Ο Μάρτιος είναι ο μήνας των γυναικών. Η 8η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών αποτελεί υπενθύμιση ιστορίας, αγώνων, ρωγμών και κατακτήσεων. Από τις εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τις σύγχρονες διεκδικήσεις για ίση αμοιβή, για ορατότητα, για ασφάλεια, για φωνή, η ημέρα αυτή δεν αφορά «τις γυναίκες» αφηρημένα. Αλλά όλους τους πολίτες.

Στην ανοιξιάτικη «Πλατεία» στρέφουμε το βλέμμα σε γυναίκες που ζουν, εργάζονται, δημιουργούν, μεγαλώνουν και αντέχουν σε τόπους που δεν χαρίζονται πάντα.

Η Βάγια Καρίνου, πρόεδρος κτηνοτροφικού συνεταιρισμού στην Άντισσα, μητέρα πέντε παιδιών –τέσσερα από τα οποία μεγάλωσε ως δικά της– δεν αποτελεί «εξαίρεση». Αποτελεί απόδειξη ότι η ηγεσία δεν έχει φύλο, αλλά έχει ευθύνη, καθημερινή εργασία και βαθιά αίσθηση κοινότητας. Σε έναν παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο, η παρουσία της δεν είναι συμβολική. Είναι ουσιαστική. Μιλά για συνεργασία, για αντοχή, για το πώς η φροντίδα και η διοίκηση δεν είναι αντίθετες έννοιες.

Στην Άργενο, οι γυναίκες του χωριού και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών κρατούν ζωντανό ένα συλλογικό νήμα. Η πολιτιστική δράση εδώ δεν είναι «χόμπι». Είναι πράξη συνοχής. Είναι τρόπος να διασωθεί η μνήμη, να παραμείνει ζωντανός ο τόπος, να υπάρξει δημόσιος χώρος για τη γυναικεία φωνή. Η έμφυλη εμπειρία δεν εκφράζεται μόνο σε συνθήματα· εκφράζεται στο πώς οργανώνεται μια γιορτή, μια πρόβα, μια κουζίνα, μια συνάντηση.

Παράλληλα, το πρόγραμμα γυναικείας ενδυνάμωσης «ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ», που υλοποιείται στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, δημιουργεί χώρο για να μιλήσουμε για ρουτίνα και ψηφιακή ζωή, για σώμα και εικόνα, για όρια και επιθυμίες. Πάνω από 150 γυναίκες έχουν ήδη συμμετάσχει.

Στο ίδιο τεύχος, ειδικοί μιλούν για την κατάθλιψη χωρίς στίγμα, για το διαζύγιο χωρίς ηθικολογία. Για τις μεταβάσεις που βιώνουν οι γυναίκες σε κάθε ηλικία. Για την ψυχική υγεία ως πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα, όχι ως ατομική αποτυχία.

Φιλοξενούμε ακόμη ιστορίες γυναικών επιχειρηματιών –νέων και παλαιότερων– που επιμένουν να δημιουργούν σε ένα περιβάλλον συχνά ασταθές. Η γυναικεία επιχειρηματικότητα είναι -και- πράξη αυτονομίας.

Και βέβαια, δεν ξεχνάμε την αυτοφροντίδα και την προσωπική ανάπτυξη. Όχι ως επιφανειακή συνταγή ευεξίας, αλλά ως βαθιά πράξη αυτοσεβασμού. Ως προϋπόθεση για να μπορούμε να σταθούμε στον κόσμο χωρίς να διαλυόμαστε μέσα του.

Η ανοιξιάτικη «Πλατεία» δεν εξιδανικεύει τη γυναίκα. Δεν την αγιοποιεί. Δεν την εγκλωβίζει σε ρόλους. Την αντιμετωπίζει ως υποκείμενο: με αντιφάσεις, με δύναμη, με ευαλωτότητα, με δικαίωμα στην αποτυχία και στην επιτυχία.

Αν η 8η Μαρτίου σημαίνει κάτι σήμερα, είναι αυτό: ότι η ισότητα δεν είναι δεδομένη. Κατακτάται, διαπραγματεύεται, διευρύνεται. Στις συνεταιριστικές αίθουσες, στα χωριά, στα σχολεία, στις επιχειρήσεις, στα σπίτια, στις κοινότητες.

Και τελικά, σε κάθε γυναίκα που τολμά να πει:
Τώρα είναι η σειρά μου.

Καλό διάβασμα!