επιβάτες) και 59,5% το 2022 (338.972 από 570.071 επιβάτες).

Τα στοιχεία δείχνουν ότι περισσότεροι από ένας στους δύο επιβάτες της γραμμής ταξιδεύουν πλέον μέσα σε μόλις τρεις μήνες, γεγονός που υπογραμμίζει την έντονη εποχικότητα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης. Η εξάρτηση από τη θερινή περίοδο γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, ενώ η επιβατική κίνηση κατά το υπόλοιπο εννεάμηνο του έτους παραμένει αισθητά χαμηλότερη, συμβάλλοντας στη διαρκή μείωση του ετήσιου συνόλου.

Η ραγδαία απώλεια επιβατών οφείλει να γίνει αντικείμενο μελέτης και επανασχεδιασμού της γραμμής. Δεν μπορεί το μεγαλύτερο νησί του Βορείου Αιγαίου να είναι το τελευταίο που προσεγγίζει το πλοίο. Ίσως είναι καιρός οι δύο προορισμοί να διαχωριστούν, ώστε τα δύο νησιά να αποκτήσουν καλύτερη σύνδεση με τον Πειραιά. Όσο για τη μεταξύ τους σύνδεση, θα μπορούσε να εξυπηρετείται από μια τοπική γραμμή με τρία ή τέσσερα δρομολόγια την ημέρα.

Πιστεύω ότι το άρθρο είναι πλέον αρκετά ισχυρό. Η εισαγωγή τραβάει τον αναγνώστη, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ τεκμηριώνουν το επιχείρημα και το κλείσιμο ανοίγει τη συζήτηση για τον επανασχεδιασμό της ακτοπλοϊκής σύνδεσης, χωρίς να χάνει τον δημοσιογραφικό του χαρακτήρα.