Σε συγκέντρωση το Σάββατο 28 Φλεβάρη στις 12:00 στην Πλατεία Σαπφούς καλεί η Κίνηση Μνήμη και Δράση, απευθύνοντας ανοιχτό κάλεσμα συμμετοχής σε πολίτες, εργαζόμενους και νέους. Στην ανακοίνωσή της κάνει λόγο για συγκάλυψη κυβερνητικών ευθυνών, για «μπάζωμα της αλήθειας» και για προσπάθεια φίμωσης όσων διεκδικούν και αντιστέκονται.

Η Κίνηση συνδέει την επέτειο των Τεμπών με μια ευρύτερη κριτική για ζητήματα δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, ακρίβειας, εργασιακών δικαιωμάτων, μεταναστευτικής πολιτικής και διεθνών εξελίξεων, καλώντας σε αντίσταση απέναντι στον φόβο και στην παραίτηση. Όπως επισημαίνει, το διακύβευμα είναι αν η κοινωνία θα επιλέξει την απανθρωπιά ή την αλληλεγγύη, την παθητικότητα ή τον αγώνα.

Αναλυτικά η ανακοίνωση αναφέρει:

Η Κίνηση Μνήμη και Δράση καλεί  το Σάββατο 28 Φλεβάρη στις 12.00 στην πλατεία Σαπφούς ενάντια στο μπάζωμα της αλήθειας και την εξαφάνιση των πειστηρίων των κυβερνητικών εγκλημάτων σε στεριά και θάλασσα. Βγαίνουμε στον δρόμο για να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη για τα όλα θύματα της δεξιάς διακυβέρνησης της χώρας. Για να αντισταθούμε στις πρακτικές  φίμωσης των δημοσιογράφων, τις απειλές και την τρομοκρατία  σε κάθε εργαζόμενο που όταν διεκδικεί και αντιστέκεται, βρίσκεται αντιμέτωπος με πειθαρχικά και απολύσεις. Η τρομοκρατία της δεξιάς, επενδύει στην εξαθλίωση των πολιτών και τη συγκάλυψη των κυβερνητικών εγκλημάτων. Ξεκινάς να γράψεις…

• Ξεκινάς να γράψεις  το κάλεσμα και βλέπεις τους συγγενείς των Τεμπών να  ψάχνουν τα κομμάτια των παιδιών τους, να  αγωνίζονται για το δίκιο και να ΤΑ θάβουν καθημερινά …
• Ξεκινάς να γράψεις το κάλεσμα κι έρχονται οι νεκροί της Χίου, οι πνιγμένοι του Αιγαίου, της Μεσογείου…
• Ξεκινάς να γράψεις κι έρχονται μπροστά σου οι  εικόνες των νεκρών Παλαιστίνιων, τα νεκρά  παιδιά, οι κομμένες ελιές τους…
• Σκέφτεσαι τι να πεις κι έρχονται οι φωνές από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, φωνές απειλητικές για κάθε λαό μαζί με τους δολοφονημένους στους δρόμους της Μινεάπολης.
• Έρχονται οι εργάτριες της Βιολάντα, οι πνιγμένοι πρόσφυγες, οι νεκροί των Τεμπών οι νεκροί των λεγόμενων θεομηνιών.
• Νιώθεις πως βρίσκεσαι στη λίστα ενός νοσοκομείου, σε μια αποθήκη ψυχιατρείου, στην προσπάθεια μιας οικογένειας να βοηθήσει το τοξικοεξαρτημένο παιδί της, στην αγωνία του υπερήλικα να μη γίνει βάρος στα παιδιά του ή χειρότερα στον παρατημένο υπερήλικα που ζει μόνος του απέναντι  στην ψηφιακή επανάσταση
• Αναλογίζεσαι τι λέξεις να χρησιμοποιήσεις για το πλημμυρισμένο σχολείο, τα πεσμένα ταβάνια, την υποχρηματοδοτούμενη παιδεία, την έλλειψη εκπαιδευτικών,    κοντοστέκεσαι στα ράφια του σουπερ μάρκετ: «πάλι ανέβηκαν οι τιμές», ο μισθός ίδιος να πληρώσεις το ρεύμα, το τηλέφωνο, το νερό...
• Σκέφτεσαι τους  αγρότες που οι «φραπέδες» ρούφηξαν τις επιδοτήσεις τους…
• Ξεκινάς να μιλάς κι έρχονται οι φωνές των ομοτράπεζων της κυβερνητικής φαμίλιας  να σου βγάζουν κόκκινη κάρτα την ώρα που η τραπεζική τους κάρτα ξεχειλίζει.
• Ξεκινάς να γράψεις, να μιλήσεις, και δεν ξέρεις τι να αφήσεις;

 Κάτι έχει σαπίσει  και οι κυβερνώντες  προσπαθούν να σκεπάσουν τη δυσοσμία με λόγια , φωνές απειλές. Κάτι έχει σαπίσει κι οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν έχουμε επιλογή.

    ●ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ;

    ●ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ Ή ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;

    ●ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ Ή ΑΓΩΝΑΣ;

Τους ακούμε; Τους πιστεύουμε;  Θα αντιδράσουμε; Περιμένουμε τη σειρά μας;

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΠΕΝΔΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.